Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2256, όταν η μέτρια ταινία «Idiocracy» του 2006 έχει καταστεί ζοφερή πραγματικότητα. Τα παιδιά διδάσκονται ιστορία η οποία ξεκινάει από το 2016 και τον First Most Awesome And Wonderful President Donald, ουδεμία συγγένεια με τον Ronald McDonald, αλλά κλόουν κι οι δύο τους. Τελικά, δεν φτιάχτηκαν ποτέ ιπτάμενα αυτοκίνητα. Προλάβαμε, σαν είδος, να εποικίσουμε τον Άρη και 1-2 άλλους πλανήτες σε μακρινές τοποθεσίες και οι εξυπνότεροι έφυγαν τρέχοντας.

Στη Γη, ένα συνεργείο, προσπαθώντας να επιδιορθώσει μια ζημιά στο σύστημα ύδρευσης σε μια γωνία ενός γαμώστενου που διακόσια-πόσα χρόνια πριν ήταν κομμάτι μιας πόλης που ονομαζόταν Πειραιάς, σε μια χώρα που λεγόταν Ελλάδα και υπήρχε πριν αφομοιωθούν όλες οι χώρες στην Most Awesome KickAss Rockin’ United States of DA WORLD (…και ξεκινήσει η κάτω βόλτα χωρίς φρένα στην κατηφόρα), είχε βρει ένα laptop από τα παλιά, αυτά που ήθελαν μπαταρία και δεν συλλέγαν ιόντα από τον αέρα (όπως στον Άρη).

Ο επιστάτης έξυσε το μακρύ μούσι του (ναι, ξέχασα να το αναφέρω, απαγορεύτηκε το ξύρισμα δια νόμου κάποια στιγμή γιατί ξέχασαν πώς γίνεται και έκοβαν τους λαιμούς τους σωρηδόν, οι ΗΛΙΘΙΟΙ) και αναφώνησε «ΟΥΓΚ!» με ένα χαμόγελο.
Σήκωσε το laptop, είδε ότι δεν ανάβει και στο τέλος της βάρδιας, αφού είχαν «διορθώσει» τη βλάβη τυλίγοντας τον σωλήνα με 30 μέτρα λευκοπλάστη, το πήγε στους αρχαιολόγους. Μπορεί να περιείχε κάτι σημαντικό! Τόσα και τόσα πράγματα είχαν ανακαλύψει για την κουλτούρα του 20ου και 21ου αιώνα από τέτοια «ευρήματα». Καλά, ο επιστάτης τους το πήγε γιατί θα του δίνανε μερικά KOOL COINZ για να πάρει coca cola, όχι πως τον ενδιέφερε το περιεχόμενο.
Οι αρχαιολόγοι είχαν λίγο μεγαλύτερο IQ από πατημένη μπανανόφλουδα που είχε αναπαραχθεί με μασημένη τσίχλα, οπότε είχαν και ορισμένες στοιχειώδεις γνώσεις επισκευής σε σχέση με τέτοια «OLD COOL STUFF». Έκαναν ένα high five μεταξύ τους, γέλασαν σαχλά και το έφτιαξαν, τέλοσπάντων.

Άναψε. Φώναξαν τον ειδικό ΑΡΧΑΙΑΣ ΠΛΕΡΟΦΟΡΙΚΗΣ για να το δει. Τα Windows 7 που είχε μέσα ήταν εξαιρετικά δύσκολα για τον μέσο άνθρωπο της εποχής, σαν να λέμε το 2018 ότι έπρεπε να γνωρίζεις αρχαία Αραμαϊκή ή Γραμμική Β. Κάποια στιγμή πέρασαν και δεν ακούμπησαν τα advanced συστήματα που εμφυτεύονταν στο κεφάλι και είχαν virtual mixed augmented reality fuckin’ awesome user interface. Μετά, είπαμε, οι έξυπνοι τα πήραν όλα μαζί τους και πήγαν στον Άρη. Στη Γη, οι «υπολογιστές» ήταν κάτι σαν playschool παιχνίδια με 4 κουμπάκια κόκκινο-κίτρινο-πράσινο-μπλε και στις γυναίκες βγάζανε το μπλε και το κάνανε ροζ, γιατί “Awwww!”

