Κόκκινη κλωστή δεμένη

στην ανέμη γυρισμένη.

Δώσε κλώτσο να γυρίσει

παραμύθι ν’αρχινίσει

Μια φορά κι έναν καιρό, κι ίσως πολλές φορές και σε πολλούς καιρούς ήταν μία οικογένεια. Μια όμορφη οικογένεια.

-Μα υπάρχει οικογένεια που δεν είναι όμορφη;

-Μην με ρωτάς εμένα. Αν στο δικό σου αγνό και όμορφο μυαλουδάκι όλες οι οικογένειες είναι όμορφες τότε εγώ σε εμπιστεύομαι κι έτσι θα είναι πραγματικά.

Ο ήρωας ετούτου του παραμυθιού είναι ένας κι έχει ένα κορμί, μάλλον δυο χέρια και δυο πόδια, αλλά μπορεί και όχι πάντα, μα σίγουρα έχει πολλά πρόσωπα κι ονόματα, γυναικεία κι αντρικά. Άλλοτε τον λεν Θησέα, άλλοτε Γιώργο κι άλλοτε Περικλή. Καμιά φορά την λένε Ελένη, Κική ή Ζουμπουλία. Μα πάντα ο ήρωας μας είναι παιδί κι έχει οικογένεια. Ή μήπως δεν έχει πάντα; αναρωτήθηκα εγώ. Κι εσύ σοφό μου παιδί μου έδωσες πάλι την απάντηση την σωστή, την λογική και της καρδιάς ταυτόχρονα.

-Φυσικά και έχει. Κάποιος μπαμπάς βοήθησε μια μαμά να τον δημιουργήσει και να τον γεννήσει. Και κάποιοι άλλοι, πολλοί ακόμα ή και λιγότεροι βοήθησαν να μεγαλώσει αυτός ο »ήρωας». Όλοι οι άνθρωποι έχουν οικογένεια. Κι όλα τα ζώα.

-Εμείς δεν είμαστε οικογένεια του Χιόνη του κουνελιού;

-Είμαστε παιδάκι μου.

-Δεν έχει σημασία που δεν έχουμε τρίχωμα, μεγάλα αυτιά ή φουντωτή ουρά σαν αυτόν. Δεν πειράζει που αυτός περπατάει στα τέσσερα κι εμείς στα δυο μας πόδια. Κι ο Αντρέας στα τέσσερα περπατάει συνήθως αλλά τρίχες δεν έχει. Αφού τον αγαπάμε, αφού τον φροντίζουμε, τον ταΐζουμε και τον αγαπάμε κι αφού κι αυτός μας αγαπά είμαστε η οικογένεια του.

-Πως ξέρεις ότι ο Χιόνης μας αγαπά; Σου το είπε ποτέ; Σου μίλησε; Κι εσύ ήρωα μου, μου είπες πως τα ζώα δεν μιλούν γιατί δεν έχουν ανάγκη τις λέξεις. Έρχονται όμως και κρύβονται στην αγκαλιά σου, παίζουν μαζί σου, σε γλείφουν και δεν φεύγουν από κοντά σου ακόμα κι όταν βρίσκονται έξω ελεύθερα.

-Θα μπορούσε να έχει φύγει μαμά όταν τον βγάζουμε έξω για να καθαρίσουμε το σπίτι του. Δεν το έκανε ποτέ. Εδώ θέλει να μείνει, εδώ θέλει να είναι, μ’ ακούς μαμά; Σε ακούω παιδί μου. Αυτό δεν είναι οικογένεια;

-Αυτό είναι παιδάκι μου.

Αλλά κάποιες φορές να ξέρεις μπορεί κάποιο παιδί όταν μεγαλώσει ή και πριν συμβεί αυτό, παιδί ζωάκι ή ανθρωπάκι, να χάσει την οικογένεια του ή να χαθεί από αυτήν. Ακούγεται λυπηρό ή τρομαχτικό, σίγουρα πάντως κάτι μεγάλο αλλά έχει συμβεί να φύγει μακριά για να φτιάξει ακόμα και μια άλλη, δική του όμως κι αυτή, οικογένεια και δεν θα είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη. Ναι, μου είπες και θεώρησα πως τα κατάφερα να σε πείσω αλλά δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό και σαν να μου το άλλαξες λίγο. Μπορεί όμως και να μην φύγει ποτέ από κοντά από την παλιά. Κι η νέα που θα φτιάξει να είναι εδώ απ’έξω όπως ο Χιόνης που έκανε πολλά κουνελάκια στην φωλιά του κι είναι ακόμα κοντά μας. Δεν χρειάζεται να φύγει έτσι δεν είναι; Μόνο που μεγαλώνει η οικογένεια μας. Αυτό συμβαίνει. Σωστά παιδάκι μου. Μόνο αυτό συμβαίνει.

