Την ημέρα που με είπες αγενή, είπες ότι μάλλον το έχει η γενιά μου αυτό με την αγένεια. Είπες πως όλες, παλιές και τωρινές στο μαγαζί είμαστε έτσι. Είπες ότι εσύ ξέρεις, μιας που ήσουν πωλήτρια κάποτε και υπερηφανεύτηκες πως έχεις διώξει κορίτσια και αγόρια από μαγαζιά με τα παράπονα σου. Εκείνη τη μέρα σου είπα πως δεν μπορώ να μιλήσω για τις παλιές, εννοώντας ξεκάθαρα ότι αν θέλω μπορώ να μιλήσω και για εμένα αλλά και για τους συναδέλφους μου και όμως δεν το έκανα. Στάθηκα βουβή και με ένα αχνό χαμόγελο να ακούω τις αηδίες σου όμως με τρώει, να το ξέρεις.

Την ημέρα που με είπες αγενή δεν σου μίλησα ξαφνικά στον ενικό ούτε ήμουν απότομη μαζί σου. Αντίθετα, ήμουν τυπική, σε βοήθησα να βρεις αυτό που ήθελες σε ρώτησα όπως κάθε μέρα αν θέλεις σακούλα, δεν αντέδρασα όταν αφού τελείωσε η συναλλαγή μας στάθηκες στο πλάι περιμένοντας να τελειώσω με τον επόμενο για να μου πεις τη γνώμη σου, την οποία δεν ζήτησα κιόλας.

Την ημέρα που με είπες αγενή, είχα καταφέρει να κοιμηθώ περίπου τέσσερις ώρες πριν έρθω στη δουλειά μιας που όλο το βράδυ πάλευα με κρίσεις πανικού. Αναρωτιέμαι, ξέρεις τι είναι μια κρίση πανικού; Μάλλον όχι για αυτό άσε με να σε διαφωτίσω σχετικά.

Μια κρίση πανικού ξεκινάει από το συσσωρευμένο άγχος που κάποια στιγμή ο εγκέφαλος μεταφράζει ως πανικό. Φόβο. Οπότε όλο το σώμα μπαίνει σε ανάλογη διάθεση και αρχίζει η εφίδρωση, η δυσκολία στην αναπνοή, οι αυξημένοι καρδιακοί παλμοί, η αδυναμία να ελέγξεις κάτω και άνω άκρα, να σκεφτείς λογικά, και να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν βρίσκεται σε κίνδυνο και όχι δεν θα πεθάνει. Έχω φίλους που οι κρίσεις τους κρατάνε δέκα λεπτά και φίλους που οι κρίσεις τους κρατάνε μισή ώρα και στη δική μου περίπτωση αν καταφέρω να συνέλθω στο μισάωρο, νιώθω τυχερή.

Πάμε παρακάτω.

Την ημέρα που με είπες αγενή, όταν μπήκες στο κατάστημα σε χαιρέτισα παρόλο που ξεκάθαρα είχα δουλειά. Το ήξερες γιατί τη δουλειά την έκανα επάνω στο πάγκο και προς δική σου πληροφόρηση, η δουλειά αυτή είχε να κάνει με χρήματα που δεν είναι δικά μου και τιμολόγια.

Την ημέρα που με είπες αγενή μίλησες για δύο πράγματα που ακόμα με τυραννάνε.

Το ένα ήταν ότι έκανες την ίδια δουλειά, που δεν ήταν ίδια αφού μου ανέφερες και ένα πολύ καλό μαγαζί της πόλης και το άλλο ήταν ότι η αγένεια είναι πρόβλημα της γενιάς μου.

Αμφιβάλλω ότι η δουλειά της πωλήτριας ήταν ποτέ καλοπληρωμένη δουλειά ή ότι ήταν εύκολη αφού πάντα έχει να κάνει με κόσμο. Ειλικρινά, σέβομαι τους ανθρώπους που κάνουν αυτή τη δουλειά κάτι που εσύ δεν φαίνεται να μπορείς να κάνεις. Ακόμα και που δούλευες σε καλό μαγαζί της πόλης ξέρω ότι οι απολαβές σου δεν ήταν ίσες με αυτά που σου ζητούσαν.

