ΜΑΡΙΑ
Δεν με πειράζει που ο άντρας μου πλέον δεν είναι καθόλου εκδηλωτικός απέναντι μου, είμαι εγώ και για τους δύο. Ούτε με ενοχλεί που δεν παρατηρεί τις αλλαγές που κάνω μια στο τόσο στην εμφάνιση μου, δεν πειράζει τις βλέπω εγώ και ξέρω ότι το πιο πιθανό είναι να του αρέσουν.
Δεν με πειράζει που απλά ρίχνει μια ματιά στις ζωγραφιές των παιδιών και δεν λέει κάτι παραπάνω, ούτε τα παιδιά τα πειράζει, έμαθαν πια πως η αγάπη δεν εκφράζεται μόνο με λέξεις.
Δεν με πειράζει που όταν μπαίνω σπίτι μετά από μια κουραστική ημέρα στην δουλειά εκείνος κάθεται και δεν με ρωτάει πως ήταν η ημέρα μου ή αν είμαι κουρασμένη.
Δεν με πειράζει που έχω αναλάβει εγώ να δουλεύω ενώ εκείνος είναι στο σπίτι. Δουλεύω και για τους δύο μας. Δουλεύω για την οικογένεια μας. Αυτό με ενδιαφέρει μόνο να έχουμε μια αξιοπρεπή ζωή.
Δεν με πειράζει που δεν μου λέει πια ότι είμαι όμορφη και ελκυστική. Από την ματιά του καταλαβαίνω ότι ακόμα έτσι με βλέπει και ας έβγαλα κάποιες ρυτίδες, εξάλλου ούτε αυτό έδειξε να τον ενοχλεί.
Δεν με πειράζει που στα γενέθλια μου δεν έχω ένα δώρο από εκείνον όπως παλιότερα που μόλις περνούσαν οι 12 τα μεσάνυχτα και ξημέρωνε η ημέρα των γενεθλίων μου, ένα μπουκέτο ροζ τριαντάφυλλα με περίμεναν στο τραπέζι του σαλονιού. Το ότι είμαστε οικογένεια και το τον παρατήρησα να μου χαμογελά όταν σβήσαμε μια μικρή τούρτα είναι το μεγαλύτερο δώρο.

ΑΡΓΥΡΗΣ
Ξέρω ότι πλέον η Μαρία έχει κουραστεί. Δεν είμαι ο σύζυγος που είχε ονειρευτεί, άλλαξα. Πριν λίγες μέρες έκοψε τα μαλλιά της ένα υπέροχο αριστοκρατικό καρέ. Θεέ μου πόσο όμορφη ήταν αλλά δεν της το είπα ποτέ. Ξέρω ότι την πειράζει που δεν είμαι πια εκδηλωτικός και αισθάνομαι ότι κάθε μέρα την απογοητεύω όλο και πιο πολύ.
Ξέρω ότι την πειράζει που δεν αγκαλιάζω πια τα παιδιά μας και αρκούμαι στα βασικά. Τα κορίτσια μου τις προάλλες ζωγράφισαν έναν υπέροχο κόκκινο ήλιο πάνω σε ένα μπεζ χαρτόνι. Ήταν η πιο όμορφη ζωγραφιά του κόσμου, καλύτερη από τα πιο διάσημα έργα τέχνης. Αυτός ο ήλιος με απλούς μαρκαδόρους με φώτισε λες και ήταν πραγματικός.
Ξέρω ότι την πειράζει που δουλεύει και συντηρεί μόνη της την οικογένεια και εγώ απλά κάθομαι. Προχθές γύρισε κουρασμένη τα ματάκια της είχαν μαύρους κύκλους και έδειχνε ταλαιπωρημένη, αλλά και πάλι δεν την ρώτησα πως και γιατί; Δεν την ρώτησα πως κύλησε η μέρα της, και νιώθω τόσο άσχημα για αυτό.
Πριν λίγους μήνες είχε τα γενέθλιά της, αλλά εγώ δεν της αγόρασα ούτε ένα δώρο, δεν της έγραψα καν μια κάρτα απλά σβήσαμε όλοι μαζί μια τούρτα. Παρατήρησα ότι έβγαλε δύο ρυτίδες που πέρσι δεν τις είχε, ξέρω το πρόσωπο της μέχρι και το πιο ανεπαίσθητο σημαδάκι, ήταν όμως τόσο όμορφη όταν έσβηνε τα κεράκια της, το πρόσωπο της έλαμπε σαν την φλόγα τους η ίσως επειδή της χαμογέλασα, τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω.

