Λένε πως οι γυναίκες δεν έχουν καλή αίσθηση προσανατολισμού και χάνονται εύκολα. Πως είναι γονιδιακό το πρόβλημα και πάει πακέτο με την κακή οδήγηση και την ανικανότητα στο παρκάρισμα. Με άλλα λόγια, στο dna μας είναι γραμμένο “Woman, you are for the bouts στο τιμόνι, go and wash κάνα πιάτο”.
Dna είσαι σεξιστής, ρατσιστής, εκπρόσωπος και αντιπρόσωπος. Και εγώ το Φυστίκι έρχομαι να αντικρούσω όλα αυτά που λες. Αλλά θα καθυστερήσω να σε βρω, ίσως λίγο. Αν αργήσω, φάτε. Διότι εγώ όντως χάνομαι για πλάκα. Όχι μόνο οδηγώντας. Με οτιδήποτε. Με μηχανάκι, σκέιτμπορντ, με τα πόδια, πλευρό πα να αλλάξω στο κρεβάτι και χάνω το δρόμο μου, σκουπίδια πα να κατεβάσω με μαζεύει το αλλοδαπών. Άλλης χώρας.

Από τις πιο παλιές μου αναμνήσεις έχω εικόνες να χάνομαι. Πρέπει να ήμουν γύρω στα 3 όταν χάθηκα στις κούνιες με τον πατέρα μου ο οποίος (και καλά) με πρόσεχε. Στο Μινιόν με τη μάνα μου. Γενικά απ’ότι έχω καταλάβει έκαναν φιλότιμες προσπάθειες οι γονείς μου να με χάσουν αλλά πάντα κάποιος με επέστρεφε σε αυτούς για κακή τους τύχη και όχι τίποτα άλλο αλλά προσπαθούσαν να με βγάλουν τρελή και ότι αυτά δεν είναι αναμνήσεις αλλά τα είδα στον ύπνο μου και άρχισα να το πιστεύω και γω πως επρόκειτο για μόνιμο έντονο εφιάλτη μέχρι που κρυφάκουσα να το λένε στη θεια μου μια μέρα “το κοιμισμένο το μικρό, το αφηρημένο που χάνεται παντού, μέσα από τα μάτια μας το έχουμε χάσει τόσες φορές, θα το δέσουμε με λουρί στο τέλος για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο”.
Βέβαια η μάνα μου είχε και την άλλη αλάνθαστη μέθοδο να με πετυχαίνει. Με παντόφλα μπούμερανγκ. Την πέταγε και με έβρισκε ΠΑΝΤΑ μα πάντα, όπου κι αν ήμουν, τυφλό χτύπημα – παντόφλα με πυραυλικό σύστημα εξεύρεσης στόχου. Αν έκανα το λάθος και έσκυβα για να μην με πετύχει στο δόξα πατρί και πετύχαινε κάναν άλλο, ΜΕ ΕΔΕΡΝΕ ΡΕ ΦΙΛΕ ΚΙ ΟΛΑΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ! Έτσι είχε φάει η γιαγιά μου μια σαγιονάρα πλαστική κάποια στιγμή και με κυνηγούσαν και οι 2 στη γειτονιά να μου πάρουν το σκαλπ, αααααχ αγαπημένη δεκαετία του 80, ντιουκς , κάντυ κάντυ και δαρμένα πιτσιρίκια. Και πακοτίνια.

Παρόλο το ξύλο στην πάροδο των χρόνων η ικανότητα μου να προσανατολίζομαι δε βελτιώθηκε. Έτυχε να πηγαίνω σε ένα μεγάλο σχολείο, πολλές οι τουαλέτες σε πολλά επίπεδα, ε βάψε με μπλε κ πέτα με στη θάλασσα – ποτέ δεν έβρισκα καμία και ΑΝ έβρισκα, δεν μπορούσα να γυρίσω στην τάξη μου μετά, μην τα πολυλογώ τα νεφρά μου απέκτησαν χωρητικότητα τάνκερ, γυρνούσα σπίτι από το σχολείο κατά τις 3 και κατουρούσα βυτία, ακατούρητη από τις 7.20 που έφευγα το πρωί – για να μην χαθώ στα υπόγεια του Hogwarts.

Πέρασαν τα χρόνια, γυμνάσιο λύκειο κάθε φορά κολλητή μου γινόταν όποια ερχόταν μαζί μου τουαλέτα. Συνειδητοποίησα πως είμαστε πολλές, τελικά. Αναρωτιέστε γιατί οι γυναίκες πάντα πάνε δύο δύο στις τουαλέτες, επειδή ΧΑΝΟΥΝ το δρόμο, φίλος! Πάνε μαζί για να έχουν παρέα στην ατέρμονη περιπλάνηση τους. Ευελπιστούν πως κάποια θα έχει μια αναλαμπή και θα βρει το δρόμο της επιστροφής. Νομίζεις πως στα κλαμπς κουβαλάνε κραγιόν και πούδρα μαζί τους όταν πάνε τουαλέτα; ΛΑΘΟΣ! Ξηρή τροφή κουβαλάνε, ταπεράκια με κεφτεδάκια και παγουρίνο, ποιος ξέρει πόσες ώρες, μέρες, χρόνια, θα κάνουν να επιστρέψουν. Φήμες λένε πως άφησε μια το γκόμενο της στο τραπέζι σ΄’ένα μαγαζί και πήγε τουαλέτα με μια φίλη της. Όταν κατάφερε να γυρίσει τον βρήκε με άλλη. Παντρεμένο. 2 χρόνια. Πικρή ιστορία.

