Δεν μου αρέσει να γράφω κείμενα για την εξωτερική εμφάνιση μου. Έχω γράψει εκατοντάδες ποστ στο φβ καθώς και κείμενα για τον τρόπο που βλέπω τη ζωή, τους ανθρώπους, τα γεγονότα και πως τα διαχειρίζομαι καθημερινά, με κύριο πάντα σκοπό να βοηθήσω άλλους ανθρώπους να δουν τον πραγματικό εαυτό τους και, γιατί όχι, να δουν τη ζωή από μία άλλη οπτική γωνία. Αλλά ποτέ δεν γράφω για το σώμα μου και πως νιώθω γι’ αυτό.

Αν με ρωτήσει κάποιος που δεν με ξέρει πως είμαι εξωτερικά, δεν ξέρω ποτέ τι να του απαντήσω. Είναι ίσως η μοναδική ερώτηση που μπορεί να με κάνει να κομπιάζω και να σκέφτομαι με τις ώρες τι να απαντήσω ενώ κατά τα άλλα είμαι από αυτούς που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω και μπορεί να σε κάνει σε δευτερόλεπτα, ανάλογα με το ποιος είσαι, να συρθείς στα πατώματα ή να πετάξεις στους ουρανούς.

Σήμερα λοιπόν έβαλα ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό μου. Να απαντήσω ειλικρινά σ’ αυτή την ερώτηση.

Είμαι μία γυναίκα ακορντεόν. Αν μετρήσω τα κιλά που έχω πάρει και χάσει τόσα χρόνια, ανετότατα θα συμπληρώσω τριψήφιο αριθμό. Δεν έχω πρόβλημα υγείας αν αναρωτιέσαι. Δεν έχω θυρεοειδή, δεν έχω ορμονολογικά προβλήματα, δεν παίρνω φάρμακα που με κάνουν να παχαίνω, αν και τον τελευταίο καιρό αναγκάστηκα για λόγους υγείας να πάρω αντιβίωση για 8 μήνες με αποτέλεσμα να πειραχτεί το έντερο μου, να κόψω μαχαίρι φρούτα και λαχανικά και να τρέφομαι με άμυλο και πρωτεΐνη. Συν 13 κιλά. Θα σου έλεγα ότι το ευχαριστήθηκα αφού έτρωγα πράγματα που μου άρεσαν αλλά αν σκεφτείς πως τόσους μήνες η σχέση μου με την τουαλέτα ήταν αυτό που λέμε «κολλητή», θα καταλάβεις πως τελικά δεν ήταν και η καλύτερη περίοδος της ζωής μου.

Επίσης, πάλι για λόγους υγείας, αναγκάστηκα να πάρω για πολλά χρόνια κορτιζόνη. Μη με λυπηθείς, τα πρώτα δύο χρόνια δεν πήρα κιλό γιατί πρόσεχα τα πάντα. Όταν όμως κουράστηκα να προσέχω, να σου και τα 20 κιλά. Δεν το ρίχνω στη νόσο, δεν έφταιγε αυτή για το βάρος μου, εγώ έφταιγα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν ένα στρουμπουλό κοριτσάκι. Δηλαδή, αυτό νόμιζα ότι ήμουν. Σήμερα, όταν κοιτάζω τις φωτογραφίες των νιάτων μου, διαπιστώνω πως θα έδινα τα πάντα για να ξαναγυρίσω σε εκείνο το κορμάκι των 16 χρόνων μου που είχε μία τόση δα κοιλίτσα να προεξέχει κάτω από τη μπλούζα του ενώ η εικόνα που είχα για τον εαυτό μου σ’ εκείνη την ηλικία ήταν τραγική.

Η ιστορία που μου διηγούνται οι γονείς και το σόι για τη σχέση μου με το φαγητό ήταν η εξής: Όταν ήμουν μωρό κόλλησα μία ουρολοίμωξη που άργησε να γίνει αντιληπτή από τους γονείς μου με αποτέλεσμα να πάρω αντιβίωση για πάρα πολύ καιρό και να επηρεάσει την ανάπτυξη μου (έχω γράψει κείμενο γι’ αυτό, κάνε ένα κόπο και διάβασε το, η «κοντή» είναι, σου υπόσχομαι πως θα γελάσεις). Όπως και να ‘χει, η μανούλα τρόμαξε φαίνεται πάρα πολύ από αυτό που έπαθα, ήμουν και μοναχοπαίδι εκείνο τον καιρό, ήταν και οι εποχές που οι γιατροί δεν ήταν τόσο γνώστες όπως σήμερα, δεν έτρωγα και πολύ, καθόλου θα έλεγα (η ιστορία με το οικογενειακό ταξίδι στην Κύπρο και τη μπουκιά με το μπιφτέκι που είχα στο στόμα και η οποία παρέμεινε για 2 (!) ώρες μέχρι που ο μπαμπάς κατάλαβε ότι δεν πρόκειται να την καταπιώ και με σάπισε στο ξύλο – τρόπος του λέγειν αλλά γεγονός – έχει γίνει βαιραλ στο σόι) όλα αυτά την ανάγκασαν να επιστρατεύσει μία τεράστια κουτάλα και να μου χώνει στο στόμα ό,τι υπήρχε. Και αυτό βοήθησε. Και πήρα βάρος. Και πήγε καλά μέχρι που ξαφνικά αποφάσισαν ότι το βάρος παραήταν υπερβολικό και ότι έπρεπε να σταματήσω να τρώω. Και να τα «Σταμάτα πλέον να τρως!», «Πως έχεις γίνει έτσι πλέον!» «Δεν ντρέπεσαι να κυκλοφορείς έτσι;» «Δεν σου χωράει τίποτα!» και ξαφνικά κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καλά. Αλλά με κάποιο τρόπο, το φαγητό είχε γραφτεί μέσα μου ως επιβίωση, ως φροντίδα, ως αγάπη, ως ασφάλεια. Και έπρεπε να σταματήσω πλέον να τρώω για να αποκτήσω ένα όμορφο κορμάκι γιατί πλέον ήμουν σε ηλικία εφηβείας που το τέλειο σώμα είναι υποχρεωτικό και κάθε διαφορετικότητα χλευάζεται και αντιμετωπίζεται με τον χειρότερο τρόπο.

Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Το καταλαβαίνεις όταν είσαι 30. Στα 15 όμως πονάει. Και γράφονται οι πληγές μέσα σου και προσπαθείς να γίνεις όπως οι όμορφες στο σχολείο αλλά από την άλλη το φαγητό για σένα έχει παίξει καθοριστικό ρόλο και ξαφνικά αυτό που σου προσφέρει απόλαυση γίνεται ο επικήδειος της ψυχολογίας σου. Και εκεί αρχίζει ο φαύλος κύκλος.

Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οποιαδήποτε μορφή bullying σε οποιοδήποτε ον μπορεί να με μεταμορφώσει σε τέρας.
Τα τελευταία 20 χρόνια έχω αυξομειώσεις βάρους. Παίρνω 7 κιλά, χάνω 10 κιλά, παίρνω 30 κιλά, χάνω 25 κιλά. Έχω δοκιμάσει σχεδόν όλες τις δίαιτες και διατροφές που υπάρχουν. Η γκαρνταρόμπα μου αποτελείται από τρεις περιόδους. Αδύνατη, γεματούλα, τεράστια. Ποτέ δεν ξέρω που θα με βρει το καλοκαίρι. Το σώμα μου είναι γεμάτο σημάδια αυτών των διακυμάνσεων. Αυτά τα σημάδια με κάνουν να νιώθω φρικτά όταν τα παρουσιάζω αλλά έχουν μία ολόκληρη ιστορία μέσα τους. Και η ιστορία δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι. Είναι ο πόνος, η απογοήτευση, η πικρία, η βαρεμάρα, η αναστάτωση, ο θυμός που ένιωθα εκείνο το διάστημα που τα απέκτησα και που μέσω του φαγητού κάλυπτα όλα τα συναισθηματικά κενά μου για να μπορέσω να επιβιώσω, έστω και με αυτόν τον τρόπο.

Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε αφάνταστα στο να καταλάβω και να αντιμετωπίσω το τι μου συμβαίνει. Να βρω τις συνδέσεις που έχουν γίνει μέσα στον εγκέφαλο μου και μου επιτρέπουν να κάνω τόσο κακό στον εαυτό μου για να νιώσω καλά. Θα ήθελα (και το έκανα) να κατηγορήσω την οικογένεια μου, τον τρόπο που μεγάλωσα, το περιβάλλον του σχολείου αλλά ξέρω ότι τίποτα από αυτά δεν φταίει. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αγαπήσω τον εαυτό μου βαθιά και ειλικρινά και να μάθω να του προσφέρω όλα αυτά που του προσφέρει το φαγητό. Έχω κάνει πολύ δρόμο μέχρι σήμερα. Έχω κι άλλο αλλά τώρα είμαι καλά.

Σήμερα λοιπόν θα κερδίσω το στοίχημα. Είμαι μία γυναίκα πληθωρική (με τονισμένη θηλυκότητα, όπως μου αρέσει να λέω), μία γυναίκα που αυτή την εποχή μπαίνω σε XL μπλούζες και αν θέλω να ψωνίσω παντελόνι θα πάω στα μαγαζιά που έχουν ρούχα για πιο εύσωμες γυναίκες τα οποία είναι εξαιρετικά μοδάτα και οι πωλήτριες δεν σε κοιτάζουν αφ’ υψηλού. Δεν θα φορέσω ποτέ μπλουζάκι που να αφήνει την κοιλιά ακάλυπτη, ούτε πουκάμισο μέσα από το τζιν μου αλλά να σου πω κάτι; Έχω μία προσωπικότητα που θα τη ζήλευες. Και μπορεί να μη ζηλέψεις ποτέ την παχουλή κοιλιά μου ή τα χαλαρωμένα μπράτσα μου αλλά πίστεψε με, τη αίσθηση του χιούμορ μου, το μυαλό μου και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη ζωή θα ευχόσουν να τα έχεις.

Κι αν ποτέ με κοροϊδέψεις ή με απαξιώσεις για την εξωτερική εμφάνιση μου, να θυμάσαι πως εγώ πρώτη το έχω κάνει αφού μπορώ άνετα να αυτοσαρκάζομαι για τα παραπάνω κιλά μου οπότε δεν θα πονέσω και επιπλέον έχω ήδη αντιληφθεί δέκα άλλα πράγματα που μπορώ να σου χτυπήσω και να διαλύσουν την ψυχοσύνθεση σου σε δευτερόλεπτα αλλά επιλέγω να μην το κάνω γιατί βλέπω μέσα σου την ανασφάλεια, τον πόνο και το αίσθημα κατωτερότητας που σε κάνουν να φέρεσαι έτσι για να νιώσεις εσύ πιο ισχυρός και δεν θα ήθελα ποτέ να σε κάνω να πονέσεις όπως πόνεσα εγώ πριν χρόνια.
Γιατί εγώ είμαι πληθωρική σήμερα. Δεν θα είμαι για πάντα.