Μια φωτιά, ένας δυνατός αέρας κι όλα άλλαξαν. Τρόμος. Πόνος. Δάκρυα. Δάκρυα για το χθες, για το σήμερα, για το αύριο. Και κάπου εκεί που η ώρα της απόγνωσης της φρίκης που έκανε τις καρδιές μας να χτυπούν σαν καμπάνες, την ώρα που η τραγωδία μας γονάτισε και που η προσευχή προς κάθε Θεό αντήχησε απ’ άκρη σε άκρη αυτού του τόπου, κάποιοι έσπευσαν να ψάξουν για λάθη, παραλείψεις, ενόχους, να στήσουν δικαστήρια.

Όχι παιδιά. Στο σκοτάδι κι ανάμεσα στα σύννεφα των καπνών που η όραση μας είναι θολή, τη στιγμή του πανικού, που καίγεται το σύμπαν, δεν αναλύουμε από την ασφάλεια του καναπέ μας γιατί μπορούμε. Ή το βουλώνουμε ή σηκωνόμαστε από τον καναπέ και αναλαμβάνουμε δράση απλώνοντας ένα χέρι βοηθείας. Όλα τα υπόλοιπα είναι φθηνός, άκαιρος, κι ανούσιος εντυπωσιασμός.

Σε σένα λοιπόν που έσπευσες να κατηγορήσεις τον κρατικό μηχανισμό, που έσπευσες να μιλήσεις για «θεομηνίες» και για αυθαίρετες κατοικίες, και που επιθυμείς διακαώς να δικάσεις, δεν θα χαλάσω χατίρι και θα σου ομολογήσω χωρίς φόβο και πάθος τι και ποιος έφταιξε. ΟΛΟΙ μας φταίξαμε. Κι εγώ κι εσύ. Όλοι μας πρέπει να κάτσουμε στο εδώλιο.
Φταίξαμε γιατί ξεχάσαμε τον μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Έναν μύθο που κρύβει μια αλληγορική αλήθεια. Ο Ίκαρος υπερτίμησε τη δύναμη των φτερών του και θέλησε να ξεπεράσει τα όρια, υποτιμώντας τη δύναμη του ήλιου και πετώντας τόσο κοντά του που το κερί που κρατούσε ενωμένα τα φτερά του έλιωσε, κι έτσι έπεσε στη θάλασσα και πέθανε. Φταίμε, λοιπόν, γιατί ξεχνάμε πως η φύση είναι ανίκητη. Ο πλανήτης μας, η φύση, τα φυσικά στοιχεία υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν και χωρίς τον άνθρωπο. Οφείλουμε να σεβόμαστε τον πλανήτη «γη» γιατί μας φιλοξενεί και να προστατεύουμε τη φύση γιατί είναι το σπίτι μας. Αν δεν κατανοήσουμε ότι η χωρίς μέτρο και με υβριστική διάθεση επέμβαση στη φύση γκρεμίζει το ίδιο μας το σπίτι, οδηγούμαστε σε αυτοκαταστροφή. Οφείλουμε να θωρούμε τα φυσικά στοιχεία της φωτιάς, του αέρα, του νερού και της γης (έδαφος) με ταπεινότητα και σύνεση για να μπορέσουμε να λάβουμε όσα απαραίτητα μέτρα είναι δυνατό για να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και να έχουμε τις λιγότερες απώλειες. Τα φυσικά στοιχεία είναι αδάμαστα και το μαρτυρούν οι απώλειες τόσων ανθρώπων, η απώλεια τόσων στρεμμάτων δασικής έκτασης. Ποιος μπορεί να τα βάλει με έναν ανεμοστρόβιλο; Με έναν αέρα πάνω από 8 μποφόρ, με τη λάβα του ηφαιστείου και με το σεισμό που σε δευτερόλεπτα ισοπεδώνει. Κανείς.

