Η πρόταση ήρθε, είπες το «ναι», 5 χρόνια σχέσης είναι αυτά, επιτέλους θα έρθει η στιγμή να «ενωθείτε» οριστικά. Να «ενωθείτε» ενώπιον φίλων, συγγενών, κράτους και… και; Θεού; Ουπς! Είσαι άθεη και αυτός άθρησκος. Η επιλογή του πολιτικού γάμου, μοιάζει ευνόητος μονόδρομος. Είναι;

Αποφασίζετε από κοινού λοιπόν, ότι ο γάμος σας, θα είναι πολιτικός. Μόνο πολιτικός. Δεν θα ακολουθήσει ποτέ θρησκευτικός. Οπότε αποφασίζετε, ότι θα είναι ένας γάμος με όλα τα παρελκόμενα ενός γάμου, πλην της εκκλησίας. Δεν σας φαίνεται και big deal, δεδομένου ότι ζείτε στο 2018 και οι πολιτικοί γάμοι είναι μια σχετική ρουτίνα. Είναι;

Με όλη σας την αφέλεια, το ανακοινώνετε σε γονείς και στενούς συγγενείς: «Παντρευόμαστε!». Η αρχική ανταπόκριση είναι αυτή που περιμένατε. Χαρά, ερωτήσεις, «πότε;», «εδώ ή στην πόλη σου;» , «ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;». Χμμμμ… «Εμ, βασικά στο δημαρχείο σκεφτόμαστε…» παγωμάρα. Ακολουθεί επόμενη ερώτηση «Είσαι έγκυος;». Τώρα παγώνεις εσύ. «Όχι…» απαντάς, «Αρά θα κάνετε γαμοβάφτιση αργότερα;», «Όχι…» απαντάς ξανά. Κι αυτό ήταν. Μόλις η χαρά μετατράπηκε σε αρνητικότητα.

Ξαφνικά οι γονείς και οι συγγενείς, μετατρέπονται στους πιο θρήσκους ανθρώπους που κατέβηκαν σε τούτη δω τη γη. Θυμάσαι χαρακτηριστικά ότι η ξαδέρφη τάδε, έχει να πατήσει στην εκκλησία από τα 16 της, όμως σε ρωτάει «Γιατί δεν πάτε σε ένα ωραίο ξωκκλήσι αφού δεν θέλετε πολύ κόσμο;». Της εξηγείς ότι θέλετε κόσμο. Ότι θέλετε φίλους και συγγενείς να είναι παρόντες στην χαρά σας, αλλά δεν θέλετε εκκλησία. Επιμένει. «Μα αν είναι να κάνετε τόσα έξοδα γιατί να μην πάτε σε εκκλησία;». Της εξηγείς ξανά ότι δεν είναι θέμα χρήματων, είναι θέμα προσωπικών πεποιθήσεων και κάτι που δεν νιώθετε. Κουνάει το κεφάλι. Ξέρετε… Το γνωστό κούνημα του κεφαλιού με μια δόση απαξίωσης, μια δόση «δεν αξίζει να διαφωνήσω». Το σκηνικό συνεχίζεται για μέρες μετά την ανακοίνωση. Τα επιχειρήματα υπέρ του θρησκευτικού γάμου και οι προσπάθειες να σας μεταπείσουν πάνε κι έρχονται. «Μα γιατί να μην πάρετε και την ευλογία;». «Στους θρησκευτικούς γάμους φέρνουν περισσότερα δώρα!». «Το κάνετε επειδή τώρα είναι της μόδας να παριστάνετε τους άθεους, θα το μετανιώσετε!», «Μπορεί να μην σας επιτρέψουν να βαφτίσετε τα παιδιά σας!». Προσπαθείτε να εξηγήσετε. Προσπαθείτε να μην τσακωθείτε με κανέναν. Προσπαθείτε να είσαστε ψύχραιμοι κι εσύ κι αυτός και να τους κάνετε να καταλάβουν ότι είναι ένα θέμα καθαρά προσωπικό, για το οποίο δεν μπορούν να σας πιέσουν. Και κάπου εκεί, ξεκινάει η παράνοια.