Ο ειδικός, (που ονειρευόταν να πάει στον Άρη και να φύγει από αυτή την σκατότρυπα γεμάτη με ΗΛΙΘΙΟΥΣ, αλλά πού λεφτά, και να εκπορνευόταν για δεκαετίες χλωμό να του έβγαιναν) κράτησε το laptop για μερικές μέρες και έβγαλε την ανάλυσή του:
Τσόντες της εποχής, ναι…
…Μερικές πιο ανωμαλιάρικες για τις πολύ σκοτεινές νύχτες, ναι επίσης.
Βιντεάκια με γάτες, ναι, αναμενόμενο…
«Έγγραφα» με ασυνάρτητες άγνωστες λέξεις που τα ονόμαζαν «της δουλειάς», ναι.
Παιχνίδια, ναι.
…Και ένας φάκελος που λεγόταν «Pain» κάπου στην επιφάνεια εργασίας.
Άνοιξε τον φάκελο και βασικά περίμενε να δει κάτι σε όργανα βασανιστηρίων; Ή έστω ψυχολογικό πόνο, για παράδειγμα ένα ημερολόγιο που θα εξιστορούσε πώς πέρασε κάποιος 14 μέρες χωρίς το (τότε) τεχνολογικό επίτευγμα του internet?
Ναι, δεν είχε τέτοια. Είχε μόνο κάτι φωτογραφίες με ένα αγοράκι με κόκκινο δέρμα, καπέλο και παιδικά γυαλιά ηλίου, δίπλα από ένα έγγραφο Word, ονόματι «Εγώ, ο πολεμιστής Απάτσι.docx». Άνοιξε το έγγραφο και διάβασε τη φρικτή αλήθεια που ακολουθεί, αγαπητοί αναγνώστες…

«Εγώ, ο πολεμιστής Απάτσι!

Ξέρετε κάτι ρε μαλάκες; Γαμιέστε ρε! Και ‘σεις και το καλοκαίρι του κώλου, γαμώ την Ελλάδα και τη Μεσόγειο και το sea, sun and sex να ‘ούμε! Με τόσο sun, μόνο εγκαύματα παθαίνουν άνθρωποι σαν και μένα, μόλις βγουν από τη sea, και ούτε λόγος για sex – εκτός αν είσαι BDSM τύπος και γουστάρεις να πονάνε τα πάντα σου σε κάθε κίνηση και να τρίβεσαι στο σεντόνι νομίζοντας ότι είναι καυτό λάδι!

Ναι ρε. Έχω, για Έλληνας, αρκετά λευκό δέρμα,. Πώς λέμε μαυροτσούκαλο; Καμία σχέση. Η απόχρωση που με χαρακτηρίζει το καλοκαίρι είναι, συνήθως, η #ΦρέσκοΓάλαΠλήρες (όταν κάνω δίαιτα, η εναλλακτική #ΦρέσκοΓάλαΠράσινοΦόντο)
Ξέρετε τι παιδική ηλικία πέρασα, μέχρι τώρα πιο πρόσφατα να ‘σιώσουν τα αντηλιακά; Ε; Εμ, δεν ξέρετε…
Καλοκαίρι. Τα πιτσιρίκια παίζουν ανέμελα στους δρόμους, με τα ποδήλατά τους και είναι πασάδες στα Γιάννενα, όπου και να μένουνε. Όλα καλά ως εδώ. Με ένα καπελάκι και πολύ νερό τη γλυτώνεις την ηλίαση. Σε κάποια δόση όμως, καλοκαίρι είναι, στην χώρα των αρχαίων Θεών βρίσκεσαι, ή θα μένεις παραθαλάσσια ή έστω θα πάρεις το αμάξι, τον κώλο σου, πετσέτες ψάθες ομπρελίνια σνακς μπύρες ΚΑΤΙ και θα βρεθείς στη θάλασσα, ναι; Αν είσαι σαν και μένα, δεν το σκέφτηκες καλά. You know nothing John (Snow).

