Είναι απόγευμα Σαββάτου και σαβουριάζω με περισσή άνεση, στυλ  και μανία, που θα ζήλευε ακόμα και καρχαρίας μετά από νηστεία, μια γαβάθα προφιτερόλ. Για το καλό, με αφορμή την προηγούμενη μέρα, που κάναμε τον πολιτικό γάμο ντε, με το αίσθημα! Η κοιλιά έχει αρχίσει να φουσκώνει επικίνδυνα καθώς φτάσαμε αισίως στον έβδομο μήνα!
Ο Γιάννης με κοιτάει αυστηρά και διαβάζω τα μάτια του, σαν να διαβάζω οτοκιού: «Έλεος βρε μωρό μου με διαβήτη κύησης, σε παρακαλώ, άσε κάτω το πιατικό δεν τρώγεται»

Αχ τι να κάνω η έρημη; Γάμο είχαμε την προηγούμενη, να μην το ρίξω λίγο έξω;

Ξαφνικά αρχίζει να κλωτσάει το μωρό, σύνηθες φαινόμενο ειδικά μετά από γλυκό. Αυτήν την φορά όμως, με πολλή δύναμη και κάτι αχ αναφωνώ, κάτι άουτς μου ξεφεύγουν. Σιγή… Με κοιτάνε όλοι μαζί, μάνα, πατέρας, αδελφός, σύζυγος, ο σπίθας ο σκύλος, ο Πέρσης ο γάτος, η απέναντι που άπλωνε τα ρούχα εκείνη την ώρα.

-Τι έγινε βρε μωρό μου; Τι έχεις ;
-Αγάπη μου δεν είναι τίποτα, ο γιος σου έχει βαλθεί να μου σπάσει τα πλευρά
-Θα περάσει, κάτσε και ηρέμησε που έφαγες ένα ζαχαροπλαστείο προφιτερόλ
-Ναι θα περάσει…

Η δόλια η μάνα ένιωθα το παιδί μου να μου μιλάει. Ενημέρωση γιατρού και κατόπιν εντολής του στο νοσοκομείο για nst (non stress test, ο γνωστός καρδιοτοκογράφος).

-Κάτσε να βάλω ένα αξιοπρεπές βρακί, μην μου βάλουν κάνα χέρι και γίνουμε ρόμπα
-Έλεος βρε αγάπη μου
-Να πάρω και την μαμά μου, γιατί έτσι και γίνει τίποτα και με κρατήσουν μέσα, θα με σκοτώσει η ίδια που δεν την ενημέρωσα 

Και που λες φτάνουμε, κρατάνε τον σύζυγο έξω από τα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία κι εγώ μέσα καμία ώρα μόνη μου. Δηλαδή όχι μόνη μου, με το παιδί μου και τη ζώνη στην κοιλιά να καταγράφει κάθε παλμό του παιδιού μου και κάθε σύσπαση δικιά μου.

– Γλυκιά μου πως αισθάνεσαι;
– Μια χαρά 

– (Γελάκια) Ό,τι πεις γλυκιά μου

Μετά από μισή ώρα
-Για να δούμε τι κάνει το κορίτσι στην κουρτίνα 3 (από την κουρτίνα 1 και 2 οι άλλες δυο κορασίδες πήγαν σπιτάκι τους).
-Ναι, θα μου πείτε τι συμβαίνει;
-Λοιπόν, πάω να ενημερώσω τον σύζυγο για την κατάσταση σου και να αγοράσει δυο ενέσεις κορτιζόνης. Θα μας κανείς παρεούλα απόψε.

Εισαγωγή; Παρεούλα; Ενέσεις κορτιζόνης; Που είμαι; Τι κάνω; Ποια είμαι;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, έκανα μια ωραιότατη εισαγωγή στο νοσοκομείο καθώς είχα συσπάσεις τοκετού χωρίς πόνους!
Τρεις μέρες με τοκολυτικά και μια ζώνη στην κοιλιά. Ούτε πόνος ούτε τίποτα!

-Καλημέρα γιατρέ μου, θα βγω σήμερα ;
-Βασικά σήμερα ΓΕΝΝΑΣ, το μωρό ζορίζεται και για να μην έχουμε κανένα απρόοπτο.

Νομίζω ότι στην ζωή μου δεν έχω φοβηθεί πιο πολύ ποτέ. Ήμουν 33 εβδομάδων, δεν ένιωθα έτοιμη, δεν είχα καμία ενόχληση που να ενεργοποιεί στον εγκέφαλο το κουμπί «γεννάμε». Τα μάτια μου είχαν θολώσει από τα δάκρυα, που περίμεναν μόνο ένα «μπλινκ» για να χυθούν χείμαρροι στα μάγουλα μου.

Φόβος, τρόμος, αγωνία. Ο Γιάννης έτρεχε να ενημερώσει τους γονείς μου και τα πεθερικά μου, ότι σε λίγες ώρες γίνονται επίσημα παππούδες.

Και μετά σιωπή!
Θυμάμαι μόνο να μετράνε εργαλεία και μετά από κανένα τέταρτο τη μαία να μου λέει: «γλυκιά μου τώρα θα νιώσεις μια πίεση, μην φοβηθείς, θα βγάλουν το μωράκι»

Και μετά ένα κλάμα, μια αγκαλιά και βλέμματα.
Το παιδί μου αγκαλιά μου να με κοιτάει μέσα στα μάτια, όπως δεν με έχει κοιτάξει κανείς! Να με κοιτάει και να μου μιλάει.

Με αφορμή την ημέρα που πέρασε.
Για το πρόωρο αγόρι μου που γεννήθηκε 2 κιλά, αλλά μετά από δυο εβδομάδες στην ΜΕΝΝ ήρθε σπίτι μας.
Γι’ αυτό το αγόρι που μου έχει κλέψει την καρδιά
Γι’ αυτό το θείο δώρο που εύχομαι όλες οι γυναίκες να το ζήσουν

Αφιερωμένο σε όλα τα αγγελάκια που δεν τα κατάφεραν και στις μαμάδες τους, με ευχές να δουν πάλι γρήγορα αυτές τις δυο γραμμούλες που αλλάζουν όλη τους την ζωή!

 

Αλεξία Δημητροπούλου