Κάποτε όταν ήμουν μικρή, μου μάθαιναν πως ο άνθρωπος είναι ανώτερο ον σε όλο το ζωικό βασίλειο, μα τώρα που μεγάλωσα κομματάκι, επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω.

Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου βλέπω μόνο κριτές. Μικρούς θεούς με το δάχτυλο τεντωμένο, έτοιμοι να «οπλίσουν» και να κατηγορήσουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους, γνωστό και άγνωστο, με μια διάθεση «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Και όχι δε βγάζω από αυτό το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι κανέναν.
Θα κρίνω τη γειτόνισσα που κερατώνει τον άντρα της και ας ξέρω πως αυτός μόλις κλείνει η πόρτα την στολίζει βρισιές και υποτίμηση. Θα κρίνω τον οδηγό στο δρόμο και ας ξέρω πως τον έχω ζαλίσει με τη κόρνα μου. Θα κρίνω τον ζητιάνο και ας ξέρω πως το βράδυ θα κοιμηθεί στο παγκάκι νηστικός. Θα κρίνω τον συνάδελφο και ας ξέρω πως χθες μόλις η γυναίκα του έμεινε άνεργη και έχουν και παιδιά και δάνειο.

Θα κρίνω τη φίλη μου για τον τρόπο που ανατρέφει το παιδί της και ας ξέρω πως κι εγώ σχεδόν με τον ίδιο τρόπο μεγαλώνω τα δικά μου παιδιά. Θα κρίνω τους γονείς μου και ας ξέρω πως έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν για να είμαι εγώ ικανοποιημένη. Θα κρίνω τον άντρα μου και ας ξέρω πως δουλεύει νυχθημερόν για να προσφέρει στην οικογένεια του αξιοπρεπή διαβίωση. Θα κρίνω ακόμα και τα ίδια μου τα παιδιά και ας ξέρω πως τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ σε σχολείο και δραστηριότητες, για να μπορώ εγώ να καμαρώνω για τα κατορθώματα τους.

Μα κι εγώ δε γλιτώνω από αυτό το γαϊτανάκι. Θα κριθώ ως μάνα και ας προσπαθώ να τα προλάβω όλα. Ως σύζυγος και ας προσπαθώ να δουλεύω τη σχέση μου με τον άντρα μου, ακόμα και αν δε νιώθω το κορμί μου από την κούραση. Ως κόρη ακόμα και αν προσπαθώ να ανταποκρίνομαι στις προσδοκίες των γονιών μου πάντα. Ως εργαζόμενη και ας είμαι συνεπής ακόμα και όταν ψήνομαι στον πυρετό, ή συγύριζα το σπίτι ως τα μεσάνυχτα. Εγώ όμως περιμένω να βρω κατανόηση όταν κρίνομαι, αλλά όταν κρίνω εξαντλώ όλη μου την αυστηρότητα στους άλλους. Γιατί λοιπόν να έχω ελαφρυντικά, όταν κι εγώ η ίδια δε τα δίνω;

Αυτό είναι το πρόβλημα. Ως κριτές γινόμαστε εγωπαθείς, αλαζονικοί και νάρκισσοι, ενώ ως κρινόμενοι αισθανόμαστε αδικημένοι και ευάλωτοι. Νομίζουμε ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας, αλλά σας έχω ένα νέο. Ο κόσμος ζούσε, ζει και θα συνεχίσει να ζει και χωρίς εμάς. Μάλιστα χωρίς εμάς μπορεί να γίνει και καλύτερος.

Βλέπω γύρω μου «τέλειους» ανθρώπους, να ψάχνουν σαν άγρια θηρία ποιον θα κατασπαράξουν και από την άλλη τους ίδιους «τέλειους» ανθρώπους με τον φόβο στο βλέμμα, να περιμένουν από ποιόν θα κατασπαραχθούν. Αυτό είναι σχιζοφρένεια. Μην απορείτε λοιπόν γιατί αυτή η εποχή είναι αταίριαστη και λειψή. Γιατί είμαστε όλοι μας μικροί θεοί του μικρόκοσμού μας, έτοιμοι να ρίξουμε το αστροπελέκι, που εμείς οι ίδιοι παρακαλάμε να μην μας έρθει στο κεφάλι.

Πώς μπορεί κάποιος να περιμένει συμπόνια, ενώ δεν την έχει από πριν προσφέρει απλόχερα; Πώς θα συνεχίσει να υπάρχει τούτος ο κόσμος όταν ο άνθρωπος έχει αποκτηνωθεί;
Εγώ πάντως βαρέθηκα να τρώω και να φοβάμαι μη φαγωθώ, δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο. Δε θέλω τίποτα από όσα προσφέρει αυτή η εποχή, γιατί βλέπω ανθρώπους με στολίδια υλικά, αλλά ανθρώπους ρηχούς και κενούς εσωτερικά. Ανθρώπους που «χτυπούν» λυσσαλέα τον πιο αδύναμο, αλλά όταν οι ίδιοι βρεθούν σε θέση αδυναμίας, απαιτούν την ασυλία.

Ποιος σας είπε ότι θέλω τεχνολογία και γκατζετάκια και ό,τι σκατό εφευρίσκουν για να μας κάνουν πιο ξένους μεταξύ μας, πιο ξένους και από τον ίδιο μας τον εαυτό; Τίποτα από όλα αυτά δε θέλω, ψυχή θέλω ρε σεις, ΨΥΧΗ!

 

Dum spiro spero