Όλοι όσοι ξέρεις και δεν ξέρεις, συγγενείς, ξαδέρφια, φίλοι, άγνωστα παιδιά στην παραλία, μεγάλοι, γριές, γέροι, ο παγωτατζής, όλοι, όλοι όμως, φοράνε είτε «ειδικό λάδι για το μαύρισμα» ή έστω τίποτα αντηλιακά με δείκτη, ξέρω ‘γω, 20 το οποίο μία που το έβαλες μία που εξαφανίστηκε και δεν το ξαναείδες ποτέ.

Εσύ, μπασταρδάκι του ελέους, θα ξεκινήσεις ξανά το τελετουργικό που θα σε μεταμορφώσει σε πολεμιστή Απάτσι. ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΑΝ ΤΟΣΟ ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ, Ο ΛΟΥΚΙ ΛΟΥΚ ΣΤΕΛΝΕΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ, ΠΑΛΙΟΑΓΡΟΙΚΟΙ!

Απλώνεις το αντηλιακό με δείκτη προστασίας τουλάχιστον 30-35 παντού. Είναι σαν αραιό γιαούρτι. Δεν φεύγει. Δεν απορροφάται. Κολλάει στις τρίχες σου. Το τρίβεις για να σταματήσει να φαίνεται. Μάταιος κόπος. Μοιάζεις σαν να έχεις κάνει σεξ σε Τσέχικη τσόντα απ’ αυτές τις έκφυλες με τους 30 άντρες και να σε έχουν καταβρέξει με…(ΙΟΥ!) παντού. Δεν ξέρεις τι είναι σεξ βέβαια ακόμα σ’ αυτή την τρυφερή και αθώα ηλικία, όπως επίσης δεν έχεις δει Τσέχικο τίποτα, αλλά δεν πειράζει, θα μάθεις στο μέλλον όπως και να ‘χει.

Κάποια στιγμή το αντηλιακό φαίνεται λιγότερο. Χαίρεσαι. Πας να βουτήξεις στη θάλασσα. Βουτάς! Δεν σε καίει ο ήλιος! Παίζουν άρπες από τον ουρανό και εμφανίζονται άγγελοι ανάμεσα στα σύννεφα! Είναι μια ιδιαίτερα χαρούμενη μέρα! Το ξεχνάς για λίγο όλο αυτό.

Περνάει η ώρα. Ξαναβάζεις αντηλιακό. Τα ίδια με πριν, μην τα ξαναλέμε. Αισθάνεσαι κατά τόπους λίγο ζεστό το δέρμα σου. Φεύγεις, τελικά, από το παραθαλάσσιο σκηνικό. Πάμε στο βράδυ τώρα. Όχι που θα γλύτωνες… Εκεί που ήταν «λίγο ζεστό» το δέρμα σου, μάντεψε, ΚΑΗΚΕΣ! Άσχημα. Ακούς ένα Ινδιάνικο τραγούδι να παίζει στο μυαλό σου και άντρες με φτερά να χορεύουν το χορό της βροχής. Κοιτάς τους ώμους σου και είναι κόκκινοι. Τα χέρια, ομοίως. Τα μπούτια, ομοίως. Ξανασυγκαίγεσαι, από την ευαισθησία, εκεί που ακουμπάνε οτιδήποτε.

Αρχίζεις τις κούρες με τα γιαούρτια, τα after sun, τα before next day sun, τα Αυστραλιανά μαντζούνια με εσάνς μαρσίππου καγκουρό, αβοκάντου, αγγουριού και νύχια κοάλα, τα πάντα βάζεις λέμε. Φυσικά, πασαλείβεσαι πάλι με άσπρα πράγματα που δεν απορροφούνται για ώρα, ναι; Και ξέρεις τι κατάφερες τώρα; Να κοιμηθείς με σκέτους πόνους, όχι με αφόρητους, με απλούς!

