Ήμουν 17 και ήμουν καλά. Τουλάχιστον έτσι έλεγα, για να πείσω τον εαυτό μου. Στην πραγματικότητα όμως το μόνο που γύρευα, ήταν μία διέξοδος από όλο αυτό που ζούσα. Μια διαφυγή από τα ατελείωτα μαθήματα, από τους ατελείωτους κοροϊδευτικούς ψιθύρους που με συνόδευαν κάθε μέρα στο σχολείο, από τον ατελείωτο πόνο στα κόκαλα μου εξαιτίας του κηδεμόνα. Ναι, είχα σκεφτεί πολλές φορές να βάλω τέρμα στην ζωή μου. Και το ξέρω πως δεν είναι διαφυγή το να σκοτώνεις την ίδια σου την ύπαρξη. Ήμουν πολύ δειλή για να κάνω ακόμα κι αυτό. Ήμουν 17 και ήμουν καλά. Τουλάχιστον έτσι έλεγα.

Και τότε ήρθες εσύ. Βρήκες μια ρωγμή στην πανοπλία μου κι είπες να μπεις μέσα και να εγκατασταθείς. Κανείς δεν σε κατάλαβε, κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τους ατελείωτους εμετούς, τον αφόρητο πόνο και το χάσιμο τόσων πολλών κιλών, σε τόσο σύντομο διάστημα. Και οι ψίθυροι έγιναν φωνές. Φωνές που στο τέλος έγιναν ταμπέλα. Ήσουν για όλους ένα ανορεξικό ανόητο σκουπίδι, που δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης.

Όταν έπιασα για πρώτη φορά τα χέρια μου την τελική διάγνωση του γιατρού, παραξενεύτηκα. Αυτοάνοσο. Crohn. Τι σκατά ήταν πάλι αυτό; Και γιατί σε μένα; Δεν μου έφταναν όσα είχα; Επί έναν ολόκληρο χρόνο σε πάλευα. Δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο, χωρίς νερό, χωρίς φαγητό, με ορούς και κουραφέξαλα να καίνε τις φλέβες μου. Δύο έξω με αυστηρή δίαιτα και ένα βουνό από χάπια, τρεις φορές την ημέρα. Μέχρι που δεν πήγαινε άλλο και το νυστέρι ήταν μονόδρομος.

Και κοιμήθηκες. Έπεσες σε ένα μακρύ λήθαργο, που ευτυχώς διαρκεί ακόμα και σήμερα. Το στίγμα σου όμως είναι ενεργό, ακόμα και τώρα. Γιατί πάντα θα είμαι η άρρωστη για κάποιους και όσο καλά και να νιώθω, εκείνοι θα προσπαθούν να με ρίξουν κάτω.

Δεν σε μίσησα ποτέ. Ίσως στην αρχή να θύμωσα λιγάκι. Να αρνήθηκα την ύπαρξη σου. Όμως αργότερα έγινες η πιο καλή μου φίλη. Η κολλητή μου. Η αδερφή που δεν είχα ποτέ.

Μίσησα τον εαυτό μου. Όχι εξαιτίας σου, αλλά εξαιτίας των άλλων γύρω μου. Με μίσησα όταν άκουγα οικογενειακά μου πρόσωπα να ρωτούν το ένα το άλλο, αν έχω μαγειρέψει εγώ, αν θα πάθουν τίποτα από αυτά που φτιάχνω, ή αν τους κολλήσω το πρόβλημα μου. Με μίσησα όταν με ανάγκαζαν να κάθομαι σε ένα μικρό ζεστό υπνοδωμάτιο αγκαλιά με ένα μωρό, γιατί δεν ήθελαν να βλέπουν ούτε εμένα, ούτε το μούλικο μου. Με μίσησα, όταν ρώτησαν τον άντρα μου γιατί με παντρεύτηκε, αφού είμαι άρρωστη.

Η νόσος μου δεν είμαι εγώ. Οι αποφάσεις που παίρνω, οι δεσμοί που φτιάχνω, οι στιγμές που ζω, δεν είναι η νόσος μου. Δεν κατευθύνει εκείνη τη ζωή μου. Ίσως μερικές φορές να νομίζει πως έχει το πάνω χέρι και να κάνει την εμφάνιση της, μα γρήγορα την απωθώ και την κλειδώνω στην θέση της. Όχι, δεν κολλιέται, δεν είναι χολέρα, δεν θα πάθεις τίποτα αν αναπνέεις τον ίδιο αέρα με εμένα. Δεν θα νοσήσεις κι εσύ.

Σε όλους εσάς που ίσως να διαβάσετε αυτό το κείμενο, σε όλους εσάς που νοσείτε, ή που ξέρετε κάποιον που νοσεί από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα, έχω να πω το εξής: Η νόσος, δεν είστε εσείς, το πρόβλημα δεν είστε εσείς, μην το αφήνετε να σας καθορίζει. Μην το αφήνετε στα χέρια άλλων, που θα το χρησιμοποιήσουν εναντίον σας.

Σε όλους εσάς που έχετε κοροϊδέψει, χλευάσει, αηδιάσει, λυπηθεί, κάποιον που νοσεί, θα σας συμβούλευα να ενημερωθείτε. Να ξεκολλήσετε από ταμπού και στερεότυπα και να μπείτε λίγο στην θέση του παθόντα. Δεν θα σας κατηγορήσει κανείς αν νοιαστείτε. Δεν θα σας δείξει κανείς με το δάχτυλο.

Δεν το επιλέξαμε να αρρωστήσουμε. Εκείνο επέλεξε εμάς.

 

Κρονάκι

 

http://www.crohnhellas.gr/

 

Το σκίτσο ανήκει σε ασθενή με νόσο του Crohn (Mothboss)