Ο καλπασμός του αλόγου ηχούσε μέσα στη σιγαλιά της νύχτας. Το φεγγάρι έριχνε το φως του στα νερά της λίμνης Δόξας Φενέου και το τοπίο έβγαζε μια αύρα μαγική, εκστατική. Η Κατερίνα κατέβηκε από το άλογο, το έδεσε στον κορμό του δέντρου και έκατσε στην ακρολιμνιά. Είχε ένα χρόνο να έρθει εδώ και η ψυχή της αναζητούσε απεγνωσμένα λίγη ηρεμία. Τι κι αν κόντευαν ήδη τα μεσάνυχτα. Το φεγγάρι, το άλογο, η λίμνη, η φύση ολόκληρη, θα της κράταγαν συντροφιά.

Πόσες αναμνήσεις είχε εδώ. Πόσες φορές η λίμνη δεν ήταν η «φιλενάδα» της σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής της. Εδώ ερχόταν με τον παππού της κάθε καλοκαίρι, για το καθιερωμένο πικ – νικ τους. Ο παππούς ήταν αυτός που την μύησε στον κόσμο της ιππασίας. Της έμαθε να αγαπά τα άλογα. Να τα τιθασεύει και να τα ιππεύει. Και αυτά της ανταπέδιδαν την αγάπη τους με μοναδικές βόλτες στα δάση της Εύβοιας. Ο παππούς της έκανε δώρο στα 20 της χρόνια το πρώτο της άλογο. Τον Βουκεφάλα. «Μα, βρε παππού, Βουκεφάλα;», του είχε πει όταν της ανακοίνωσε το όνομά του. «Όχι, μην τον πούμε Ντορή», της είχε απαντήσει και είχε αρχίσει να της εξιστορεί την ιστορία του θρυλικού αλόγου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Και σαν τον Βουκεφάλα του μεγάλου στρατηλάτη, έτσι και ο δικός της Βουκεφάλας την οδήγησε σε κατακτήσεις. Μαζί εξερευνούσαν τη λίμνη, τα δάση, τις σπηλιές της περιοχής. Μαζί ήταν όταν τον Σεπτέμβρη των 22 χρόνων της γνώρισε εδώ σε αυτή τη λίμνη τον άντρα της ζωής της. Σεπτέμβριος πριν 30 χρόνια.

Απόγευμα και μαζί με τον Βουκεφάλα είχαν βγει για την βόλτα τους στη λίμνη. Ωστόσο, αν και η ίδια αναζητούσε την μοναξιά, μία έκπληξη την περίμενε όταν έφτασαν εκεί. Έξι άλογα βρισκόντουσαν δεμένα στους κορμούς των δέντρων και λίγο πιο πέρα 12 άτομα – ντυμένα στα λευκά – είχαν σχηματίσει έναν κύκλο γύρω από μία φωτιά.
Η Κατερίνα κατέβηκε από τον Βουκεφάλα, του χάιδεψε τη μουσούδα, «Κάτσε εδώ, ήσυχος», του ψιθύρισε, και τον έδεσε δίπλα από τα άλλα άλογα. Πήγε προς τον κύκλο, αλλά τα ακαταλαβίστικα λόγια που έβγαιναν από το στόμα ενός νεαρού άνδρα, την έκαναν να μείνει στήλη άλατος. Παναγία μου! Σκέφτηκε. Έχε πλάκα να έπεσα σε τίποτα σατανιστές. Και προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν και ξαφνικά είδε τον νεαρό να έρχεται προς το μέρος της.

