Όταν μια σχέση ξεκινάει όλα είναι σαν να έχουν βγει από παραμύθι. Ρομαντικά, όμορφα. Εσύ είσαι η πριγκίπισσα και εκείνος ο ιππότης. Κάπως έτσι ήμασταν και εμείς. Φρέσκο ζευγάρι, ερωτευμένο, μέσα στα μέλια. Ακόμα το νερό στο αυλάκι δεν είχε μπει καθότι ιππότης είπαμε, ήθελε να το πάμε αργά.

– Θα σε πάω διακοπές στην Ιθάκη μου είπε μια μέρα του Ιουλίου.

Έλιωσα εγώ και επί έναν μήνα έβαλα ότι κρέμα κατά της κυτταρίτιδας υπάρχει στο εμπόριο, αγόρασα 5 μαγιό, σέξι εσώρουχα γιατί έλεγα δεν μπορεί ήρθε η στιγμή και αέρινα καλοκαιρινά φορέματα.

Και έρχεται η ευλογημένη μέρα. Ο ιππότης με το οπελ μπροστά από το σπίτι μου. Δεν είπε τίποτα για τις 3 βαλίτσες που είχα μπροστά μου (σεντόνια, πετσέτες. Μαχαιροπίρουνα, χλωρίνη, οδοντογλυφίδες άνθρωποι είμαστε όλο και κάτι θα χρειαστεί) τις φόρτωσε αθόρυβα στο όχημα.

– εμ, αγάπη μου και αυτό
– θέλεις να πάρουμε μέχρι την Ιθάκη ένα τελάρο με τομάτες, πιπεριές και αγγούρια;
– ε να μωρέ την ξέρεις την γιαγιά μου
(όχι αθώο μου κουτάβι δεν την ήξερες, τώρα την ξέρεις)

Η θέση μου ήταν δύσκολη. Η γιαγιά με έβαλε να δώσω όρκο πως θα πάρω μαζί μου τα λαχανικά ο κόσμος να χαλάσει γιατί τα μάζεψε για μας και για να έχουμε όπως είπε να τρώμε. Τι να κάνα δηλαδή; Να έλεγα όχι στην γιαγιά μου;

Το ταξίδι ξεκίνησε ευχάριστα με γέλια, τραγούδια και όμορφη συζήτηση. Εκείνος ιππότης με απίστευτη υπομονή (την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα) άκουγε σε όλο το ταξίδι Λευκάδα – Ιθάκη, ομήρου οδύσσεια από το στόμα μου. Και κάπως έτσι φτάσαμε. Το νησί πανέμορφο ειλικρινά δεν έχω λόγια. Αξίζει να πας.

Στο Βαθύ μας περίμενε ο ιδιοκτήτης. Το σπίτι που βρήκαμε ήταν άλλο στην φωτογραφία και άλλο στην πραγματικότητα. Καλά δεν ήταν χάλια. Αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτό που είχε στην φωτογραφία. Η θέα όμως ήταν πανοραμική και σου έκοβε την ανάσα.

Και αφού πήγαμε στην κοντινή παραλία για μπάνιο εγώ περίμενα τον ιππότη να μπει πρώτος στην θάλασσα μην τυχόν και δει την κυτταρίτιδα στα μπούτια μου. Αλλά αυτός τίποτα.
– Μπες και θα έρθω, να μου λέει.
Τίποτα εγώ.
– Να σου πω, ντρέπομαι να σηκωθώ
– Γιατί;

– Να μωρέ ξέρεις για την όψη φλοιού πορτοκαλιού
– θέλεις χυμό πορτοκάλι; Σε χάνω κάπου

– χμ… ε… να αυτό που έχουν οι γυναίκες τις λακκούβες στα μπούτια;
– μμμμ έλα μου;
– κυτταρίτιδα!

