9 Σεπτεμβρίου 2018.
Κλικ στο τηλεκοντρόλ να ανοίξει η τηλεόραση και κατευθύνομαι στην καφετιέρα να ετοιμάσω ένα καφέ. Κυριακή σήμερα, τι ζόρι και αυτό τελευταία, μοιάζουν και οι Kυριακές τόσο μικρές δίπλα στην εβδομάδα, χάνονται.

Ειδήσεις πάλι. Κεφαλαία γράμματα στους τίτλους, φωνές μεταξύ πολιτικών και δικαιολογίες για τα αδικαιολόγητα. Δεν ξέρεις πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.

Κλικ ξανά στο τηλεκοντρόλ να κλείσει η τηλεόραση. Ρίχνω παγάκια, ανακατεύω και πάω στο μπαλκόνι, να δω λιγάκι ήλιο.
Τι μέρα και η χθεσινή, ΔΕΘ, συλλαλητήρια, φασαρίες, αστυνομία και ειδήσεις, ειδήσεις ειδήσεις. Κάποιες φορές εύχομαι να μπορούσαν για λίγο, έστω και για λίγο, να σταματούσαν τα πάντα. Να έκλειναν τα ειδησεογραφικά κανάλια και ραδιόφωνα ρε φίλε μου. Χίλιες φορές «Κάντυ Κάντυ» και «Ben Ten», παρά δελτίο ειδήσεων. Όπου και να κοιτάξεις, όπου και να σταθείς, με όποιον και να συζητήσεις, κυριαρχεί η μιζέρια, η γκρίνια, το θράσος, ο μηδενικός σεβασμός στον συνάνθρωπο. Χαμένο το «μέτρο» από παντού. Σαν να ήταν κρυμμένο μέσα μας, αέρας που όλα αυτά τα χρόνια συσσώρευε ενέργεια, ζεσταινόταν και «θέριευε» χωρίς εμείς να παίρνουμε είδηση. Το μόνο που κάναμε ήταν να «ζεσταίνουμε» το περιβάλλον και όσο εμείς ζεσταίναμε, τόσο αυτό αντλούσε δύναμη. Απλή φυσική.

Και ξαφνικά, κάποιος πείραξε την βαλβίδα, μην σου πω πως το κάναμε και μόνοι μας. Σαν να αισθανθήκαμε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να ξεφουσκώσουμε, αφήνοντας όλη την πίεση να μας πάρει τα μυαλά. Ένα «τσακ» και χάνεται ο έλεγχος. Τι νομίζεις ότι είναι;
Ένα «τσακ!».

«ΕΛΑ! ΕΛΑ! Σύνελθε πρωινιάτικο, Κυριακή είναι, χαμογέλα λιγάκι, που άρχισες με τις άσχημες σκέψεις», μονολογώ και πιάνω το κινητό στο χέρι να δω καμιά είδηση.

Ε δεν τα έλεγα εγώ; Τα έλεγα. Παντού ένας θόρυβος, παντού φασαρία.
Βρίζει ο ένας τον άλλο, φταίνε τα πάντα ακόμα και όταν δεν φταίνε. Κρίνουμε δίχως αύριο.
ΩΠ! Να και μια καλή είδηση.

Άρης Μεσσήνης. Φωτογράφος. Επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος, Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Ήταν στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία εχθές. Στο ενεργητικό του έχει φωτογραφίες που έχουν αποσπάσει αρκετά βραβεία, αλλά και έχουν δημοσιευθεί σε παγκόσμια περιοδικά και εφημερίδες. Ψάχνω λίγο περισσότερο για εκείνον.
«Πρώτα άνθρωπος, μετά φωτογράφος, που είμαι εδώ για να σου θυμίζω τι γίνεται» το μότο του. «Εστιάζει σε ανθρωποκεντρικές φωτογραφίες», λέει το άρθρο, «προσπαθώντας να αποτυπώσει τον πόνο της κρίσης. Πιστεύει ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, απλά η οικονομική την έφερε στη επιφάνεια.» (Πόσο δίκιο έχει)
Να λοιπόν και κάτι καλό. Χαμογελάω. Υπάρχουν και οι άλλοι Έλληνες. Αυτοί που με την δουλειά και το σθένος ενός Έλληνα, διαπρέπουν, παράγουν, έργο και αξιοπρέπεια.

Και κάπου μέσα στο άρθρο, μετά από όλες τις φωτογραφίες που έχει τραβήξει σε πολέμους, νησιά με πρόσφυγες, κατεστραμμένες πόλεις, ερήμους, μια ακόμα φωτογραφία. Μέσα από το συλλαλητήριο, να απεικονίζει την κρίση όπως έχει πει. Να απεικονίζει την κατάσταση ενός λαού.
Εκείνη με τον ημίγυμνο άντρα, δίπλα του μια κοπέλα, έχοντας στην πλάτη μια σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας και πιο δίπλα μία καλόγρια(;) φορώντας μάσκα αερίων, να κρατά την εικόνα της Παναγίας.

«Μ’ αρέσει να φωτογραφίζω ανθρώπινες ιστορίες» έχει πει. «Οτιδήποτε είναι αληθινή στιγμή δεν υπάρχει λόγος να μην αποτυπώνεται». «Αν εστιάσεις σε συγκεκριμένα πρόσωπα ανακαλύπτεις πολλά»
Έχεις δίκιο Άρη μου. Αν εστιάσεις σε πρόσωπα μαθαίνεις πολλά. Για εκείνους και για την πατρίδα τους.
«Μια φωτογραφία λέει πάντα την αλήθεια, άσχετα με το τι θα γραφτεί από κάτω της».
Μα δεν χρειάζεται φίλε μου. Δεν χρειάζεται να γραφτεί. Όσο χαζός και να είναι ή να κάνει αυτός που θα την δει, μπορεί να την μεταφράσει. Και σε αυτή την φωτογραφία που «τράβηξες» μεταφράστηκε η «κατάντια» ενός λαού. Η παράνοια, η υπερβολή και η έλλειψη του μέτρου! Τα μάτια σου έχουν δει τόσο πόνο που δεν έχει φανταστεί κανένας μας και κατέληξες σε αυτή την χώρα να γίνεις viral, να σε μάθουμε, χάρη σε έναν κώλο, μια σημαία – «ζακέτα» και μια καλόγρια(;) – «Ελένη Λουκά».

Σε ευχαριστούμε που όλο αυτό, εκτός από το να το ακούμε, το είδαμε κιόλας, με χρώμα και μελάνι. Εσύ συνέχισε να κάνεις την δουλειά σου, να σώνεις παιδιά μέσα από την θάλασσα κρατώντας τα στον ώμο σου, την ώρα που στο άλλο χέρι συνεχίζεις να κρατάς την μηχανή σου. Ίσως κάποτε δούμε την πραγματική αλήθεια στις φωτογραφίες σου και στα μάτια σου.

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις; Όχι κυρίες και κύριοι. Μία φωτογραφία, ένας λαός!