Σου γράφω πάλι από ανάγκη που λέει και το τραγούδι. Μόνο που αυτή τη φορά καλέ μου δεν γράφω για εσένα αλλά για εμένα, δεν ξενυχτάω για τα δικά σου λάθη αλλά για τα δικά μου σφάλματα, και όχι δεν εννοώ πως έκανα το οτιδήποτε κακό προς εσένα, το αντίθετο έκανα, μόνο καλά και αυτό με κατατρώει μέσα μου. Το γράμμα μου είναι γεμάτο οργή, μια οργή τολμώ να πω πρωτόγνωρη για τα δικά μας δεδομένα αγάπη μου, με είχες μάθει βλέπεις ήρεμη. Εκτός κάποιων εξαιρέσεων που με έφτασες στα όρια μου, και έκανες αυτό που έχεις μάθει, αυτό που σου βγαίνει προς το άτομο μου. Εξαφανίστηκες.

Πολύ ωραία ως εδώ, μόνο που δεν είχα καταλάβει τότε ότι οι εξαφανίσεις σου είναι παροδικές, επιστρέφεις όπως λέει η φράση σαν τον δολοφόνο στον τόπο του εγκλήματος. Δεν ξέρω πότε ακριβώς πήρα πρέφα ότι σε ερωτεύτηκα τόσο, ούτε μπορώ να θυμηθώ ποτέ κατάλαβα το αυτονόητο, αυτό που κραύγαζε αλλά δεν ήθελα να ακούσω. Ο έρωτας όντως τυφλώνει και όχι, δεν είναι ένα αγγελάκι με βρακάκια και βελάκια με καρδιές. Στη δική μου περίπτωση τα βέλη έσταζαν δηλητήριο και χτύπαγαν κατευθείαν στις φλέβες, όχι στην καρδιά. Εκεί στις φλέβες που κυλάει το αίμα ώστε να με βασανίσουν περισσότερο.

Να στο κάνω λοιπόν λιανά χωρίς άλλο μελόδραμα και περιττό συναισθηματισμό. Ξέρεις τι ήμουν; -Φυσικά και ξέρεις- Μία «φιλική συμμετοχή στο έργο της ζωής σου».

Τι δεν καταλαβαίνεις; Ακριβώς αυτό ήμουν, έλα κάντο εικόνα. Φαντάσου ένα σήριαλ, με πρωταγωνιστές και ροή, με έρωτες, αγάπες, χωρισμούς… Ε, να κάπου εκεί σε κάποια επεισόδια της σεζόν έμπαινα και εγώ. Σαν guest, όχι σαν κανονική ηθοποιός. Έπαιζα εκεί πέντε έξι σκηνές συνήθως της καλής νεράιδας που ζητούσες τις ώρες της ανάγκης σου.

Όταν σε πλήγωνε η πρωταγωνίστρια, τσακ, έσκαγα εγώ η φιλική συμμετοχή στην σειρά, ούτε το όνομα μου δεν γραφόταν στους τίτλους αρχής ή τέλους, φαντάσου.

Ερχόμουν που λες στα σκοτάδια σου, βασικά συνήθως εσύ με καλούσες αλλά και εγώ συνεπής ήμουν πάντα εκεί και σε παρηγορούσα, και σε κανάκευα, όπως μπορούσα με κάθε μέσο και με προθυμία μάλιστα. Σε έβλεπα να πονάς, προσπαθούσα να σε κάνω να γελάσεις και ας μάτωνα μέσα μου. Σε έβλεπα να κλαις, εκεί δίπλα σου να σου σκουπίζω τα δάκρυα που κάποια άλλη σου προκάλεσε και πάνω που θεωρούσα ότι ίσως πήρα και εγώ ένα μικρό ρόλο στο σήριαλ σου, βαρούσες μία εξαφάνιση και εγώ έμενα πίσω να βλέπω τα επεισόδια να προβάλλονται χωρίς εμένα, σαν να μην υπήρξα.