«Θανάσης», της είπε και της έτεινε το χέρι του.
«Κατερίνα», και άπλωσε το δικό της.
«Τι κάνεις εδώ;», τη ρώτησε
«Βόλτα με το άλογό μου. Εσείς, είναι το θέμα τι κάνετε εδώ», τον ρώτησε ευθαρσώς, αλλά φοβισμένα για το τι θα της έλεγε.
«Θα σου πω αν μου υποσχεθείς να πάμε για έναν καφέ στο καφενείο του χωριού», της απάντησε και έδωσε εντολή στους υπόλοιπους να ετοιμάσουν τα άλογα.
Και πήγαν για καφέ. Και έμαθε η Κατερίνα ότι ο Θανάσης ήταν 26 χρονών, ηλεκτρολόγος, έμενε μόνιμα στην Κόρινθο και κάθε καλοκαίρι – τέτοια μέρα – ερχόντουσαν εδώ να κάνουν θυσία – προσφορά στη Θεά Δήμητρα.
«Τι εννοείς θυσία στη Θεά Δήμητρα;», ρώτησε γεμάτη απορία και με γουρλωμένα μάτια.
«Εννοώ ότι είμαστε Δωδεκαθεϊστές. Πιστεύουμε στους Δώδεκα Θεούς της αρχαίας Ελλάδας», της απάντησε και άρχισε να της εξηγεί τι είναι ο Δωδεκαθεϊσμός και το νόημα της τελετουργίας που έκαναν εκείνο το απόγευμα.
«Σύμφωνα με την ιστορία στα ανοίγματα της λίμνης υπήρχαν οι είσοδοι για τον Κάτω Κόσμο. Από εδώ κατέβηκε η Θεά Δήμητρα στον Άδη για να βρει την Περσεφόνη, την κόρη της. Για αυτό και οι κάτοικοι του Φενεού λάτρευαν την «Κιδαρία Δήμητρα». Εδώ υπήρχε ένα ιερό αφιερωμένο στη Δήμητρα – δυστυχώς δεν έχει βρεθεί, παρόλα τα αρχαία που έχουν ανακαλύψει – και τελούσαν λατρευτικές τελετές, οι οποίες είχαν στοιχεία από τα Ελευσίνια μυστήρια. Δύο τελετές πραγματοποιούνταν εδώ, μία κάθε χρόνο. Η «Ελευσίνια Τελετή», η οποία είχε σκοπό απλά τη μίμηση των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Και η «Κιδαρία Τελετή», η οποία είχε σκοπό τη γονιμότητα της γης. Εγώ, ως ιερέας και εκπρόσωπος της Θεάς στη γη, φοράω την προσωπίδα της και με τη ράβδο χτυπάω το έδαφος, προκειμένου να γονιμοποιηθεί. Αυτή την τελετή μας είδες να κάνουμε», ολοκλήρωσε την αφήγησή του ο Θανάσης και η Κατερίνα έμεινε να τον κοιτάει μαγεμένη από το πάθος με το οποίο της μιλούσε.

https://korinthiaguide.com/feneos

Έτσι ξεκίνησε ο έρωτας της με τον Θανάση. Η ίδια ποτέ δεν έγινε Δωδεκαθεΐστρια. Είχε τη δική της πίστη. Και σεβόντουσαν ο καθένας τα πιστεύω του άλλου. Και συνόδευε ο καθένας στις τελετές της πίστης του άλλου. Και όταν γεννήθηκαν τα τρία τους παιδιά, τους έμαθαν όλες τις θρησκείες του κόσμου και τα άφησαν ελεύθερα να διαλέξουν την πίστη που αυτά έκριναν ότι τους ταιριάζει. Τα άφησαν ελεύθερα να διαλέξουν τον δρόμο που ήθελαν. Γιατί αυτό που είχαν συνειδητοποιήσει και οι δύο ήταν ότι όπου κι αν πιστεύεις, όποιον «Θεό» κι αν λατρεύεις, στην ουσία πιστεύεις στην αγάπη. Αυτό ήταν το κοινό όλων των θρησκειών. Η ανιδιοτελής αγάπη για τον συνάνθρωπο.

Και με την αγάπη για οδηγό η Κατερίνα και ο Θανάσης έζησαν μαζί 30 χρόνια. Και κάθε χρόνο – τέτοια μέρα, απόγευμα 20ης Σεπτεμβρίου – ερχόντουσαν εδώ μαζί για να κάνουν την καθιερωμένη θυσία στη Θεά Δήμητρα. Μαζί. Ο Θανάσης, η Κατερίνα, και τα άλογά τους.

Σήμερα, όμως, αυτό το βράδυ του Σεπτεμβρίου, με την πανσέληνο να φωτίζει τα νερά της λίμνης, η Κατερίνα είχε έρθει μόνη της. Ο Θανάσης είχε φύγει για το ταξίδι της αιωνιότητας, ένα πρωινό του Ιουνίου, έτσι ξαφνικά. Στα 55 του χρόνια. Καρδιά. Έτσι ξαφνικά. Και έτσι ξαφνικά βρισκόταν τώρα εδώ να πραγματοποιήσει την τελευταία του επιθυμία.

«Θέλω να με πας στη λίμνη που γνωριστήκαμε όταν φύγω από την ζωή», της είχε πει ένα βράδυ, καθώς έπιναν το κρασάκι τους στο μπαλκόνι του σπιτιού τους, σε μια συζήτηση περί μετά θάνατον ζωή. Και αυτό θα έκανε τώρα. Θα τον άφηνε εκεί, στην αγαπημένη του λίμνη.

«Καλό ταξίδι, αγάπη μου», είπε και άνοιξε το δοχείο και σκόρπισε τη στάχτη του στη λίμνη.
Ανέβηκε στο άλογο, έβγαλε το μικρό, γυάλινο μπουκαλάκι που κρεμόταν στο λαιμό της και το φίλησε.
«Αυτό το κομμάτι σου θα είναι πάντα μαζί μου, αγαπημένε μου».
Έριξε μια τελευταία ματιά στη λίμνη και κάλπασε για την επιστροφή.