Αυτός καταστενοχωρημένος έρχεται να σου πει ότι «μαθεύτηκε» ότι κάνεις γιόγκα και ανεβάζεις διαφορά «άθεα» στο φέισμπουκ και οι γονείς του ανησυχούν ότι τον έχεις «παρασύρει». Ο πατέρας σου, σου μιλάει για παγκοσμιοποίηση και πατρίδες-ήθη-έθιμα. Ξαφνικά ασκείται βέτο ότι «στους πολιτικούς γάμους δεν καλούμε κόσμο, οπότε θα έρθουν μόνο γονείς και αδέρφια, ξεχάστε φίλους και λοιπά». Συνεχίζεται στο «Στους πολιτικούς γάμους δεν κάνουμε μπομπονιέρες, δεν κάνουμε προσκλητήρια, δεν στολίζουμε». Εκβιασμοί. Συγκρούεστε και κοντράρεστε επανειλημμένα με όλους. Σιγά-σιγά η κατάσταση αμβλύνεται. Οι γονείς καταλαβαίνουν ότι δεν θα σας μεταπείσουν. Οι συγγενείς το χωνεύουν. Επιφανειακά τα πράγματα πάνε καλύτερα, αλλά αυτό το «δεν είναι κανονικός γάμος» ουσιαστικά κυριαρχεί. Κάθε συζήτηση ξεκινάει με το «πρώτη φορά ακούμε σε πολιτικό γάμο να κάνουν αυτό/εκείνο/το άλλο».

Και ερχόμαστε εμείς να ρωτήσουμε: θα ήταν πιο ειλικρινές για την θρησκεία που τόσο σέβεστε να πάμε να δώσουμε «παράσταση» για τα μάτια του κόσμου; Θα ήταν πιο ειλικρινές για τους εαυτούς μας να κάνουμε κάτι που δεν νιώθουμε στο ελάχιστο;

Συγχωρείστε μας, δεν είμαστε της εκκλησίας, ούτε της θρησκείας, αλλά είχαμε στο μυαλό μας ότι ένα θρησκευτικό μυστήριο είναι κάτι καθαρά προσωπικό. Ότι δυο άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν, την ώρα που θα παίρνουν την ευλογία της ένωσης τους θα νιώσουν μια πνευματικότητα. Θα νιώσουν ότι αυτό που κάνουν, μέσα στην εκκλησία, μπροστά από τον παπά, έχει ένα νόημα γι’ αυτούς. Ένα νόημα βαθύτερο, πνευματικό. Είναι μια ανάγκη. Όχι ένα «πρέπει». Σε δυο ανθρώπους που θα το κάνουν εξαναγκαστικά, τι νόημα έχει όλη αυτή η διαδικασία; Εμείς οι δυο δεν πιστεύουμε σε όλο αυτό. Δεν πιστεύουμε ότι όλο αυτό έχει κάτι να μας προσφέρει. Προς τι η πίεση; Ως θρήσκοι άνθρωποι σας αρέσει να βλέπετε ανθρώπους αθρήσκους να χρησιμοποιούν τα μυστήρια της θρησκείας σας επειδή «πρέπει», επειδή «είθισται», επειδή «φέρνουν πιο πολλά δώρα», επειδή «εκείνο το εκκλησάκι είναι ωραίο σκηνικό»; Αν δεν σας πειράζει να το βλέπετε αυτό γύρω σας, εσείς πρώτοι δεν σέβεστε την θρησκεία σας.

Και στην τελική, εμείς, δεν ξινίσαμε ποτέ τα μούτρα μας στο άκουσμα του οποιουδήποτε θρησκευτικού μυστήριου. Πάντα ευχόμαστε από την καρδιά μας, χαιρόμαστε με την χαρά σας και σεβαστήκαμε τα πιστεύω και τις επιλογές σας. Εσείς γιατί δεν μας σέβεστε; Για εμάς, και για τον καθένα που επιλεγεί μη θρησκευτικό γάμο, είναι απλά Ο ΓΑΜΟΣ του. Είναι η στιγμή που νιώθει ότι θα ενωθεί με το ταίρι του. Σεβαστείτε αυτό.

The_bride_to_be