Βγήκε λαχανιασμένη από το αυτοκίνητο και έτρεξε στην κατηφόρα. Πέρασε γρήγορα τον κεντρικό δρόμο και όρμησε σπρώχνοντας τη γυάλινη πόρτα για να μπει στο Ληξιαρχείο. Ευτυχώς το πρόλαβε ανοικτό.
Παρασκευή μεσημέρι υπήρχαν πολλές πιθανότητες να έχουν φύγει οι υπάλληλοι. Ήταν όμως τυχερή, εκεί τουλάχιστον.

«Τι θα θέλατε;»
«Να δηλώσω ένα διαζύγιο…»
«Δώστε μου τα χαρτιά σας»

Το πακέτο με τις σφραγίδες, τις υπογραφές και τα δεδομένα άλλαξε χέρια.
Η διαδικασία ήταν σύντομη, πολύ συντομότερη από όσο περίμενε. Η υπάλληλος άνοιξε ένα τεράστιο δερματόδετο τόμο, βρήκε τη σελίδα και δίπλα στο κατεβατό με τις λεπτομέρειες του γάμου, έγραψε ένα μικρό κειμενάκι με τον αδυσώπητο τίτλο: «Ο γάμος ελύθη». Ημερομηνίες, αριθμοί πρωτοκόλλου, αριθμοί ταυτότητας, ένα τόσο δα κειμενάκι.

Με το ζόρι κρατούσε το ποτάμι να μην κυλήσει από τις άκρες των ματιών της, όσο η υπάλληλος έβγαζε φωτοτυπία τις τεράστιες σελίδες.
«Μη χειρότερα!» σκεφτόταν. «Τι στην ευχή σε έπιασε τώρα; Όλο το ζόρι πέρασε, το περσινό καλοκαίρι δε θέλεις ούτε να το θυμάσαι, τα είπατε, τα συμφωνήσατε, ήρεμα τα υλοποιήσατε, κλάψατε, πονέσατε, έφυγε από το σπίτι, κρατήσατε καλή σχέση, έμεινες εσύ με το παιδί να μαζεύεις το πρωί τα δικά της κομμάτια και το βράδυ τα δικά σου. Πέρασαν δύσκολοι μήνες, ένας χρόνος ακριβώς! Και τώρα είσαι πια καλύτερα, κι εσύ και το παιδί. Χαμογελάτε πάλι! Τα κάνατε όλα τουλάχιστον μία φορά «αλλιώς» και επιβιώσατε, το κατάλαβες καλά γιατί λένε ότι ο πρώτος χρόνος είναι δύσκολος μετά το διαζύγιο. Όλα τα έκανες, όλα τα κατάφερες, στο παλιόχαρτο κόλλησες τώρα;»

Η προσπάθεια να μην κυλήσει το δάκρυ πέτυχε στο τσακ. Βγήκε από την πόρτα με τα μάτια να τρέχουν. Όρμησε στο διπλανό κτίριο να προλάβει το πρωτόκολλο και μετά το δημοτολόγιο. Εκεί όμως οι υπάλληλοι είχαν άλλη άποψη. Παρασκευή βλέπεις. Τσάμπα ανέβηκε και κατέβηκε, πρέπει να ξαναέρθει.
Λοιπόν καθόλου δεν το είχε φανταστεί τι ζόρι θα τραβούσε με το διαδικαστικό του θέματος. Σαν μικρός εσωτερικός τυφώνας ήταν κι εκείνη νόμιζε ότι τα δύσκολα τα πέρασε πριν.

Μέχρι στιγμής τρεις επισκέψεις μετά το δικαστήριο, για να χωρίσουν και επισήμως. Δύο στη Μητρόπολη και μία στο ληξιαρχείο. Βάλε κι άλλη μία που πρέπει να κάνει τη Δευτέρα ξανά στο δήμο, τέσσερις στο σύνολο. Και τι είναι τέσσερις επισκέψεις, μπροστά σε σχεδόν 20 χρόνια κοινής ζωής; Σκεφτόταν πριν 18 χρόνια που είχε πάει πάλι στα ίδια μέρη, αλλά για να δηλώσει τον γάμο, και πριν 9 χρόνια που είχε πάει ξανά για να δηλώσει τη γέννηση του παιδιού. Ευχάριστες στιγμές και οι δύο. Και τώρα; Δε έφτανε το ζόρι του χωρισμού, έπρεπε να το δηλώσει και εγγράφως στο δημόσιο.

Γύρισε βιαστικά σπίτι, κάθισε στο γραφείο, πήρε τα χαρτομάντιλα δίπλα της και άρχισε να γράφει στον υπολογιστή. Πέρασε κάμποση ώρα έτσι, το ποτάμι σιγά σιγά ημέρεψε, τα χαρτομάντιλα τελείωσαν.

Χαμένη ακόμα στις σκέψεις της, σηκώθηκε ανόρεχτα να ετοιμαστεί για ένα γρήγορο ντους. Αγαπημένο μέρος η μπανιέρα για να κλάψει με την ψυχή της. Το νερό που όλα τα ξεπλένει, ενώθηκε με το ποτάμι που ξανακυλούσε αγριεμένο μέσα της και έγινε καταρράκτης, ώσπου ποτίστηκε καλά το έδαφός της και έκλεισε τη βρύση, αποκαμωμένη. Βγήκε από τη μπανιέρα πιο στεγνή από ποτέ, πριν ακόμα προλάβει να σκουπιστεί.

Οι επόμενες κινήσεις μηχανικές. Έφαγε, ξάπλωσε και βυθίστηκε σε έναν λυτρωτικό ύπνο μέχρι το απόγευμα.
Σηκώθηκε μαραμένη, αλλά γαληνεμένη. «Και αυτό θα περάσει», σκέφτηκε. «Από μέσα μου θα περάσει, μα δε γίνεται αλλιώς.»
Ευτυχώς που δεν είχε το παιδί στο σπίτι εκείνη τη μέρα.

 

 

Ρέμβη