Μια φορά περπατούσα στη Φιλοθέη. Περνάει με το αμάξι ένας τυπάκος με ρωτάει μια οδό. Τους δρόμους τους ήξερα καλά, εκεί έμενα. Του δίνω οδηγίες, με ευχαριστεί, φεύγει. Τον ξαναείδα. Στην τηλεόραση. Silver alert. Τελευταία φορά τον είδαν 45 δευτερόλεπτα πριν του πω εγώ πως να πάει εκεί που ήθελε, ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!

Ήμουν από τους πρώτους που έβαλαν GPS στο αμάξι, μου το έβαλε ο άντρας μου, σου λέει “σωθήκαμε, θα σταματήσουν να με παίρνουν συνοριοφύλακες να τη μαζέψω κάθε φορά που βγαίνει να πάει σουπερ μάρκετ”.
Ναι. Όχι.
Μεγάλη ήττα το gps, παιδιά! Σου λέει “στρίψτε στα 500 μέτρα, στα 300, στα 200, στα 50, ΕΔΩ ΕΔΩ ΣΤΡΙΨΕ ΕΔΩ ΜΩΡΗ ΜΑΛΑΚΩ!” παίρνω όλο δεξιά εγώ το τιμόνι απότομα, χαντάκ! Έχω πάρει σβάρνα εγώ φανάρια, στάσεις, καρέκλες, πολυθρόνες, ανάκλιντρα, καναπέδες… Άσε που μέχρι να βρει σήμα, εγώ έχω ήδη χαθεί και όλο υπολογίζει και ξαναϋπολογίζει τη διαδρομή, στο τέλος μου τη δίνει και το κλείνω ‘στα διάλα, δε μπορώ να χαθώ και μόνη μου δηλαδή; Πρέπει να έχω και σένα ρε γαμήδι να με αγχώνεις, στρίψε δεξιά και στρίψε αριστερά και κάνε κατάδυση στα 50 μέτρα; Λες και δε μπορώ να το ρίξω και μόνη μου το αμάξι μέσα στο νερό στις Αλυκές, στην Ανάβυσσο, θέλω και βοήθεια πφφφ, κάνε μας τη χάρη ρε!’ (true story, γαμώ το Δία).

Δίνω ρέστα στα υπόγεια πάρκινγκς εμπορικών κέντρων. Ένα μεσημέρι Αυγούστου σε μια νεκρή Αθήνα, ντυμένη (τυχαία) στα κατάμαυρα εγώ, παίρνω από πίσω μια γυναίκα στο Polis Park. Ανοίγει βήμα αυτή, ανοίγω και γω. Στρίβει αυτή, στρίβω και γω, αρχίζει να τρέχει, τρέχω και γω, αρχίζει να φωνάζει ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ αυτή, φωνάζω ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑ και γω, σταματάει απότομα, σταματάω και γω.
– Εσύ γιατί φωνάζεις βοήθεια;
– Ξέρω γω, εσύ γιατί;
– Γιατί με κυνηγάς να με σκοτώσεις!
– Δεν σε κυνηγάω να σε σκοτώσω, σε κυνηγάω για να μου πεις πως να βγω από δω μέσα!
– ΜΠΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ, γιατί είσαι ντυμένη στα μαύρα σαν τον χάρο, Αύγουστο μήνα;
– Θα με βγάλεις από δω μέσα ή θα συζητήσουμε το ενδυματολογικό μου;
– Μην μου μιλάς με υφάκι, θα σ’ αφήσω να σαπίσεις εδώ κάτω σαν τον Μοντεχρίστο. ΦΡΙΚΙΟ!

Το κουσούρι μου με τους δρόμους ευτυχώς δεν το έχει κληρονομήσει η κόρη μου, έσπασε την αρχαία κατάρα του Μαμ-Ρα και λειτουργεί από μωρούδι που ήταν το Gps στο μυαλό της. Αν δεν έχεις πάρει οδηγίες από τρίχρονο με πιπίλα, δεν έχεις ζήσει τίποτα. Ρε φίλε είναι ικανή να μισοκοιμάται και πάλι να με καθοδηγεί πως θα γυρίσουμε σπίτι. Προχτές ας πούμε, φύγαμε από το σπίτι που μένουμε στις διακοπές μας για να πάμε για σουβλάκια. 5 λεπτά απόσταση. Στην επιστροφή, λέω “ας πάμε από τον πίσω δρόμο, πιο κοντά μου φαίνεται.” Μην τα πολυλογώ, βγήκαμε εθνική με κατεύθυνση προς Θεσσαλονίκη, 4 ώρες δρόμος, της λέω της μικρής “ξέρεις τι πάει πολύ καλά με πιτόγυρο; Τρίγωνα πανοράματος” , μου λέει το 10χρονο “νυστάζω, στρίψε στο πρώτο δεξιά, όλο ευθεία και στο τέρμα του δρόμου αριστερά. Και άλλη φορά μην πηγαίνεις από άγνωστους δρόμους, δεν έχουμε λεφτά για διόδια και ο μπαμπάς είπε πως ντρέπεται να μας ξαναμαζέψει από το αλλοδαπών. Βουλγαρίας.”

Θα κλείσω το κείμενο αυτό με ένα tip, δώρο από μένα σε όλους εσάς που ταυτίζεστε με αυτό το κείμενο και επιτέλους βρήκατε τον άνθρωπο σας, τη φωνή που σας εκφράζει και παρηγοριά στον πόνο σας. Την επόμενη φορά που θα χαθείτε σε σπίτι φίλου, ψάχνοντας την τουαλέτα ή την έξοδο, πείτε πως το σπίτι έχει μαγική αύρα την οποία ακολουθείτε και θαυμάζετε και αυτός είναι ο λόγος που σας βρήκαν να κατουράτε στη ντουλάπα.
Ναι.
(Δεν πιάνει)