Η αλήθεια είναι ότι καιρό τώρα προσπαθώ να γράψω κάτι για το The Bluez, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει και ο απαραίτητος χρόνος!

Ναι, μάνα με τους τρεις σου γιους και την καμία κόρη, δεν ξέρω αν είσαι ενήμερη, αλλά για το υπόλοιπο της ζωής σου θα πλένεις μόνο σώβρακα! Τα δωμάτιά τους θα ζέχνουν συνεχώς από την ιδρωτίλα και την ποδαρίλα και όλα τα σε –ίλα, από την τεστοστερόνη και τις ορμόνες, που εκεί κάπου στην εφηβεία θα κάνουν πάρτι και θα κρατήσει για πολύ καιρό! Α! θα αποκτήσεις και καινούρια χαλιά, στα δωμάτια και στα μπάνια από τις τρίχες. Ποιες τρίχες; Όχι από τα μαλλιά βέβαια, μπορεί δηλαδή και από αυτά, αλλά κυρίως τις άλλες, αυτές του σώματος! Αν έχετε και τριχωτό σόι, ένα γονίδιο από εδώ να πάρουν ένα γονίδιο από εκεί, να ‘την τη φουντωτή τριχοφυΐα!

Δεν θα σου πω βέβαια για τα άπλυτα πιάτα που θα υπάρχουν πάντα στο νεροχύτη, ούτε βέβαια για τους τόνους φαγητού που θα καταναλώνουν, εκεί πάντα στην εφηβεία λέμε! Και το πιο εκνευριστικό βέβαια θα είναι, ότι δεν θα παχαίνουν! Εσύ εκεί, θα τρως τις σαλατούλες σου, άσχετα που θα μαγειρεύεις για έναν λόχο! Είπαμε τρία αγόρια είναι αυτά συν το μεγάλο παιδί, τον μπαμπά δηλαδή!

Αλλά εντάξει, αυτά θα είναι στο μέλλον, μπορεί να είναι και σενάριο επιστημονικής φαντασίας, λέμε τώρα! Αργούν να έρθουν.
Αργούν; Καθόλου! Σου χτυπούν την πόρτα και δεν το έχεις καταλάβει! Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν μπορείς να μην ανοίξεις αυτήν τη πόρτα. Τι δεν μπορείς, που την άνοιξες ήδη δηλαδή, πάλι χωρίς να το καταλάβεις. Τότε που ο μεγάλος γιος, σου ζήτησε κινητό. Αντιστάθηκες όσο μπορούσες. Δεν είναι για την ηλικία σου , έλεγες. Και άρχισε τα παρακάλια και τον ψυχολογικό πόλεμο. Αυτόν που πολύ καλά ξέρουν να κάνουν τα παιδιά στους γονείς. Και κοίτα πόσο καλό παιδάκι θα είμαι και θα πάρω και καλούς βαθμούς και θα διαβάζω και τα αγγλικά μου και δεν θα σου φέρνω αντιρρήσεις και θα μαζεύω και τα πράγματά μου που και που, μα όλοι οι φίλοι μου έχουν, εγώ γιατί όχι;
Και στο τέλος, έτσι για να έχουν την επιτυχία στο τσεπάκι, σε κοιτούν με αυτά τα πονηρά μεγάλα γατίσια μάτια, έτοιμα να κλάψουν! Και τι να κάνεις, ενδίδεις.

Λες δεν πειράζει, ας κάνουμε αυτή την υποχώρηση, θα μπούνε όρια και κανόνες και θα τον ελέγχω!

Αμ δε! Μετά αρχίζουν άλλα. Μαμά μου τελείωσε η κάρτα, δεν έχω MB να μιλήσω με τους φίλους μου και τέτοια!

Και έχεις αρχίσει να τα ακούς και διπλά. Γιατί ήθελε και ο μεσαίος κινητό. Ο οποίος είναι πιο μαέστρος στο να σε τουμπάρει και να περνάει το δικό του. Βλέπεις παίρνει παράδειγμα από τον μεγάλο και βάζει και την δική του τσαχπινιά! Και πώς να αντισταθείς σ’ αυτά τα μάτια, που τώρα είναι και πράσινα; Μην τα πολυλογούμε, έχεις αρχίσει και πλέεις σε βαθιά νερά και ψάχνεις τρόπο να κρατήσεις τον έλεγχο, σε όλον αυτό το νέο κόσμο που ανοίγεται μπροστά σου και που δυστυχώς δεν έχει τέλος!

Και πάνω εκεί που λες, εντάξει τη βρήκα την άκρη, έχω για λίγο τον έλεγχο, τσουπ να και το μικρό, «μαμά θέλω και εγώ να μου πάγεις κινητό!». Το μικρό που δεν μπορεί να πει το «ρ» και θέλει και κινητό! Να σου πάρω καλύτερα μία καραμέλα για να γλυκαθείς; Ευτυχώς μ’ αυτόν έχεις ακόμη τον έλεγχο! Ξεμπερδεύεις με καραμέλες, άντε και καμιά σοκολάτα καμιά φορά, έτσι για τα στραβά τα μάτια!

Γι’ αυτό λοιπόν καλή μας μανούλα, εσύ που πριν λίγα χρόνια δεν πήγαινες για ύπνο αν δεν είχες βάλει πρώτα την κρέμα νυκτός με το χαβιάρι για να κάνεις τσίτα το δερματάκι και τώρα ξυπνάς σαν τη Μαίρη Παναγιωταρά, όταν τα παιδιά σου θα φτάσουν εκεί κάπου στην ηλικία των 10, το νου σου! Γιατί θα σου χτυπήσει και εσένα αυτή η ριμάδα η πόρτα! Το νου σου πως θα την ανοίξεις! Ένα βήμα την φορά!

Μια κατακαημένη μάνα!

 

Ε.Τ.