Βουβαμάρα και μούδιασμα, αυτά τα δύο αισθανόμουν πάντα όταν κάτι στη ζωή μου στράβωνε άσχημα. Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς γιατί αυτό ένιωθα ακριβώς. Δεν ήταν λύπη, δεν ήταν δυστυχία, ίσως αρκετή απογοήτευση αλλά πάνω από όλα υπερίσχυε αυτό το βουβό μούδιασμα που σε κάνει να πέφτεις σε δευτερόλεπτα σαν μετεωρίτης που τρέχει στο σύμπαν με ανεξέλεγκτη ταχύτητα.

Οπότε υπό τέτοιες συνθήκες δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις και πολλά, για αυτό απλά κοκαλώνεις και μουδιάζεις. Η ζωή μου γεμάτη με τούτο το συναίσθημα. Πλέον ξέρω να το αναγνωρίζω ακόμη και πριν έρθει. Ίσως με τα χρόνια αναβαθμίστηκα ποιος ξέρει; Μετά από τόσο καιρό συνήθισα και προφανώς μυρίζομαι σαν λαγωνικό το κακό λίγο πριν έρθει.

Η λέξη κακό για τον καθένα σημαίνει και κάτι διαφορετικό. Για εμένα προσωπικά δεν έχει μέτρηση ποσότητας πόνου γιατί το κάθε πλάσμα είναι τόσο διαφορετικό από το άλλο που θα ήταν αστείο να συγκρίνουμε το μέγεθος του ανθρώπινου πόνου.

Ίσως κάποιος πονάει γιατί έχασε ένα αγαπημένο πρόσωπο, βαρύς πόνος ασήκωτος. Ίσως γιατί ο άνθρωπος που πίστευε ότι είναι το άλλο του μισό τον πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο, ίσως γιατί η οικογένεια του δεν καταλαβαίνει τι περνάει. Ίσως λίγο πολύ ένα κοκτέιλ από όλα τα παραπάνω συν αλλά ακόμη που δεν γνωρίζουμε.

Δεν μου αρέσει όταν νιώθω την εκάστοτε καταστροφή (μικρή η μεγάλη) να έρχεται, θα προτιμούσα να μην το ξέρω, να μην ακούω αυτό το διαβολεμένο καμπανάκι στο κεφάλι μου το οποίο με προειδοποιεί για το μούδιασμα που έρχεται σύντομα. Ήθελα πάντα να πιστεύω πως διαίσθηση δεν υπάρχει, και ίσως όντως δεν υπάρχει. Μπορεί απλά να είναι κάποιος μηχανισμός άμυνας μέσα στο αίμα μου, που πλέον αναγνωρίζει την καταιγίδα λίγο πριν αρχίσουν οι πρώτες ψιχάλες. Θα ήθελα να μην ξέρω. Πόσες φορές έχω προσπαθήσει να πείσω τον εαυτό μου ότι καμιά φορά ο φόβος μας μπλοκάρει και αισθανόμαστε κάτι το οποίο δε υφίσταται στην πραγματικότητα. Πόσες φορές Θεέ μου εν τέλει ο φόβος μέσα σε ελάχιστο χρόνο πήρε σάρκα και οστά και έπεσε πάνω μου σαν βράχος…Και η βουβαμάρα ξεκινά.