Επίσης ξέρω ότι οι δικές μου απολαβές δεν θα είναι ποτέ ίσες με αυτά που μου ζητούν. Το ξέρω, γιατί η δουλειά μου δεν θα είναι ποτέ απλά να στέκομαι πίσω από ένα ταμείο και να σου δίνω ρέστα. Η δουλειά μου περιλαμβάνει και άλλα πολλά τα οποία δεν θα αναλύσω.

Κάτι ακόμα που ξέρω, είναι ότι η δική σου γενιά έκανε σαΐτες με τα πεντοχίλιαρα και η δική μου μετράει τα ψιλά της για να δει αν φτάνουν για το σούπερ μάρκετ.

Γνωρίζω ότι η ιατρική σου κάλυψη έφτανε και περίσσευε ενώ η δική μου ούτε φτάνει ούτε θα περισσέψει ποτέ.

Γνωρίζω ότι η γενιά σου φορτώθηκε δάνεια, έκανε σπίτια και αμάξια με δανεικά και η δική μου γενιά πληρώνει τα δικά σου γούστα.

Σχετικά με τη γενιά μου επίσης, γνωρίζω πόσοι από εμάς πάνε σε γιατρούς για χάπια, πόσοι από εμάς ζουν με κατάθλιψη, πόσοι από εμάς δεν έχουν καμία επιθυμία να φτάσουν ως την ηλικία σου. Που δεν είναι και τόσο μεγάλη.

Γνωρίζω ότι η γενιά μου δεν είναι πάντα ευγενική αλλά είναι πάντα τυπική. Και ούτε το τυπικό αξίζει συχνά στη γενιά σου να το ξέρεις και εσύ αυτό.

Η γενιά μου βλέπεις δεν έχει καμία όρεξη να γλείφει σόλες παπουτσιών για να βγάζουν άλλοι λεφτά στις πλάτες της, να μας συγχωρέσει η δική σου γενιά που έχουμε υπερηφάνεια και δεν τη κρύβουμε σε κάποιο συρτάρι για το 9ωρο της εργασίας μας ώστε μετά να πάμε να βγάλουμε εμετικά απωθημένα σε άλλους εργαζόμενους.

Την ημέρα που με είπες αγενή, είχα πολλά να σου πω. Αυτά που σου γράφω και άλλα τόσα όπως για παράδειγμα, ότι η γειτονιά σου μιλάει πολύ και μιλάει και για εσένα, όπως ότι μπορώ να γίνω αγενής αν θέλω αλλά με μεγάλωσαν καλύτερα, όπως ότι δεν είμαστε όλοι αγενείς στο κατάστημα, παλιοί και τωρινοί, αλλά είναι η δική σου συμπεριφορά πάντα τέτοια που λαμβάνεις τα ίδια αποτελέσματα εκ μέρους μας.

Μπορούσα να σου πω πολλά, δεν έχεις ιδέα από τι οικογένεια βγήκα έξω στο κόσμο, ιδέα για το πώς μπορώ να σε κάνω να αισθανθείς με τις λέξεις μου και μόνο και ούτε θα μάθεις. Τα επιχειρήματα μου τα κρατάω για εκεί που αξίζουν, διαλέγω δύσκολες μάχες και όχι εύκολες.

Την ημέρα που με είπες αγενή, χαμογέλασα.

Γιατί εγώ ξέρω. Και εμένα και τη γενιά μου.

Και ξέρω ότι θα μείνετε στο τέλος μόνον εσείς σε τούτη τη χώρα. Η γενιά μου θα την έχει κάνει για άλλες πατρίδες ή θα έχει φουντάρει από μπαλκόνια. Ίσως τότε χρειαστεί πάλι να κάνεις την ίδια δουλειά με εμένα. Και σε λυπάμαι για αυτό.

Εγώ, η αγενής.