Την άλλη μέρα, ή την παράλλη, κάπου εκεί τέλοσπάντων, έχει ηρεμήσει το πράγμα και ξαναπάς / σε ξανατραβάνε / βρίσκεσαι ξανά στην παραλία. Συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Η μεταμόρφωσή σου σε πολεμιστή Απάτσι συνεχίζει ακάθεκτη. Σκέφτεσαι ήδη ότι το Ινδιάνικο σου όνομα θα είναι «Το όξινο ποτάμι», γιατί μέσα σε κάτι τέτοιο, κάτι με νερό και με οξύ, θέλεις να πετάξεις αυτούς που έβγαλαν αυτά τα αντηλιακά και την πηγή των δεινών σου.
Μετά από μερικές μέρες, με θαυμασμό παρατηρείς ότι…ότι…ότι…ΜΑΥΡΙΣΕΣ ΛΙΓΟ! Νιώθεις έως και δικαιωμένος για όλα αυτά. Επιτέλους θα πας σε απόχρωση κρέμας καραμελέ, από την άλλη με το πλήρες γάλα! Ναι, ναι, ωωω ναι, το πλήθος χειροκροτεί, επευφημίες, κακό, πυροτεχνήματα…

…Μα εκείνο το βράδυ, ξεφλουδίζεις, τελείως όμως, σαν τα φίδια που αλλάζουν σάρκα. Το από κάτω δέρμα, είναι στην παλιά, καλή, γνωστή, αγαπημένη απόχρωση πλήρους γάλακτος. Αποφασίζεις να απέχεις για αρκετά καλοκαίρια από το σπορ αυτό πλέον. Όταν μεγαλώνεις και λίγο, κάθεσαι στα beach bar, μακριά από τον ήλιο, την αντηλιά και τους άλλους τρόπους να μεταμορφωθείς σε πολεμιστή Απάτσι.

Μετά από χρόνια, ανακαλύπτεις ότι επιτέλους βγήκαν καλύτερα αντηλιακά, διάφανα, με spray, και λοιπά χημικά που σου επιτρέπουν να ξαναπάς στη θάλασσα χωρίς να αλλάζεις φυλή και να φοράς καπέλο με φτερά στο κεφάλι. Έπρεπε να το φανταστείς. Κάποια στιγμή έγιναν πολλοί οι geeks, οι nerds και οι gamers και δεν είχαν κι αυτοί, όπως και συ, καλές σχέσεις με τον ήλιο. Αλλά γίνανε της μόδας και κάτι έπρεπε να κάνουν και για ‘δαύτους. Ευχαριστώ, ρε Στιβ Τζομπς, το χρωστάμε και σε σένα!»

Ο ειδικός ερευνητής, έστειλε αίτημα στην υπηρεσία του, χαρακτήρισε το παραπάνω εύρημα «ηθογραφικό πόνημα μεγάλης αξίας και ιδιαίτερης σπανιότητας στην ‘Ελλάδα’ του 21ου αιώνα» και, χεσμένος από τη χαρά του, έλαβε σαν απάντηση πώς η υπηρεσία θα του κάλυπτε τα έξοδα για να πάρει μετάθεση στον Άρη, εκεί που είχαν ρομποτικούς υπηρέτες, βιονικά/ρομποτικά μέλη και τηλεμεταφορά – και να φύγει από τη Γη των ηλίθιων.

Όταν επιβιβαζόταν στο διαστημόπλοιο, σκέφτηκε «Να ‘σαι καλά, άγνωστε Έλληνα πολεμιστή των Απάτσι! Ο πόνος σου και οι θυσίες, έστω και τώρα, επιτέλους δικαιώθηκαν και έβγαλαν κάτι καλό!» Χαμογελούσε, σαν παιδί που του έπαιρναν το πρώτο του παιχνίδι, καθώς έβλεπε τη Γη να απομακρύνεται από τα μάτια του. Mars, baby, Mars, and not the chocolate kind…