Έχεις νιώσει ποτέ, σαν μια λευκή σελίδα; Όλη σου η ζωή περιστρέφεται διαρκώς γύρω από έναν πυρήνα μόνιμου άγχους. Άγχος για να πετύχεις, να βρεις την ευτυχία, να αγαπηθείς, να γίνεις αποδεκτός.

Και πάνω στην πάλη σου για να τα καταφέρεις όλα αυτά, κάνεις λάθη, πέφτεις, τσακίζεσαι, απογοητεύεσαι και πάλι από την αρχή. Και η ζωή συνεχίζεται με εσένα να τρέχεις ασταμάτητα γύρω από τον πυρήνα αυτό. Και να χάνεις. Γιατί, καθώς τρέχεις, δεν προλαβαίνεις να δεις. Τις στιγμές που περνούν από δίπλα σου, την ομορφιά της δικής σου μοναδικής ζωής, τη μοναδικότητά σου.

Δεν θα σε κρίνω. Οι άνθρωποι χτιζόμαστε από συγκυρίες και λάθη. Κάποιοι από εμάς, μάλιστα, φορτωνόμαστε στις πλάτες μας από παιδιά, λάθη άλλων. Λάθη τόσο βαριά, που μας δυσκολεύουν το βήμα και μας αναγκάζουν να αργούμε πολύ στη ζωή.

Και ξαφνικά, κάπου στη μέση της διαδρομής σου και ενώ νιώθεις πολύ κουρασμένος και γερασμένος πριν την ώρα σου, όλα γύρω σου, όλη η ζωή σου, παίρνει φωτιά. Κι εσύ μένεις ΜΟΝΟΣ, γραπωμένος από ένα μικρό κομματάκι γης, που ίσα σε χωράει, να βλέπεις τον κόσμο σου να «καίγεται». Απλά κάθεσαι εκεί και κοιτάς. Και είναι τόσο απλό και απόλυτο όλο αυτό, που άλλη επιλογή δεν έχεις, που σου έρχεται να γελάσεις, με όλη αυτή την καταστροφή όσων θεωρούσες σημαντικά. Ναι, από τα βάθη της ψυχής σου. Και κάπου εκεί, ανακάθεσαι πάνω στο μικρό σου κομμάτι γης και, για πρώτη φορά, παίρνεις το βλέμμα σου από τη φωτιά. Και σκέφτεσαι πως, αφού μπορείς και γελάς τώρα, που άλλο πάτο δεν έχει, τότε να φοβηθείς τι; Και αρχίζεις να γελάς. Στην αρχή δειλά, μην σε πάρει και με στραβό μάτι ο εαυτός σου, που δεν τον έχεις έτσι μαθημένο. Και ύστερα πιο δυνατά, μέχρι που ξεκαρδίζεσαι. Και γυρνάς και τον χτυπάς στην πλάτη τον μπαγάσα, γιατί μαζί του γελάς! Ναι, είναι πολύ γκαφατζής και σας έχει βάλει σε πολλούς μπελάδες ως τώρα, αλλά αν δεν είχες κι’ αυτόν να στα κάνει όλα πουτάνα, σκέψου πόσο μπορεί και να βαριόσασταν.

Και αφού γελάσεις με την ψυχή σου, όταν σταματήσεις, τον κοιτάς και του λες:
«Τελικά σε γουστάρω πολύ! Και ξέρεις κάτι; Είσαι μεγάλος μάγκας! Γιατί, παρ’ όλα όσα πέρασες, είσαι ακόμα εδώ. Μαζί μου.»

Κι’ ύστερα σηκώνεσαι όρθιος και ρίχνεις μια ματιά από κάτω σου, στης ζωής σου τα καμένα. Οι φωτιές έχουν σβήσει. Δεν έχει μείνει παρά μόνο στάχτη. Καιρός, λοιπόν, να τα χτίσεις από την αρχή, αυτή τη φορά όπως εσένα σου αρέσει. Είσαι πια μια λευκή σελίδα. Μια όμορφη, καθαρή λευκή σελίδα. Και από εδώ και πέρα, μπορείς να αποτυπώσεις την πιο όμορφη ιστορία σου.