Μαμά μου; αποκρίθηκε το παιδάκι. Θες να μου πεις και κάτι άλλο όμορφο για την οικογένεια; Παιδάκι μου νομίζω πως δεν έχω κάτι άλλο στο μυαλό μου μα να ξέρεις σήμερα όλα τα όμορφα εσύ μου τα είπες και θα ήθελα κι εγώ να σε ρωτήσω αν έχεις κάτι άλλο να μου πεις που μπορεί να μην γνωρίζω ή να έχω ξεχάσει.

-Έχω μαμά μου. Έχω.

Σε ακούω παιδάκι μου

-Θυμάσαι την Πίτσα από την Γ’ Δημοτικού που πέρσι έμεινε χωρίς την μαμά της; Σου απάντησα πως την θυμάμαι. Λοιπόν στην Πίτσα συνέβη αυτό το λυπηρό περιστατικό που λες κι εσύ αλλά ξέρεις κάτι;

-Πες μου να μάθω.

-Από τότε που έγινε αυτό η δασκάλα της είναι λίγο πιο κοντά της απ’ ότι είναι στα άλλα παιδιά. Κι εμείς που θέλουμε να βρισκόμαστε συνέχεια κοντά στην δασκάλα που λέει όμορφα πράγματα κι αστεία κάποιες φορές πηγαίνουμε μαζί τους κι έχουμε γίνει μια τεράστια παρέα. Δεν είναι αυτό πολύ όμορφο; Με ακούς μαμά έτσι δεν είναι;

-Σε ακούω παιδάκι μου

-Τότε γιατί δεν μου απαντάς;

-Γιατί κάποιες φορές δεν έχω να συμπληρώσω κάτι σε αυτά που λες. Δεν είναι ανάγκη να έχω πάντα κάτι να πω ή να απαντήσω. Μου αρέσει και προτιμώ να σε ακούω. Σε πειράζει αυτό; Σε ενοχλεί;

-Καθόλου μαμά μου. Μάλλον θα ήταν ενοχλητικό να τα ξέρεις όλα την ίδια στιγμή που εγώ προσπαθώ να τα μάθω.

Άκου τώρα μαμά μου και κάτι άλλο.

-Θυμάσαι τον Λάκη από την Δ’ Δημοτικού που έμεινε χωρίς τον μπαμπά του;

-Τον θυμάμαι κι αυτόν παιδάκι μου.

-Εγώ τον καταλαβαίνω τον Λάκη πως νιώθει γιατί θυμάμαι πως ένιωσα όταν μείναμε χωρίς το γατάκι μας. Κι ακόμα μου λείπει πολλές φορές κι ακόμα το θυμάμαι.

-Παιδάκι μου δεν είναι το ίδιο

-Όχι δεν είναι το ίδιο φυσικά. Το ξέρω κι εγώ. Αλλά μου αρέσει που έτσι μπορώ και τον καταλαβαίνω. Πρώτα ούτε που τον γνώριζα καλά καλά και τώρα τον καταλαβαίνω. Μακάρι να μην χρειαζόταν να συμβεί αυτό μα αφού συνέβη δεν είναι μαγικό αυτό; Συμβαίνουν και καλά πράγματα όταν πονάει ένας άνθρωπος. Να με τον Λάκη γίναμε φίλοι ας πούμε. Είναι τυχερός που έγινα φίλη του κι εγώ τυχερή που τον γνώρισα. Έτσι δεν είναι μαμά; Πάλι δεν μου απαντάς όμως ε;

-Σε ακούω παιδάκι μου…

Το ξέρω ότι με ακούς μαμά. Το ξέρω ότι με ακούει κι ο μπαμπάς. Κι ας μην σας το λέω μου αρέσει πολύ αυτό. Γιατί δεν το κάνουν σε όλες τις οικογένειες αυτό αλλά κάνουν κάποια άλλα όμορφα πράγματα που δεν τα κάνουμε εμείς. Ξέρω ότι με ακούτε πάντα ακόμα κι αν κάτι δύσκολο συμβαίνει μέσα στο σπίτι μας. Κι αυτό μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει που όταν θέλω να σας μιλήσω θα αφήσετε ότι κάνετε για να συζητήσουμε ότι με απασχολεί. Ξέρω ότι με ακούτε ακόμα κι όταν σας λέω την δική μου αλήθεια που δεν είναι και ακριβώς έτσι. Και ξέρω ότι το ξέρετε γιατί σας αφήνω να το δείτε. Και το κάνω γιατί με βοηθάτε να το πω. Με ακούς μαμά;

Σε ακούω παιδάκι μου

Σε ακούμε παιδάκι μου