Αυτό το «υπάρχουν και χειρότερα», υπάρχουν και δυσκολότερα τελικά είναι το πιο επιβλαβές και το πιο παραισθησιογόνο αναλγητικό που κατάπιαμε ποτέ. Είναι από τις πιο άδικες και υποτιμητικές φράσεις και συμπεριφορές που έχουμε προβάλλει στον συνάνθρωπο και έχουμε δεχτεί και για τον εαυτό μας. Είναι αυτό που τώρα «δουλεύω» μ’ εμένα για να μην το ξαναπώ μόνο και μόνο για να χαμογελάσω για το «μικρό» μου πρόβλημα απέναντι στου άλλου. Είναι και σκοπός μου να μην το ξαναπώ σε αυτόν που κάθισε δίπλα μου για να μου εμπιστευθεί τον πόνο του. Όποιος κι αν είναι αυτός. Ποια είμαι εγώ που θα μειώσω το μέγεθος του συναισθήματος αυτού που με τιμάει εκείνη την στιγμή μιλώντας μου και εκμυστηρεύοντας αυτό που τον απασχολεί; Ποια είμαι εγώ που θα κλείσω βιαστικά και ίσως αδιάφορα παρηγορητικά την κουβέντα με αυτό το τυπικό «υπάρχουν και χειρότερα»; Και γιατί αντί να του αφαιρέσω αν μπορώ ένα τόσο δα κομματάκι από την στεναχώρια του να του προσθέσω και το βάρος της ενοχής ότι εκείνη την στιγμή δεν του φτάνει ο κόμπος που πνίγει τον δικό του λαιμό αλλά πάρε να ‘χεις και του τάδε ή του δείνα που υποφέρει και δεν κλαίει ή δεν κλαίγεται, μπροστά τουλάχιστον στα μάτια μας, αλλά το παλεύει;

Κι αμέσως επόμενος σκοπός μου είναι να απαγορέψω στα αυτιά μου να το ακούσουν ξανά από εκεί που επέλεξα εγώ να καταθέσω την δική μου πίκρα, το δικό μου μικρό ή μεγάλο αγκάθι, που προφανώς με πονάει πολύ εκείνη την στιγμή γι’ αυτό και νιώθω την ανάγκη να το βγάλω με κάποιο τρόπο από μέσα μου ή να δείξω απλώς το τραύμα που μου δημιούργησε. Δεν μπορώ και δεν θέλω να να απαγορέψω στον συνομιλητή μου να το εκστομίζει αλλά έχω την δύναμη να εκπαιδεύσω τα δικά μου αυτιά που ανήκουν στο δικό μου σώμα να μην το ακούν. Να το προσπερνούν σαν ο άλλος να έβηξε ή να φτερνίστηκε κι εγώ να μην ασχοληθώ και να μην το κάνω δικό μου.

Ψάχνω απόψε να μετρήσω πόσες φορές έχει ειπωθεί από το στόμα μου τούτη εδώ η ευκολία κι ας είχα τις καλύτερες των προθέσεων όταν το έλεγα. Σίγουρα κάποιες άλλες το έκανα προς αποφυγήν της συζήτησης από έλλειψη χρόνου ή διάθεση βαρεμάρας. Από εδώ και στο εξής θα φροντίσω να είμαι πιο ειλικρινής και θα αυξήσω την ένταση της ακοής μου. Αλλιώς, κι αν δεν έχω κάποιον τρόπο να βοηθήσω τον άνθρωπο που με εμπιστεύεται, το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τον ακούσω. Μπορεί και μόνο αυτό να χρειάζεται από εμένα. Τα αυτιά μου να τον ακούσουν, το χέρι μου για να τον αγγίξουν και το βλέμμα μου για να τον καθησυχάσουν.

Γι’αυτό αν με ακούσεις ξανά να σου πω αυτό το περιβόητο και γεμάτο θόρυβο «υπάρχουν και χειρότερα» σε παρακαλώ πολύ να είσαι αυστηρός μαζί μου. Σου δίνω εγώ η ίδια το δικαίωμα να με ταρακουνήσεις και να μου πεις πως δεν σε αφορά καθόλου εκείνη την μικρή στιγμούλα που εσύ έχεις εκνευριστεί ή δακρύζεις αν υπάρχουν και χειρότερα. Γιατί το γνωρίζεις ήδη άλλωστε αυτό δεν είναι δα και καμιά σπουδαία ανακάλυψη ετούτο. Αλλά εσύ έχεις ήδη τον δικό σου πονοκέφαλο και ποια στο καλό είμαι εγώ που θα αποφανθώ ποιος είναι ο χειρότερος? Άλλωστε δεν με φώναξες γι’ αυτό. Γύρευες μόνο έναν ακροατή κι όχι μια ζυγαριά.

Και πόσο ντρέπομαι μέσα μου για την τελευταία φορά που εγώ το σκέφτηκα αυτό μόνο και μόνο για να πάρω λίγο θάρρος. Ένα θάρρος που δεν μου ανήκει γιατί είναι δανεικό και κλεμμένο από τον πόνο του άλλου στο κάτω κάτω και ήταν τόσο λίγο που ούτε στην γωνιά του δρόμου δεν έφτασα μ’ αυτό Πόσο ντράπηκα και πόσο λίγη αισθάνθηκα όταν σύγκρινα το υγιές κι αρτιμελές παιδί μου μ’ εκείνο που δεν φέρει αυτά τα χαρακτηριστικά μόνο και μόνο για να καθησυχάσω τις ελλείψεις μου, τις τύψεις και τις ενοχές μου. Και πόσο θέλω να ζητήσω συγχώρεση για όλες τις φορές που το είπα. Ή για τις άλλες που πριν προλάβει ο άλλος να μου πει αυτό που τον καίει εγώ του κατέθεσα την δική μου αντίστοιχη δύσκολη κατάσταση. Πόσο εγωιστικό αλήθεια. Εγώ τα κατάφερα με δυσκολότερες συνθήκες εσύ με αυτά ασχολείσαι?
Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα και δυσκολότερα. Όλοι το έχουμε εμπεδώσει αυτό στην καθημερινότητα μας. Μα υπάρχουν και καλά και καλύτερα και ευκολότερα που ο καθένας μας προσδοκά να τα ζήσει. Και ζητά έναν τρόπο που τελικά μόνος του θα τον βρει για να τα αποκτήσει ή έστω να τα διεκδικήσει. Δεν θέλει να αρκεστεί σε αυτά που έχει γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Θέλει να βρει τα άλλα τα καλύτερα και να παλέψει για αυτά.

Ξέρω πως θα το ακούσω ξανά από ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, από εκείνους που νοιάζομαι γι’ αυτούς κι εκείνοι εμένα. Αλλά μην με αφήσεις να το πω εγώ ξανά. Φύγε από την κουβέντα αν σου το πω. Δείξε μου ευθαρσώς πως ούτε τι έχω κάνει εγώ σε απασχολεί εκείνο το λεπτό ούτε το σύμπαν όλο. Σε απασχολείς εσύ κι αυτό που μου εκφράζεις. Κι έχεις δικαίωμα σε αυτό. Πες μου πως δεν σε παρηγορώ, δεν σε βοηθώ, δεν σε απαλλάσσω λέγοντας σου αυτό. Κι απαλλάξου κι από εμένα και βρες αυτόν που θα σε ακούσει. Χρειάζεσαι μόνο έναν καλό ακροατή. Και δικαιούσαι να τον βρεις.