Pilates, γιόγκα, στεπ μπλα μπλα μπλα…
Κοιτάς το φυλλάδιο και διαβάζεις με προσοχή τα προγράμματα. Γυμναστήριο άνοιξε κοντά στο σπίτι σου. Μόνο για γυναίκες. Το είδες ροζ και το πέρασες για ζαχαροπλαστείο. Μπήκες και ντράπηκες. Δεν είναι κακή ιδέα σκέφτεσαι ξαφνικά άλλωστε λίγη άσκηση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν έτσι δεν είναι; Κάνεις εγγραφή την ίδια στιγμή. Ημέρα Παρασκευή. Η γυμνάστρια σε ξεναγεί και σου λέει για τα προγράμματα. Γλυκούλα φαίνεται.
Νομίζεις !

– Με την άσκηση πως τα πάμε; σε ρωτάει
– η αλλαγή καναλιού με το τηλεκοντρόλ πιάνεται για άσκηση; σκέφτεσαι δαγκώνεις την γλώσσα σου και ξεστομίζεις ψεύδη «Μια χαρά, δεν είμαι αγύμναστη»

Φεύγεις με χαρά. Δευτέρα ξεκινάς. Και αυτή τη φορά θα πας. Δεν θα γίνει όπως πριν μερικά χρόνια. Έλα που δεν θυμάσαι. Τότε που είχες βρει μια προσφορά μωρέ για εξάμηνη εγγραφή. Και γράφτηκες. Και πλήρωσες. Και δεν πάτησες ποτέ.
«Όχι, θα πάω!» λες δυνατά «από Δευτέρα θα πάω!»

Γυρνάς σπίτι και ψάχνεις ρούχα κατάλληλα για γυμναστήριο. Έχεις κάτι φόρμες σκισμένες ή ξεβαμμένες από την χλωρίνη. Τίποτα της προκοπής που να ταιριάζει. Δεν θα πας και σαν λέτσος. Βγαίνεις στα μαγαζιά. Αγοράζεις φόρμες, αθλητικά παπούτσια και μια τρενδι σάκα για να βάζεις την προίκα μέσα.
Μωρέ ευκαιρία είναι δεν κάνω και διατροφή; Πας στο σούπερ μάρκετ και αγοράζεις μαρούλια, αγγούρια, καρότα, γιαούρτι 2% και γάλα αμυγδάλου που δεν σ αρέσει και το ξέρεις ααααα και φυσικά αβοκάντο γιατί τόσα what I eat in a day έχεις δει δηλαδή έλεος, καλό θα κάνει. Και όλα αυτά τα τρως το Σάββατο και νιώθεις την πείνα σου να περνάει σε άλλη διάσταση αλλά κρατάς χαρακτήρα γιατί πάνω από όλα είσαι κυρία και έχεις στόχο. Την Κυριακή σχεδόν τυφλή από την πείνα έχεις νεύρα και ο άμοιρος σύζυγος σου φέρνει σουβλάκια.
«Σου είπα κάνω διατροφή τι θέλεις να γίνω γουρούνα;» Και φυσικά δεν απαντάει γιατί το παραμύθι το ξέρει και πλέον δεν κάνει θανάσιμα λάθη.

Δευτέρα πρωί . Πας δουλειά με την τρένδι σάκα μαζί. Γιατί μετά είπαμε θα γίνεις φιτ. Μια συνάδελφος σε ρωτάει «ξεκίνησες γυμναστήριο;»
«Ναι» λες όλο χάρη και σηκώνεις τον κορμό να φανεί επίπεδο το κορμί και η κοιλιά φλατ άλλωστε φοράς το βρακί κορσέ σήμερα. Τρως μια σαλάτα όλη και όλη και μια μπανάνα και πας γυμναστήριο.