ΜΑΡΙΑ
Δεν με πειράζει τίποτα, λατρεύω τον άντρα μου πιο πολύ από ότι μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους. Νιώθω ευλογημένη με την οικογένεια που έχω. Ένα μόνο πράγμα με πειράζει η μάλλον με σκοτώνει, με κρατά ξύπνια τα βράδια και θα με κρατά έτσι μια ολόκληρη ζωή. Οι ενοχές μου. Ναι αυτό με πειράζει. Πολύ.

ΑΡΓΥΡΗΣ-ΜΑΡΙΑ (Ένα χρόνο πριν)
«Έλα μωράκι μου για χαζή με περνάς; Την γυναικούλα σου; Την μάνα των παιδιών σου;» Ο Αργύρης χαμογέλασε του άρεσε τόσο πολύ όταν έπαιρνε εκείνη την ναζιάρικη φωνούλα, ήξερε πως δεν θα μπορούσε να της χαλάσει το χατίρι. «Εντάξει εντάξει μπισκοτάκι μου, έλα να, πάρτα» Πάντα την αποκαλούσε μπισκοτάκι από την αρχή της γνωριμίας τους σχεδόν, στο πρώτο ραντεβού για καφέ τον είχε ρωτήσει με τρόπο αν θα φάει το συνοδευτικό μπισκότο που τους είχε φέρει ο σερβιτόρος, εκείνη είχε φάει το δικό της και έτσι εκείνος προσπαθώντας να μην γελάσει της έδωσε και το δικό του. Από τότε έγινε κοινό αστείο και την αποκαλούσε έτσι.

Δεν θυμάται κανείς λεπτομέρειες μόνο ένα μπαμ, ένα τεράστιο θόρυβο και μετά σκοτάδι.

ΜΑΡΙΑ
Ναι με πειράζει με σκοτώνει και με καταστρέφει που για ένα ανόητο καπρίτσιο οδήγησα το αυτοκίνητο του Αργύρη ενώ δεν είχα δίπλωμα οδήγησης και πάτησα πολύ παραπάνω το γκάζι και τρακάραμε σε εκείνον τον τσιμεντένιο τοίχο… Με πειράζει που εγώ έζησα γιατί στην πλευρά του οδηγού η ζημιά ήταν λιγότερη ενώ στην θέση του συνοδηγού οι λαμαρίνες είχαν γίνει μια άμορφη μάζα. Με πειράζει που εξαιτίας μου η αγάπη της ζωής μου, ο πατέρας των παιδιών μου είναι τετραπληγικός και με μόνιμη εγκεφαλική παράλυση καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο. Με πειράζει που του τα στέρησα όλα, που κατέστρεψαν τα όνειρα μας, την οικογένεια μας για μια γκαζιά. Με πειράζει που τα παιδιά μου βλέπουν τον μπαμπά τους και κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να δουν το χαμόγελο του, που ούτε εγώ ξέρω αν είναι χαμόγελο αληθινό ή κάποιος σπασμός του προσώπου του. Με πειράζει που δεν ξέρω αν με ακούει όταν του μιλάω ή αν νιώθει το άγγιγμα μου κάθε μέρα όταν του χαϊδεύω τα υπέροχα μαύρα μαλλιά του γιατί πάντα έτσι χαλάρωνε. Με πειράζει.

ΑΡΓΥΡΗΣ
Μπισκοτάκι καμιά φορά αισθάνομαι ότι σας είμαι βάρος ότι έπρεπε να είχα φύγει από την ζωή, αλλά να ακόμα και έτσι νιώθω την αγάπη σας και εύχομαι να το καταλαβαίνεις. Επίσης μπισκοτάκι ξέρω ότι αισθάνεσαι τύψεις αλλά εγώ σου έδωσα τα κλειδιά, όποτε μην μου κλαις κρυφά τα βράδια, δεν το ήθελες αγάπη μου. Και όσο ζω θα προσπαθώ να σας χαρίζω ένα χαμόγελο την ημέρα. Σε περιμένω σε λίγο θα σχολάσεις από την δουλειά. Μόνο μια μικρή χάρη θέλω, μην σταματήσεις να μου χαϊδεύεις με τα απαλά χεράκια σου τα μαλλιά, είναι η αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας…