Σα βγεις στον πηγαιμό για τη δουλειά σου, η οποία για κακή σου τύχη είναι στο κέντρο, να εύχεσαι να μην κάνει απεργία ο ΟΑΣΘ.

Όπου ΟΑΣΘ, το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς στη Θεσσαλονίκη. Τη συμπρωτεύουσα (πότε να σε βρίσω;;; πες πότε σε βολεύει), την πιο ερωτική πόλη (το πήδημα έχει αποκτήσει άλλο νόημα εδώ), την πόλη των καλοφαγάδων (την τρως και την ακούς κανονικά, αλήθεια είναι). Όπου κι αν πας, όπου κι αν πας, εδώ θα ανήκεις… θα τριγυρνάς μες στα στενά της Σαλονίκης… το τραγούδι το λέει, όχι εγώ.

Θα τριγυρνάς σαν την άδικη κατάρα, θα περπατάς από το σπίτι σου ως το κέντρο, θα ξεκινάς δυο ώρες πριν από το σπίτι, με αθλητική περιβολή, νερό, κονσέρβες στο σακίδιο κι ένα sleeping bag για μια ώρα ανάγκης. Αλλά θα το κάνεις με ρομαντισμό, παραλιακά. Θα μυρίζεις τον Θερμαϊκό , μη σου πω ότι θα κάνεις και γνωριμίες στη διαδρομή ,είσαι και αχάριστη! Θα βλέπεις τα αυτοκίνητα κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο, μόνο με τον οδηγό μέσα, εννοείται. Γιατί δε γίνεται να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, να κατέβουμε όλοι μαζί στο κέντρο, να μη μας βγει η ψυχή ώσπου να φτάσουμε με το πόδι. Όχι αγάπη μου, εκεί να λιώσεις στο περπάτημα, να κάνεις γάμπα. Γιατί να πάρεις ταξί; Αφού περπατώντας, πιο γρήγορα θα φτάσεις. Χώρια τα λεφτά που θα σκάσεις. Ξέρεις πόσο κοστίζει η κούρσα από Καλαμαριά ως το κέντρο; Χωρίς κίνηση, είναι 10-12 ευρώ. Δεν κάθεσαι σπίτι καλύτερα, να αγναντεύεις τα βρακιά της απέναντι;

Χάρηκες κι εσύ, που πήρε τον ΟΑΣΘ το κράτος (το ποιο;), νόμιζες ότι θα εκσυγχρονιστείς. Κούνια που σε κούναγε.

Μειώθηκαν τα λεωφορεία, πας στη στάση και βλέπεις ότι το επόμενο θα έρθει σε 25’, έχουν και θράσος, στο λένε χωρίς να ντρέπονται. Πας μια βόλτα στα μαγαζιά, τρως ένα πιτόγυρο στα όρθια, πίνεις έναν καφέ, ξαναγυρνάς στη στάση κι ακόμα 25’ λέει.

Κατά τα άλλα, ζεις στην πιο ερωτική πόλη (τα μπινελίκια που ρίχνουμε καθημερινά όλοι οι κάτοικοι, είναι μέρος του έρωτά μας, τσαλίμια και έτσι, να μη βαριόμαστε ).

Αυτός ο έρωτας, κρατάει χρόνια. Περίπου όσα θα περάσουν ώσπου να γίνει το μετρό. Μη γελάς! Σε βλέπω! Τι κι αν πέρασαν 30 χρόνια από την τρύπα του Κούβελα στην Εγνατία; Στα επόμενα 30, άντε 50 βρε αδερφέ, θα έχουμε το πιο σύγχρονο μετρό της χώρας. Δε θα ζούμε για να το δούμε βέβαια, αλλά κολλάς σε κάτι λεπτομέρειες κι εσύ ρε παιδί μου…

Το καλύτερο; Έχει έρθει Αθηναίος εδώ, προ διετίας, πήγε σε εκδοτήριο του ΟΑΣΘ και ζήτησε μες τη χαρά, ολοήμερο εισιτήριο για το ΜΕΤΡΟ. Δεν τον έβρισε ο υπάλληλος, είμεθα ευγενικοί άνθρωποι πάνω από όλα, μην το ξεχνάς αυτό ποτέ. Του είπε απλώς «Βλέπεις εκείνα τα κάγκελα και τα σκαμμένα; Πήγαινε στάσου εκεί και περίμενε, σε 20 χρόνια θα έρθει το ΜΕΤΡΟ».

Όσο ζεις ελπίζεις όμως! Μπορεί να φτιάξουν την υποθαλάσσια ως τότε. Ξέρεις, αυτή που συμφωνήθηκε στα χαρτιά, δεν προχώρησε και το δημόσιο πρέπει να πληρώσει αποζημίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στους αναδόχους. Μπορεί να βάλουν καραβάκια, από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, να κάνουμε και βόλτα κάθε πρωί, για να αναζωπυρώσουμε τον έρωτα που λέγαμε πιο πάνω. Μπορεί να φτιάξουν ποδηλατόδρομο, αριστερά ή δεξιά από τους δυο μεγάλους δρόμους που κατεβαίνουν κέντρο, ναι αυτούς τους τεράστιους , που έχουν μόνο δυο λωρίδες κυκλοφορίας στην καλύτερη περίπτωση, με τα διπλοπαρκαρισμένα αριστερά σου. Μπορεί να εφευρεθεί ο διακτινισμός σύντομα . Τη μύγα να προσέξουν μόνο, μη βρεθούμε όλοι με τικ στα ξαφνικά…

 

Vanessa