Ξυπνάω το πρωί, πλένω δόντια, ετοιμάζομαι, στο πόδι γρήγορα να πιω έναν καφέ, τα κλειδιά στο χέρι και
μου λείπεις
Στο αμάξι μουσικές, κίνηση, κορναρίσματα, μιλάω στο κινητό “ναι, θα αργήσω λίγο” και
μου λείπεις

Στη δουλειά εναλλάξ, άγχος – βαρεμάρα! Ανόητοι συνάδελφοι μα και κάποιοι που είναι φιλαράκια, γελάμε, κάποιος έχει γιορτή, τρουφάκια! Και
μου λείπεις

Ένα σαντουιτσάκι για την λιγούρα, ένας χυμός, 2 τσιγάρα κατά τις 12, νεύρα, εκκρεμότητες, απαιτητικοί – παράλογοι πελάτες, σκέψεις “θα τα βροντήξω και θα φύγω καμιά μέρα” και
μου λείπεις

Γυμναστήριο μετά τη δουλειά, μια βόλτα από τα μαγαζιά, σούπερ μάρκετ, να περάσω και από τη μάνα
και
μου λείπεις

“Πάμε σινεμά και για κανά ποτάκι;” “και δεν πάμε… Να γυρίσουμε νωρίς όμως, δε θα ξυπνάω πάλι το πρωί” “ναι, βρε εννοείται και γω δεν είμαι για πολλά πολλά” και
μου λείπεις

“Κορίτσια, καλησπέρα! Να κεράσουμε ένα ποτό; “χα χα, καλησπέρα, γιατί όχι” επιστροφή στο σπίτι ξημερώματα και
μου λείπεις

365 μέρες το χρόνο, 24 ώρες το 24ωρο. Η ζωή μου κυλάει ομαλά, περνάω καλά, χαμογελάω.

Σ’αγαπάω ακόμα και,  Χριστέ μου να’ξερες πόσο!
μου λείπεις

 

Το κορίτσι που έμεινε πίσω

 

Ελένη Σαββαϊδου-Εσώρουχα