Και κάπως έτσι, ενώ πάντα ορκιζόμουν στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναγίνω το πιόνι σου, ούτε θα σε δεχτώ ότι δικαιολογία και αν μου πλασάρεις, εσύ βρήκες τον τρόπο και με έπειθες. Με έβαζες στη ζωή σου (εννοείται πάντα όταν είχες ανάγκη) έγινε κατανοητό πλέον μην επαναλαμβάνομαι, και εγώ εκεί σταθερά να λέω τις ατάκες που ήθελες να ακούσεις, τις κινήσεις που ήθελες να αισθανθείς, να ακούω την μουσική που σου άρεσε και εγώ σιχαινόμουν, να συζητάω μαζί σου θέματα που σε απασχολούν και ναι δώστε μου μια χρυσή μούτζα ένιωθα ότι ήταν και δικά μου τα θέματα σου, με πονούσαν και εμένα, είπαμε η καλή νεράιδα που σε ήθελε χαμογελαστό ήμουν.

Όμως αγάπη μου δεν με άφησες ποτέ να πω τις δικές μου ατάκες, τα λόγια που γούσταρα να φωνάξω και ας μην ήταν γραμμένα στο σενάριο σου. Οπότε πήγαινα να μιλήσω μου υπενθύμιζες πως είμαι απλά μια φιλική συμμετοχή, δεν έχω ρόλο, δεν έχω σημασία, ίσως αν ήταν στα αλήθεια έργο μπορεί να μην είχα ούτε καν όνομα σαν χαρακτήρας.

Όλα όμως κάπου τελειώνουν, γιατί οι καλές νεράιδες και οι κομπάρσοι στα έργα σου κάποια στιγμή κουράστηκαν. Ναι, κουράστηκα να παίζω σε προκαθορισμένα λόγια χωρίς να έχω φωνή, κουράστηκα να είμαι πάντα εκεί και εσύ να μην είσαι πουθενά, κουράστηκαν να μην κοιμάμαι τις νύχτες ενώ εσύ διασκεδάζεις, κουράστηκα γιατί έχασα τον εαυτό μου και αυτό δεν θα το επιτρέψω άλλο.

Ξέρω πως θα ξαναέρθεις, πάντα έρχεσαι. Ξέρω επίσης πως θα μπω στον πειρασμό να στραφώ και να σε κοιτάξω και να τρέξω προς εσένα για άλλη μια φορά. Αλλά όχι θα σφίξω τα δόντια, θα σου πω και όλες τις δικές μου ολοδικές μου λέξεις και ας βγεις εκτός σεναρίου, και θα σκίσω κάθε σελίδα που έπαιρνε μέρος ο χαρακτήρας μου, ο ρόλος μου. Θα πετάξω το παρελθόν και θα ψάξω να βρω όσα κομμάτια έμειναν από την αξιοπρέπεια μου μπας και μαζέψω κάτι και σώσω έστω λίγο την ψυχή μου.

Πάει έπεσε η αυλαία, η guest star του σήριαλ αποχώρησε, τώρα ίσως δεν το καταλαβαίνεις, αλλά όταν θα ψάξεις πάλι να με βρεις εγώ θα λείπω και δεν θα γυρίσω ποτέ πίσω ούτε να σε κοιτάξω, γιατί ναι, δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου ακόμη, ίσως με ένα βλέμμα με καταστρέψεις. Οπότε φευγιό, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς πισωγυρίσματα.

Ίσως μια μέρα στήσω την δική μου σειρά, την δική μου υπερπαραγωγή που ξέρεις. Όλα αλλάζουν, και ειδικά τα συναισθήματα δεν θέλουν και πολύ. Στο υπόσχομαι όσο κακιά και αν ακουστώ, εάν έρθεις και μου ζητήσεις κάποιο ρόλο θα στον δώσω, αλλά θα είσαι η φιλική συμμετοχή εσύ αυτή τη φορά. Κάποιοι θα με πουν εκδικητική, εγώ θα με χαρακτήριζα δίκαιη.

Κάπου εδώ πέφτουν οι τίτλοι τέλους για μένα, σε παρακαλώ αυτή την φορά γράψε το όνομα μου και κρατά κόπιες από τις σκηνές που ζήσαμε μαζί, ίσως μια μέρα τις βλέπεις και γελάς, ίσως όμως τα φέρει έτσι η ζωή και καταλάβεις, ότι όσο εσύ έπαιζες έναν ρόλο εγώ σου άφηνα παρακαταθήκη σώμα, ψυχή και καρδιά. Ίσως μετά από καιρό, αν ξαναδείς τις στιγμές μας, διακρίνεις τα δάκρυα που σκούπιζα σε κάθε λήψη αλλά δεν τα έβλεπες ποτέ. Άσχετα όμως από το μέλλον, εγώ τώρα κάνω μια υπόκλιση και φεύγω.