Μπαίνεις στην αίθουσα και κάθεσαι στο στρώμα σου. Έρχεται η γυμνάστρια η γλυκούλα και έχει και ένα κορμί θανατηφόρο.
«Έλα ρε, από pilates αυτό θα γίνω και εγώ έτσι, τέλος! Χαχα!» το σκέφτεσαι και το πιστεύεις. Αρχίζει να δείχνει ασκήσεις. Χαλαρά στην αρχή. Πφφ σιγά αυτά και η γιαγιά μου τα κάνει. Ευκολάκια. Σας δίνει δαχτυλίδια. Κάθεσαι μπρούμυτα, πόδια, χέρια τεντωμένα και πιέζεις το δαχτυλίδι και πας πάνω κάτω.
Χμμμ νιώθω μια μικρή πίεση.
Σιγά. Εύκολο. Πόσα είπε να κάνω 10; Τι 10 μωρέ εγώ θα κάνω 20. Και τα κάνεις. Και κάνεις και όλες τι ασκήσεις. Γυρνάς σπίτι σου και αράζεις. Όλα καλά. Ούτε πόνος, ούτε πιάσιμο. Μα καλά, είμαι σούπερ λέμε !

Ο ήλιος βγαίνει, η μέρα ξεκινά και τα μάτια σου ανοίγουν. Πας να τεντωθείς. Αχχχχ ακούγεται ένα κρακ αχχχ τι πόνος! Πονάνε χέρια, πόδια, κώλος, ρίζες μαλλιών. Πας να σηκωθείς και σε περιμένει εκείνος με το σαρδόνιο χαμόγελο!
– έλα γιαγιά να σε βοηθήσω
– αχ σκάσε πονάω αχχ
– αφού είσαι αγύμναστη !!!
– σκάσε, αχ τι πόνος!

Πονάς παντού. Όλη μέρα. Μωρέ δεν θα πάω σήμερα μέχρι να φύγει λίγο ο πόνος. Ώπα σήμερα έχει γιόγκα! Ε, αυτό θα με χαλαρώσει σιγά μην έχει ασκήσεις δύσκολες η γιόγκα. Θα πάω, θα πάω.

Και πηγαίνεις.

– Πώς νιώθεις σήμερα; σε ρωτάει η γλυκούλα γυμνάστρια. Γλυκούλα; Μάλλον όχι .
(Αφέντρα θα σε λέω, σε πέρασα και για γλυκιά.) «Περίφημα» λες, «λίγο πιασμένη μόνο»
«Είμαι σκατά είμαι σκατά» σκέφτεσαι

Μπαίνεις στην αίθουσα, απαλή μουσική, κεράκια, χαμηλός φωτισμός. Αυτά είναι…
Κάθεσαι οκλαδόν, την παλεύεις εντάξει, η γιόγκα είναι για σένα.
«Στάση τραπέζι» λέει η αφέντρα.
Στάση τραπέζι; Τι φάση; Στο χωριό μου αυτό το λέμε στα 4. Κάθεσαι και περιμένεις. Ώπα, τι είπε τώρα, εισπνοή γάτα και εκπνοή αγελάδα, ή το αντίθετο; Τι λέει αυτή ρε;

Σηκώνεσαι όρθια και ισορροπείς στο ένα πόδι. Τεντώνεις όσο μπορείς το άλλο προς τα πίσω και προσπαθείς να το πιάσεις με το ένα χέρι και μπουμμμ πέφτεις. Ξανά . Μπουμμμμ. Ξανά. Μπουμ.

– Στάση σκύλος λέει η αφέντρα.

Ακολουθείς πιστά όλες τις στάσεις από τον ζωολογικό κήπο και κάπου εκεί σε μια στάση καβαλάρη δεν είσαι και σίγουρη, τα οστά σου δηλώνουν παραίτηση και απαιτούν αποζημίωση. Κάθεσαι ανάσκελα με τα ποδάρια ανοιχτά, ψηλά και τεντωμένα. Η αφέντρα έρχεται και στα ανοίγει και άλλο.
– Πονάς; σε ρωτάει

Γεννάω. Γεννάω! Τι πόνος Παναγία μου!
– Όχι είμαι εντάξει, μια πίεση νιώθω.

Η γιόγκα τελειώνει. Γυρνάς σπίτι. Πριν κοιμηθείς κοιτάς το πρόγραμμα. Αύριο έχει στεπ, πόσο δύσκολο να είναι; Θα πάω!

Η αφέντρα περιμένει!