Αχ, ο υπέροχος κόσμος του internet… Ένα κατασκεύασμα απίστευτης επιστημονικής συνεργασίας και προόδου, το οποίο περιέχει ένα τεράστιο κομμάτι της ανθρώπινης γνώσης και ευφυίας… Άλλο που ξοδεύουμε δισεκατομμύρια λεπτά ημερησίως σε παγκόσμιο επίπεδο βλέποντας βιντεάκια με γάτες. Είμαστε υποχρεωμένοι, να ξέρετε. Οι γάτες έχουν τη δυνατότητα, αν υποψιαστούν ότι σαν είδος δεν τους είμαστε πια πιστές, να μας εξολοθρεύσουν δια παντός! Άκουσα κάτι σε χάχανο; Max, περιποιήσου την κυρία σε παρακαλώ με γρατζουνιά κατευθείαν στο κέντρο φόβου του εγκεφάλου της, να δούμε ποιος θα γελάσει τελευταίος!

Βέβαια, αφήνοντας στην άκρη τον θαυμαστό κόσμο των αιλουροειδών, στους ανθρώπους υπάρχουν και εκεί υπο-είδη, το ξέρετε ήδη σίγουρα. Είναι πολλές οι κατηγορίες και θα χρειάζονταν έναν τόμο της Britannica για να μην παρεξηγηθεί κανείς και μείνει στην απ’ όξω, αλλά σήμερα θα πούμε δύο φωνήεντα για τους ντόκτορες.
Ποιοι είναι οι ντόκτορες; Αφήστε την φαντασία σας να καλπάσει λιγάκι, μωρέ. Δεν είναι οι γιατροί μονάχα. Ούτε καν αυτοί που έχουν Ph.D. μονάχα (διδακτορικό εννοώ, ναι; Όχι την άλλη την προστυχάντζα μορφή της συντομογραφίας. Αν θέλετε προστυχάντζα, στο redhotbluez χωρίς τον κηδεμόνα σας!)

Είναι, είναι, είναααααιιιιι… οι δήθεν ρε παιδάκι μου. Οι ντόκτορες τη μέρα, σαν τον Doctor Jekyll της γνωστής ιστορίας, που το βράδυ γίνονται πιο σουξουμούξου – πιο Mister Hyde. Απλά στο ελληνικό, τουλάχιστον, ιντερνέ, το βράδυ γίνονται περισσότερο μίστερ Χαιντέεεεε!

Μπορεί το πρωί, ένας άντρας από την κατηγορία μας, να σηκώνεται φρέσκος-φρέσκος στις 6, να κάνει την πρωινή του ρουτίνα (επαναστατική γυμναστική, πρωϊνό με chia seeds, λιναρόσπορο, goji berry και Α-ΠΑ-ΡΑΙ-ΤΗ-ΤΑ γάλα αμυγδάλου με περιεκτικότητα 2,5% σε αμύγδαλο, πριν πάει να ξυριστεί αψεγάδιαστα κόντρα, να φορέσει το Vacheron Constantin ρολόι του ή έστω και ένα Emporio Armani ρε παιδί μου), να πιάσει το χαρτοφύλακά του στοργικά και να πάει στη δουλειά του.

Στη διαδρομή, θα ακούει ΑΥΣΤΗΡΑ στο αυτοκίνητο επιχειρηματικά και οικονομικά νέα, χωρίς υποψία μουσικής «γιατί αυτά είναι για τους υποδεέστερους που δε θέλουν να πετύχουν στη ζωή τους», θα σταματάει για να περνάνε οι γριούλες με ταχύτητα 0,0002 χλμ/δεκάωρο απέναντι, θα αφήνει τροφή στα περιστέρια και εν τέλει θα φτάνει στη δουλειά του χαμογελαστός, η οποία θα είναι κατ’ ελάχιστον Executive VP to the Chairman of the Board σε κάποια πολυεθνική.

Στο γραφείο του, θα διαβάζει μονάχα Financial Times με συνδρομή, Wall Street Journal και National Geographic Wiki στο τσακίρ-κέφι.

Αντίστοιχα, για να μη μας πούνε και σεξιστικά καθίκια, έτσι μπράβο, μια γυναίκα της ανάλογης κατηγορίας ανθρώπων, ας την πούμε ντοκτόρισσα, θα ξυπνήσει με την αυγούλα και θα κάνει την ανάλογη δική της πρωινή ρουτίνα, με yoga σε 10 στάσεις, διαλογισμό, προετοιμασία του πρωϊνού με τα chia seeds και το λιναρόσπορο που είπαμε παραπάνω, αν έχει παιδί θα το ξυπνήσει με ακρίβεια λεπτού, θα τα έχει όλα έτοιμα, θα το έχει πάει στο σχολικό 5’ πριν στρίψει στη γωνία το σχολικό με ακρίβεια ατομικού ρολογιού, και τέτχοια. Εν τέλει θα φορέσει το αψεγάδιαστο ταγεράκι της, θα κάνει beaute πρωϊνό σε χρόνο ρεκόρ, αψεγάδιαστη και λαμπερή θα φύγει δια την εργασίαν της.

