Πέρασε καιρός το ξέρω, αλλά τώρα βρήκα δύναμη να σας γράψω. Όχι επειδή τώρα είμαι δυνατή. Απλά τώρα στέκομαι ξανά όρθια. Γράφω λοιπόν σε σας αγαπημένα μου παιδιά που δεν πρόλαβα να γνωρίσω.

Η μαμά και ο μπαμπάς από την πρώτη στιγμή σας αγάπησαν βαθιά. Σας θέλαμε πολύ. Ήσασταν καρπός μεγάλου έρωτα, μ’ ακούτε αγγελούδια μου; Μεγάλης αγάπης και δυνατής. Ο μπαμπάς μιλούσε στην κοιλιά μου και σας έλεγε ιστορίες και πως θέλει να έχετε τα μάτια μου και γω του ‘λεγα πάντα να πάρετε τα δικά του που είναι εξίσου όμορφα. Ο μπαμπάς σας τρελάθηκε από χαρά. Σας περίμενε πως και πως. Και εγώ το ίδιο. Ανησυχούσα για σας φυσικά αλλά σας περίμενα. Να μου γεμίσετε την αγκαλιά. Σας περιμέναμε να σας δώσουμε αγάπη. Σας περιμέναμε για εκείνες τις βόλτες στα πάρκα, για εκείνα τα ξενύχτια με σας αγκαλιά, για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Σας κάναμε εικόνα να τρέχετε πάνω μας, να παίζουμε παιχνίδια, να κάνουμε μαζί κουλουράκια, να σας μαθαίνει ο μπαμπάς ιππασία και κολύμπι. Σας περιμέναμε για να γίνουμε καλύτεροι. Σας περιμέναμε για να γίνουμε γονείς. Καλοί γονείς, αλήθεια.

Ή μήπως όχι; Τι κάναμε λάθος τελικά και δεν σας γνωρίσαμε ποτέ; Μήπως εγώ που από την φύση μου είμαι ασθενική; Μήπως ο πατέρας σας που καπνίζει; Μήπως εγώ που έκανα γενική εκείνο το Σάββατο; Τι κάναμε λάθος;

Τι και αν οι γιατροί μας λένε πως δεν κάναμε λάθος. Δεν μπορώ να το δεχτώ. Κάτι κάναμε λάθος. Μήπως τελικά δεν ήμασταν άξιοι για τέτοιο θαύμα; ή μήπως πληρώναμε παλιές αμαρτίες; Μα ποιος θεός τιμωρεί έτσι; Φταίμε σε κάτι, φταίμε. Κάποιος πρέπει να φταίει.

Παιδιά μου, με τον χαμό σας χαθήκαμε και εμείς. Εγώ έχασα κάτι από μέσα μου. Ο πατέρας σας λύγισε πρώτη φορά έκλαψε τόσο πολύ. Αλλά μου έπιασε το χέρι και εγώ του χάιδεψα το μάγουλο και μαζί συνεχίσαμε. Τέτοια είναι η αγάπη μας. Με αυτήν σας φτιάξαμε. Γι’ αυτό μας είναι δύσκολο να δεχτούμε την απώλεια σας.

Σας έκανα εικόνα πολλές φορές. Και σας κάνω ακόμα. Θέλω να ξέρετε πως η μαμά και ο μπαμπάς που δεν γνωρίσατε ποτέ σας αγαπάνε. Ο χρόνος λένε γιατρεύει. Ναι το ξεπερνάμε σιγά σιγά με τον πατέρας σας. Δεν σας ξεχνάμε όμως. Ίσως μια μέρα γίνουμε καλοί γονείς μπορεί και να μην συμβεί αυτό, δεν το ξέρω, να ξέρετε όμως πως η μαμά σας αγαπάει πολύ.

 

Ρωξάνη