Γεια σας. Ελπίζω να μην με ξεχάσατε και πρέπει να ξανασυστηθούμε. Κι ελπίζω να σας έλειψα και λίγο. Εσείς που αναρωτιέστε ποια είμαι και τι λέω, με πληγώνετε λίγο αλλά το προσπερνάω.

Σήμερα θα σας μιλήσω για το καινούριο κατοικίδιο της οικογένειας. Όλος ο νορμάλ κόσμος υιοθετεί γάτες, σκυλιά, κουνελάκια. Άντε και κανένα ιγκουάνα στο τσακίρ κέφι. Ο νορμάλ κόσμος είπαμε. Όχι εμείς. Κι εδώ ακόμη είπαμε να κάνουμε τη διαφορά. Κι υιοθετήσαμε τον Στέλιο. Όπου Στέλιος, βλέπε γάιδαρο. Ναι καλά διαβάσατε. Ο Στέλιος είναι ένας γάιδαρος με τα όλα του. Με τις αυτάρες του και τα ατελείωτα γκαρίσματά του.

Αυτά τα γκαρίσματα που λέτε, ήταν ο λόγος που πήρε το όνομα του. Φίλε, ξεκινάει να γκαρίζει κι αντιλαλούν οι ρεματιές. Και το κάνει με τέμπο και ρυθμό. Κι είναι και μπάσος. Είπαμε λοιπόν να τον ονομάσουμε Στέλιο. Όπως ο αείμνηστος Καζαντζίδης. Γιατί κι ο δικός μας Στέλιος έχει φωνάρα.

Ο Στέλιος που λέτε βρέθηκε ξαφνικά χωρίς χώρο φιλοξενίας. Ο κυριούλης που τον είχε στην αυλή του έπρεπε να μετακομίσει. Και δεν ήξερε τι να κάνει αυτό το τρελό αγόρι. Και τσααααακ, αποφασίζει ο πατερούλης να του προσφέρουμε εμείς άσυλο. Βέβαια στην αρχή είμασταν διστακτικοί. Δεν είναι και χάμστερ, να το βάλεις στο κλουβάκι του όμορφα κι ωραία. Κοτζάμ γάιδαρος με εκτόπισμα είναι το καμάρι μου. Έτσι που λέτε ήρθε ο Στελάρας στην οικογένεια. Χωρίς πολύ σκέψη κι ανάλυση.

Με το που έφτασε στο κτήμα, ένιωσε σαν στο σπίτι του. Και να τα χοροπηδητά, και να τα γκαρίσματα. Ξετρελαμένος από χαρά ο γλυκός μου. Κι εκεί άρχισαν οι εκπλήξεις. Γιατί σιγά που θα μας τύχαινε εμάς κάτι νορμάλ. Μέχρι και τα κατοικίδια μας ζαβά είναι. Ο Στέλιος λοιπόν, μάλλον νομίζει ότι είναι σκύλος. Και μάλιστα μικρού μεγέθους. Και θέλει να κάνει τσαχπινιές. Κι αποφάσισε ότι λατρεύει τον πατέρα μου. Του πήρε μόλις δύο λεπτά για να καταλήξει, ότι αυτός ο καλός κύριος θα είναι ο αγαπημένος του.

Έλα όμως που ο πατερούλης δεν είναι και κανένα τέρας σωματικής διάπλασης. Και το αγόρι είναι κοτζάμ γάιδαρος στην κυριολεξία. Δεν τολμάει να μπει ο πατέρας στο κτήμα ,τρέχει ο Στέλιος. Και θέλει να κάνει χαρούλες. Και να τα χοροπηδητά, και να οι κουτουλιές, και πάρτον κάτω τον πατέρα. Και να τον κοιτάει ο Στέλιος όλο απορία και να αναρωτιέται τι έκανε.

Εσείς ξέρατε ότι τα γαϊδούρια χαμογελάνε; Εγώ μια φορά όχι. Δεν μου είχε ξαναματασυμβεί. Γκαρίζει που λέτε ο υψίφωνος, κι αν του πεις μπράβο Στελάρα, σκάει ένα χαμόγελο όλο τσαχπινιά. Και κάνει και ναζάκια. Και κοιτάει και λοξά, δήθεν ντροπαλά, για να του πεις να συνεχίσει το ρεσιτάλ. Γιατί την έχει δει και φίρμα το χρυσό μου και θέλει την αποθέωση του.

Κι εδώ ερχομαι εγώ κι αναρωτιέμαι. Γιατί ρε φίλε όταν μας τσατίζει κάποιος τον λέμε γάιδαρο; Είναι από τα πιο γλυκά πλάσματα που υπάρχουν. Ξέρουν να αγαπούν. Ξέρουν να εκτιμούν. Δεν πρόκειται ποτέ να σου την φέρουν. Σε αντίθεση με πολλά δίποδα που ξέρω. Αν κάποιος λοιπόν σας πει ότι είστε γαϊδούρια, μην θυμώσετε. Φέρτε στο μυαλό σας τον Στέλιο και απλά χαμογελάστε. Τσαχπίνικα και πονηρά. Και την επόμενη φορά που θα θέλω να τον μαλώσω, θα του πω «Στέλιο είσαι πολύ άνθρωπος».