Στη διαδρομή, θα ακούει απαραίτητα Μπαχ, Βιβάλντι και Πουτσίνι, θα της στέκεται το μαλλί ακριβώς όπως το έφτιαξε ακόμα και αν οδηγεί με ανοιχτά τα παράθυρα, το ουράνιο τόξο θα την λούζει μέρα παρά μέρα με τις ακτίνες του και εν τέλει θα καταφθάνει στον προορισμό της, το Δ.Σ. κάποιου ευαγούς ιδρύματος, για την συμμετοχή στο οποίο θα αμείβεται πλουσιοπάροχα.

Ως εδώ, καλά πάμε! Μιλάμε για εκλεπτυσμένα, διακεκριμένα μέλη της κοινωνίας μας βεβαίως-βεβαίως, οι οποίοι είθισται να τιμώνται μετά βαΐων και κλάδων δια την ανερμάτιστην προσφοράν τους εις τα κοινά, την πολιτισμική μας κληρονομιά και τους κώδικες ηθικής, ηθικής, λέγω…

Ποιον κοροϊδεύετε, ρε! ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ, ΔΕ ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ; Στην πραγματικότητα, πολύ συχνά, το βράδυ που αφήνουν τη μάσκα της ημέρας και του ντόκτορ πίσω τους, αυτοί οι τύποι, αυτές οι τύπισσες, κάνει κρα το πωπουδάκι τους για τα μπανάλ, έκφυλα, trash, ΜΙΣΤΕΡ ΧΑΙΝΤΕ πράματα που κάνουν την καρδούλα τους να χτυπάει ντίνγκι-ντόνγκι!

Όταν μεταμορφώνονται σε μίστερ Χάιντε, βάζουν το MP3 player στο αυτοκίνητο και ακούγεται συναυλία από γαβγίσματα, με την Παόλα να είναι απαύγασμα της κουλτούρας μπροστά σε ό,τι άλλο ακούνε. Ανοίγουν τα παράθυρα και κορνάρουν στα φανάρια. Ντύνονται με ξέκωλα δείγματα ρούχων ή/και με λαμέ πουκάμισα και κάνουν κατάθεση στα ΧΟΤ μαγαζιά του Μπουρνάζι Σίτι (μια φορά κι ένα καιρό, πέταγαν χαρτοπετσέτες στην ΚΟΛΑΣΗ, τώρα έχει άλλα σουξεδιάρικα μαγαζά το μενού).

Μα δε σταματάνε καν εκεί! Πίνουν ΤΣΙΒΑΣ με κόκα κόλα, αδερφέ μου, (29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν ΤΣΙΒΑΣ ΚΟΟΥΚ αυτοί ξέρουν!), ανεβαίνουν στα τραπέζα και βαράνε παλαμάκια στις υπάρξεις που χορεύουν δίπλα τους, βλέπουν ΤΗΛΕΚΥΒΟ και τα σχετικά όταν γυρνάνε σπίτι το βράδυ και βγάζουν τρελά γούστα με gossip, more gossip, λάιφστάιλ & trash όταν είναι στην τουαλέτα τους.

Δεν κρατάει για πάντα η μεταμόρφωση, είναι μέχρι να πρέπει να ξαναδείξουν στο φιλοθεάμων κοινό πως την έχουν μεγάλη (την πολιτισμική κατάρτιση). Όσο μεγαλώνουν, αραιώνουν κι οι μεταμορφώσεις σχετικά. Μα τη βρίσκουν, ΓΟΥ-ΣΤΑ-ΡΟΥ-ΝΕ πως να σας το πούμε δηλαδίς;
Άλλωστε, είναι πάντα καλή η όπερα, ο πολιτισμός και το haute cuisine ρε παιδάκι μου, αλλά σαν το «Δασύτριχό μου στήθος, που είναι μύθος, που είναι μύθος», την καφρίλα και τα πιτόγυρα, ε δεν έχει, τι να κάνουμε τώρα…

Γουστάρουνε χαιντέ, που λέτε. Κι ας μην το παραδέχονται. Ό,τι συμβαίνει στην τρασίλα, μένει στην τρασίλα, που λέει κι ο σοφός λαός!