Φταίμε γιατί ξεχνάμε εύκολα και με θράσος προκλητικό θα έλεγα. Γιατί σαν κοπάσει η μπόρα δεν κοιτάμε να μάθουμε από τα λάθη μας και να αλλάξουμε πορεία πλεύσης, αλλά μας αρκεί να αποδοθούν ευθύνες, να υποβληθούν παραιτήσεις και κάποιος να αναλάβει την ευθύνη για μια καταστροφή. Ναι και; Αλλάζει κάτι επί της ουσίας; Σημασία έχει πάνω απ΄ όλα να εντοπιστούν τα λάθη με ψυχραιμία και διαύγεια νου. Να εντοπιστούν για να μην ξαναγίνουν. Να εντοπιστούν για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα και να αλλάξουμε τακτική. Όχι για να αλλάξουμε πλευρό και να συνεχίσουμε τον «ύπνο» που τάραξε ένας εφιάλτης. Τα λάθη προς διόρθωση πρέπει να είναι το πρώτο μας μέλημα και η συνεχής απαίτησή μας για αλλαγή όλων των κακώς κειμένων.

Φταίμε γιατί το στενά εννοούμενο ατομικό συμφέρον, η λογική του «αφού αυτός μπορεί, γιατί όχι κι εγώ» και τα «στραβά μάτια» έκαψαν και πλημμύρισαν τη χώρα. Γιατί πρώτα απ’ όλα η ευκολία μας. Είτε αυτή κλείνει τις Λ.Ε.Α., είτε μπαζώνει ρέματα είτε κλείνει την πρόσβαση στις παραλίες. Γιατί, αν δεν έχουμε, ψάχνουμε ένα μπάρμπα από την Κορώνη για να κάνουμε τη δουλίτσα μας. Γιατί συμμεριζόμαστε τη νοοτροπία του «Θα μου πεις εσύ στο χωριό μου πώς θα οδηγήσω;», όταν σιωπούμε και δεν αντιδρούμε. Γιατί έχουμε μάθει να μην τηρούμε τους νόμους και να ψάχνουμε για παραθυράκια, φρονώντας πως ο μικρόκοσμός μας είναι ο κόσμος όλος. Γιατί δυστυχώς πιστεύουμε πως επειδή μπορούμε να κάνουμε όλα τα παραπάνω, έχουμε και το δικαίωμα να τα κάνουμε.

Φταίμε γιατί νομίζουμε πως το «κακό» θα περάσει αλλά δεν θα μας ακουμπήσει. Γιατί δεν ενδιαφερθήκαμε να μάθουμε πως θα προστατευθούμε και πως θα σωθούμε την ώρα του σεισμού, της πλημμύρας, της φωτιάς, του δυνατού αέρα. Γιατί περιμένουμε να φτάσει η φωτιά στον αυλόγυρο του σπιτιού μας για να κινητοποιηθούμε και να σκεφτούμε πως δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα τελικά τα πεύκα να ακουμπάνε στο μπαλκόνι μας. Πόσοι από εμάς αλήθεια φροντίζουμε για τη συντήρηση των οικιακών πυροσβεστήρων και πόσοι από εμάς δεν έχουμε καν; Πόσοι από εμάς ενδιαφερθήκαμε για το αν τα σχολεία και οι παιδικοί σταθμοί έχουν πιστοποιητικά πυρασφάλειας; Απλά καθημερινά παραδείγματα που δείχνουν πως είμαστε, δυστυχώς, τόσο ανόητοι που εμπιστευόμαστε ζωή μας στα χέρια της καταστολής και όχι της πρόληψης.
Η ευθύνη κρύβεται μέσα μας. Τα λάθη δεν είναι στον χάρτη, αλλά σε εμάς που τον διαβάζουμε. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε.

Μια συμβουλή μονάχα από καρδιάς. Αν είσαι από εκείνους που έψαξες για ενόχους και βιάστηκες να επιρρίψεις ευθύνες, αν βρεθείς, που απεύχομαι, αβοήθητος στο πέλαγος μην αρχίσεις πάλι τα «κατηγορώ». Σκάσε και κολύμπα. Κι αν φτάσεις σε στεριά, τότε ψάξε τι και ποιος έφταιξε. Και που ξέρεις; Μπορεί να έφταιξες κι εσύ…