– και; Πάμε για μπάνιο σε παρακαλώ

Ρεζίλι αλλά είπαμε αρχές σχέσης. Όλα όμορφα μέχρι εδώ! Όλα καλά! Γυρνάμε σπίτι. Και ο ιππότης μου είπε πως θα με πάει για ρομαντικό δείπνο. Λέω μέσα μου ναι τώρα είναι η στιγμή. Νησί, καλοκαίρι, δείπνο, νύχτα, αστέρια επιτέλους θα ενωθούν τα κορμιά μας. Κούνια που με κούναγε!

Κλείστηκα στο μπάνιο με τις ώρες. Έβαλα ένα αέρινο μπλε φόρεμα με μια εσάρπα πήρα αγκαζέ τον ιππότη και φύγαμε. Το εστιατόριο ήταν δίπλα στη θάλασσα. Ειλικρινά ούτε εγώ ούτε ο ιππότης είχαμε σκοπό να φάμε στρείδια, μύδια και όλα τα σχετικά. Ο σερβιτόρος μας τα φόρτωσε. Και μέσα στην κάψα μας είπαμε ναι φέρε ότι να ναι. Φάγαμε και στα στρείδια και τα μύδια. Φάγαμε τα πάντα γιατί ήμασταν νηστικοί όλοι μέρα. Ακολούθησε ρομαντική βόλτα στην παραλία. Και κάπου εκεί με τα κύματα να σκάνε στα βράχια, με το φεγγάρι να φωτίζει από πάνω μας, κάπου εκεί ανάμεσα στα φιλιά μας μου ήρθε στην μύτη μια μυρωδιά. Βασικά μια μπόχα. Ακούστηκε κάτι από την κοιλιά του ιππότη και σταγόνες ιδρώτα έπεσαν πάνω μου.
– Φεύγουμε δεν νιώθω καλά

Και εδώ αρχίζει η οδύσσεια. Φτάσαμε στο σπίτι με ταχύτητα φωτός. Ο ιππότης λουσμένος στον ιδρώτα άφηνε τοξικά αέρια σε όλη την διαδρομή. Ίσα που πρόλαβε να φτάσει στην τουαλέτα. Τον λυπήθηκα αλλά που να ήξερα πως εμένα θα με λυπόμουν περισσότερο. Στην αρχή ένιωσα ναυτία, μετά αναγούλα και στο τέλος βρέθηκα να βγάζω ότι έχω φάει στο μπάνιο το οποίο είχε μετατραπεί σε θάλαμο αερίων. Η τύχη μου όμως είχε σκοπό να με ξεφτιλίσει και άλλο. Γιατί όχι μόνο ξερνούσα χωρίς αύριο αλλά άρχισα να βγάζω και εγώ τοξικά αέρια.

Φρέσκια σχέση. Χωρίς να έχουμε κάνει καν σεξ και φτάσαμε σε σημείο κάποια στιγμή αργά την νύχτα να μοιραζόμαστε το μπάνιο ο ένας λεκάνη ο άλλος νιπτήρα την ίδια στιγμή.

Σκηνές πάθους ακολούθησαν όπως
– Μικρή, φέρε χαρτί…
– Μωρό μου μην ανησυχείς εγώ είμαι εδώ
– Μαζί θα το περάσουμε
– Θ’αφήσουμε τα κόκαλα μας στην λεκάνη
– Αύριο αν ζω θυμήσου να σπάσω στο ξύλο τον σερβιτόρο που θα τον βάλω να φάει όλα τα στρείδια του μαγαζιού

Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως ο ιππότης είναι ο ένας. Ο μοναδικός.

Ευτυχώς το μαρτύριο κράτησε μόνο μια νύχτα. Τις υπόλοιπες μέρες τρώγαμε τομάτες, αγγούρια και πιπεριές της γιαγιάς, από φόβο πως μπορεί να πάθουμε πάλι κάτι τέτοιο με ψωμί από τον φούρνο. Και πάντα όπου πάμε μέχρι και σήμερα το τελάρο της γιαγιάς δεν λείπει ποτέ.