Ξέρω όλες τις θεωρίες περί θετικής σκέψης και τις ασπάζομαι, έστω κάποιες από αυτές. Απλά θεωρώ ότι για να καταφέρεις να σκεφτείς θετικά και πόσο μάλλον να εφαρμόσεις αυτόν τον τρόπο ζωής πρέπει να έχεις γερά θεμέλια ψυχής. Εγώ φίλοι μου στην παρούσα φάση ακόμα τα χτίζω, όχι δεν καθυστερώ, ούτε ζω το δράμα μου και αφήνω πίσω τα θεμέλια που πρέπει να μπουν ώστε να έχω κάποια ελπίδα να δω την φωτεινή πλευρά της ζωής. Αλλά να μωρέ, όταν πάω να χτίσω κάτι με όρεξη, όταν σκάσω το πρώτο χαμόγελο, όταν για λίγο αισθανθώ ελπίδα και ίχνη χαράς και αισιοδοξίας, έρχεται αυτή η γαμημένη σιδερένια μπάλα (αυτή που χρησιμοποιούν για να κατεδαφίζουν κτίρια) δίνει ένα δυνατό χτύπημα στα θεμέλια μου και με αφήνει έτσι να κοιτάω με ένα παγωμένο χαμόγελο, με την ελπίδα να φεύγει σαν καπνός μακριά από τα σωθικά μου, και αφημένη εκεί να νιώθω αυτό που περιγράφω στην αρχή, μούδιασμα και βουβαμάρα.

Αλλά δεν θα σταματήσω να χτίζω, και κάθε μου φόβο θα τον ξορκίζω. Τα έχω πει πολλές φορές. Αλλά θα το κάνω κάποια στιγμή. Και ας είμαι βουβή, βουβά θα σηκωθώ. Ας είμαι μουδιασμένη, έτσι με τα μουδιασμένα μου χέρια θα τοποθετώ τις πιο γερές βάσεις στα θεμέλια μου ξανά και ξανά, μέχρι να το πετύχω. Πόνος υπάρχει πολύς, τον συναντάς παντού σχεδόν, αλλά υπάρχει και δύναμη, και εκείνη την συναντάς παντού απλά καμιά φορά είτε αργεί λίγο να εμφανιστεί, είτε δειλά δειλά κάνει τα πρώτα της βήματα σαν μωρό.

Μαζεύω δύναμη, είναι ο θησαυρός μου, το μόνο που με κρατάει. Η ψυχική δύναμη κάνει τα αδύνατα δυνατά αυτό να το θυμάστε όλοι πάντοτε. Για αυτό και μαζεύω αποθέματα, και συνεχίζω και χτίζω χτίζω χτίζω. Ώστε όταν έρθει ξανά η σιδερένια μπάλα να μου γκρεμίσει την χαρά να την κομματιάσω με τα ίδια μου τα χέρια, να την βλέπω να εξαφανίζεται και να χάνεται κομμάτι κομμάτι. Όσα κομμάτια και χαρές μου κατέστρεψε σε άλλα τόσα κομμάτια να την διαλύσω εγώ. Να πατσίσω επιτέλους με δαύτην.

Συνέχισε να ελπίζεις, έστω και μουδιασμένος, συνέχιζε να χτίζεις έστω και αν στα γκρεμίζουν όλα, συνέχισε να πολεμάς έστω και αν όλα δείχνουν να καταρρέουν. Δύσκολα σου βάζω το ξέρω, αλλά σε παρακαλώ συνέχισε να ονειρεύεσαι και μην τα παρατάς σε όποια θέση και αν βρίσκεσαι. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θαύματα μπορείς να κάνεις με την δύναμη σου. Και όταν κουράζεσαι θα σου πω μια συμβουλή, κλείσε τα μάτια και πήγαινε νοητά όπου θες, φτιάξε την τέλεια εικόνα και μπες μέσα, άσε την πόρτα ανοιχτή ανοίγοντας τα μάτια σου μετά ξανά, το καταφύγιο σου θα είναι πάντα εκεί μόνο για σένα να χαϊδεύει και να ηρεμεί την ψυχή σου. Εξάλλου όπως λένε, ένα και μόνο χαμόγελο μπορεί να ξορκίσει χιλιάδες δεινά. Δοκίμασε το, θα το δοκιμάσω και εγώ. Δεν έχουμε κάτι εξάλλου να χάσουμε.

Καλή δύναμη, σε όσους είδαν τον κόσμο τους να καταρρέει, με όποιον τρόπο και σε όποιο τομέα της ζωής τους και αν συνέβη…