Το δικό μου κεφαλαίο Α μπήκε στη ζωή μου σαν τυφώνας. Μπήκε με ορμή και μου αναποδογύρισε όλα τα δεδομένα, τα σταθερά και τα παγιωμένα μου. Μπήκε όταν όλα ήταν σε τέλμα, κολλημένα στη λάσπη και ακούνητα. Κι ως Ταύρος που αγαπώ τη ρουτίνα και την ακινησία, ακόμα προσπαθώ να καταλάβω από πού μού’ρθε. Σαν ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι που με ζάλισε και προσπαθώ να συνέλθω. Δυνατό, αλλά γλυκό χτύπημα. Που το χρειαζόμουνα εν τέλει.

Το δικό μου κεφαλαίο Α με παρασύρει σε μονοπάτια που δεν είχα περπατήσει ξανά. Με παίρνει από το χέρι και αρχίζουμε και τρέχουμε ξέφρενα. Ακόμα κι αν το μονοπάτι έχει πέτρες που μπορεί να σκοντάψουμε και να πέσουμε. Ακόμα κι αν έχει αγκάθια που μπορούν να μας ματώσουν. Δεν υπολογίζει τίποτα. Κι εγώ που πάντα υπολόγιζα, πάντα ζύγιαζα, πάντα μέτραγα την παλάντζα, αφήνομαι σ’αυτό το ξέφρενο τρεχαλητό. Που δε μ’αφήνει να πάρω ανάσα, αλλά ταυτόχρονα, με κάποιο περίεργο τρόπο, μου δίνει και την πιο βαθιά αναπνοή, λίγο πριν πνιγώ…

Το δικό μου κεφαλαίο Α είναι εδώ όταν καταρρέω. Για να βάλει πλάτη και να με στηρίξει. Να μου δώσει το πιο γλυκό του χάδι και να μου ψιθυρίσει στο αυτί τα πιο παρήγορα λόγια του. Να μου πει «είμαι εδώ». Κι όταν τα χείλη του ακουμπήσουν τα δικά μου, είναι ένα μικρό «φιλί της ζωής», που μου ξαναγεμίζει τις μπαταρίες, για να μπορώ να συνεχίσω.

Το δικό μου κεφαλαίο Α είναι κι αυτό, σαν εμένα, αδύναμο μέσα στη δύναμη του. Έχει τις μικρές, κακές του στιγμές που χάνει την πίστη του, που δεν αντέχει άλλο, που ο σταυρός γίνεται πλέον πολύ βαρύς και με χρειάζεται περισσότερο από άλλες φορές. Τότε προσπαθώ να βγω από τη δική μου βασανιστική καθημερινότητα και να του δώσω, λίγη έστω, από την πολλή αγάπη που του έχω. Τόση ώστε να στηριχθεί ξανά στα πόδια του και να συνεχίσει την ανηφόρα που ανεβαίνει. Κι όταν περνάει αυτή η πρόσκαιρη συννεφιά, μου χαρίζει το πιο πλατύ του χαμόγελο. Μα πιο πολύ απ’όλα, με κοιτάει με αυτό το υπέροχο βλέμμα, γεμάτο λατρεία και ευγνωμοσύνη. Τότε είναι που τα πόδια μου σηκώνονται από τη γη και αισθάνομαι να αφήνω όλο το βάρος μου πίσω. Που φυτρώνουν φτερά στους ώμους μου και γίνομαι πουλί. Έστω για λίγο. Έστω για αυτές τις μικρές αλλά γεμάτες στιγμές που μου χαρίζει. Που ένα τους λεπτό κρατάει δυο ζωές.

Το δικό μου κεφαλαίο Α έχει καταλάβει όλο τον χώρο του μυαλού και της καρδιάς μου. Είναι το πρώτο που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω και το τελευταίο πριν κοιμηθώ. Η πρώτη καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα μιας γεμάτης και πιεστικής καθημερινότητας, που αν δεν υπήρχε το δικό μου κεφαλαίο Α δεν ξέρω πραγματικά αν θα παρέμενα άνθρωπος. Αν θα άντεχα να είμαι την ίδια στιγμή πατέρας, γιος, αδερφός, φίλος, συγγενής, συνάδελφος και ταυτόχρονα αγωνιστικό όχημα σε μια πίστα υψηλών ταχυτήτων που μας έχουν βάλει να τρέχουμε. Είναι το pause σε ένα fast forward και συγχρόνως, με ένα δικό του μαγικό τρόπο, ένα αρμονικό play σε μια μελωδία που όσο την ακούς, τόσο βυθίζεσαι σε έναν γλυκό λήθαργο, όπως όταν βουλιάζει το σώμα σε ένα παχύ στρώμα από γρασίδι και λουλούδια. Όπως όταν ήμουν παιδί και κυλιόμουν στα κατηφορικά χωράφια του χωριού μου και μετά ξάπλωνα για να αγναντέψω το ηλιοβασίλεμα πίσω από τα βουνά της Βόρειας Πίνδου…

Το δικό μου κεφαλαίο Α είναι και θα παραμείνει κομμάτι μου. Κομμάτι της ψυχής μου και του κορμιού μου. Σαν δυο μέταλλα που συγκολλήθηκαν στη φλόγα κι έγιναν ένα. Και τίποτα πια δε μπορεί να τα σπάσει, να τα ξεχωρίσει ή να τα παραμορφώσει.

Γιατί το δικό μου κεφαλαίο Α είναι το πρώτο γράμμα της λέξης «Αγάπη»…