Ένας γλυκός Νοέμβρης μπήκε πριν από λίγες μέρες, με υπέροχες λιακάδες και ηλιοβασιλέματα βγαλμένα από πίνακες ζωγραφικής. Των Ταξιαρχών σήμερα, ημέρα των αγγέλων. Ο παππούς Άγγελος έχει τη γιορτή του και έχει ξεκινήσει τις προετοιμασίες εδώ και μία εβδομάδα. Έγινε παππούς για πρώτη φορά πριν από περίπου έξι μήνες και σήμερα θα υποδεχθεί στο σπίτι του έναν μικρό άγγελο: τον συνονόματο εγγονό του.

Ο μικρός Άγγελος είναι ένα πολύ ξεχωριστό μωράκι. Ένας πραγματικός άγγελος, με ένα επιπλέον χρωμόσωμα. Είναι άραγε αυτό το επιπλέον χρωμόσωμα λόγος για να τερματίσεις μία κύηση; Πολύ δύσκολη ερώτηση, και η απάντηση ακόμα πιο δύσκολη και πονεμένη. Οι γονείς του Άγγελου επέλεξαν να τον κρατήσουν. Εν γνώσει τους. Ίσως επειδή είχαν σχέση με την εκκλησία, ίσως επειδή ήθελαν πολύ αυτό το παιδί, ίσως επειδή δούλευαν για πολλά χρόνια στο χώρο της ειδικής αγωγής. Ίσως τελικά να μην είχε σημασία ο λόγος, αφού η γέννηση του Άγγελου τους έδωσε πολλή χαρά. «Κάθε παιδί είναι ένα ταξίδι. Ποτέ δεν είσαι βέβαιος για το τι σε περιμένει στην επόμενη στροφή», τους είχε πει ο παππούς Άγγελος τότε που ένιωσαν τη γη να καταρρέει κάτω από τα πόδια τους.

Το σπίτι είναι έτοιμο να υποδεχθεί τους καλεσμένους. Το ψητό με τις πατάτες μοσχοβολάει στην κουζίνα, ενώ η γιαγιά Μαρία ετοιμάζει μία σοκολατένια τούρτα. Το μεγάλο τραπέζι του σαλονιού είναι έτοιμο για το φαγητό, στρωμένο με το καλό σερβίτσιο. Μεγάλη μέρα η σημερινή! Ακούγονται κλειδιά στην πόρτα και χαρούμενες φωνές:
-Μαρία, έλα! Ήρθαν τα παιδιά!
-Καλώς τους! Καλώς τους!
-Χρόνια πολλά παππού! Να σας χαιρόμαστε και τους δύο σας!

Από τα παράθυρα του σαλονιού μπαίνουν οι ηλιαχτίδες γεμίζοντας το δωμάτιο με φως. Από την πόρτα μπαίνει μια μικρή ηλιαχτίδα με γαλάζια ματάκια, προστατευμένη στην αγκαλιά του νέου μπαμπά. Γονείς και παππούδες αγκαλιάζονται συγκινημένοι. Ο μικρός Άγγελος γελάει και το όμορφο προσωπάκι του λάμπει από χαρά. Ξέρει ότι τον αγαπούν και ότι θα είναι για πάντα δίπλα του, ότι και αν συμβεί.

Το μεσημεριανό γεύμα ολοκληρώνεται. Τι πιο όμορφο από έναν απογευματινό καφέ στον κήπο; Ο καιρός είναι καλός και ο μικρός Άγγελος, ζεστά ντυμένος, δεν κινδυνεύει να κρυώσει. Ο παππούς Άγγελος σκέφτεται πως άλλοτε τέτοια μέρα το σπίτι ήταν γεμάτο από συγγενείς και φίλους. Αδέλφια, ξαδέλφια, γείτονες έρχονταν για να του ευχηθούν και να τιμήσουν τους νόστιμους μεζέδες και τα γλυκά που έφτιαχνε η Μαρία του με τα χεράκια της. Φέτος όμως οι μοναδικοί καλεσμένοι θα είναι ο γιος του, η νύφη του και ο εγγονός του. Η μόνη απουσία που δεν τον πονούσε και τόσο ήταν της κόρης του, που ξεκίνησε να εργάζεται στο εξωτερικό, σε μία δουλειά με πολύ καλές προοπτικές. Τους έλειπε, αλλά σκεφτόταν ότι όλη αυτή η αλλαγή ήταν για το καλό της. Άλλωστε εκείνη ευχήθηκε χρόνια πολλά στους δύο Αγγέλους με βιντεοκλήση, κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού τους φαγητού. Τους υπόλοιπους όμως τους είχε απομακρύνει ο ίδιος και αυτό τον πονούσε. Μέχρι πρότινος όλοι αυτοί ήταν δικοί του άνθρωποι, ήταν ένα κομμάτι από την καρδιά του. Όμως ένιωθε ότι έπρεπε ξεκόψει από αυτούς, οριστικά και αμετάκλητα. Το όφειλε στον εγγονό του. Όχι, δεν ήθελε στο σπίτι του ανθρώπους που αποκαλούσαν τον μικρό Άγγελο «καθυστερημένο» και που ρωτούσαν πιεστικά τη γυναίκα του: «Μα καλά, γιατί δεν έριξε η νύφη σου το παιδί; Τι θα το κάνει;». Αυτό αφορούσε αποκλειστικά το γιο και τη νύφη του, και κανείς, μα κανείς δεν είχε το δικαίωμα να κρίνει την απόφασή τους. Όσο για τον εγγονό του, όποιος δεν τον αποδεχόταν, δεν είχε θέση στη ζωή τους. Τόσο απλά.

«Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που λείπουν σήμερα, κάποτε ήταν οι δικοί μου άνθρωποι», συνεχίζει να σκέφτεται ο παππούς Άγγελος. «Ήμουν πάντα δίπλα τους σε χαρές και σε λύπες και πίστευα ότι το ίδιο ίσχυε και γι’αυτούς. Ευτυχώς που έχω τη Μαρία, τα παιδιά και το εγγονάκι. Αλλιώς θα είχα καταρρεύσει. Φαίνεται ότι όλοι τους είχαν μία μάσκα, την οποία αποφάσισαν να βγάλουν μόλις η δύσκολη στιγμή χτύπησε την πόρτα μας. Πόσο φριχτό είναι το αληθινό τους πρόσωπο…»

– Ε, παππού, πού ταξιδεύει ο λογισμός σου; Ο εγγονός σου θέλει να τον κάνεις μια βόλτα στον κήπο.

Ο παππούς Άγγελος σηκώνεται από τη θέση του και παίρνει στην αγκαλιά του τον μικρό Άγγελο. Περπατούν ανάμεσα στα δέντρα και τα λουλούδια. Κοιτάει τον μικρό Άγγελο στα μάτια. Του χαμογελάει. Ο παππούς Άγγελος ταξιδεύει με τη σκέψη του: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου. Φέτος, στη γιορτή μου, πήρα το πιο όμορφο δώρο».