Το μικρό κοριτσάκι με τα τεράστια καστανά μάτια κοιτούσε ανέκφραστα την ψυχολόγο, μέσα στο γραφείο του Διοικητή της Αστυνομίας. Ήταν καθισμένη σε ένα πράσινο δερμάτινο καναπέ, έσφιγγε ένα λούτρινο ταλαιπωρημένο καφέ κουνελάκι με ροζ κορδέλα στο λαιμό και δεν έβγαζε μιλιά από το στόμα της. Η ψυχολόγος της χαμογέλασε θερμά και της έδωσε ένα γλειφιτζούρι. Η μικρή το πήρε αλλά δεν το έβαλε στο στόμα της. Η ψυχολόγος σηκώθηκε.
«Θα πάω να σου φέρω μπογιές και χαρτιά. Θέλεις να ζωγραφίσουμε;»
Η μικρή συνέχισε να την κοιτάζει ανέκφραστη.
«Καλά, εγώ θα φέρω για να ζωγραφίσω, αν θέλεις, ζωγραφίζεις κι εσύ μαζί μου, ναι;»
Η ψυχολόγος δεν περίμενε να λάβει απάντηση, ξαναχαμογέλασε στο παιδί και βγήκε έξω από το γραφείο του Διοικητή.
Άνοιξε το κινητό της και παρακολούθησε για ένα δίλεπτο τις κινήσεις του 6χρονου κοριτσιού. Η μικρή Julie κοίταξε την κλειστή πόρτα του γραφείου και έβαλε το γλειφιτζούρι στο στόμα της. Χαμογέλασε κι έκλεισε τα μάτια της με ευχαρίστηση και γύρισε το κουνελάκι μπρούμυτα. Άνοιξε ένα μυστικό φερμουάρ στην πλάτη του λούτρινου και έβγαλε από μέσα ένα καλοξυσμένο μολύβι και το κάρφωσε με δύναμη λίγα εκατοστά δίπλα στο δεξί της μπούτι, πάνω στον καναπέ. Ατάραχη, τύλιξε το γλειφιτζούρι ξανά στο περιτύλιγμά του και το έκρυψε μέσα στα σωθικά του κουνελιού. Κάτι λαμπύριζε εκεί μέσα, αλλά η ψυχολόγος δεν μπορούσε να διακρίνει από τη γωνία της λήψης της κάμερας. Ήταν ήδη σοκαρισμένη με το πόσο άνετα, σχεδόν δολοφονικά, κάρφωσε η μικρή Julie το μολύβι στον καναπέ.

«Υπαστυνόμε Morton, βρήκα μερικά χαρτιά από το φωτοτυπικό και μαρκαδόρους από τον αξιωματικό Ducre. Φέρνει συχνά το γιο του στο τμήμα και τον απασχολεί με ζωγραφική», διέκοψε τις σκέψεις της Amanda Morton, ο νεοσύλλεκτος αστυνομικός.
«Σ’ ευχαριστώ, Joshton, πήγαινε τώρα», είπε η Amanda και έκλεισε το κινητό της.

Έβαλε το χέρι στο πόμολο της πόρτας και μπήκε ξανά στο γραφείο του Διοικητή. Ο Διοικητής ήταν στην προανάκριση με τον πατέρα της μικρής. Η μητέρα ήταν ξαπλωμένη στο τραπέζι του ιατροδικαστή. Έξι μαχαιριές στο κορμί της. Οι πέντε στην πλάτη και η έκτη στον αυχένα. Την βρήκαν ο κηπουρός και η οικιακή βοηθός, πεσμένη μπρούμυτα, δίπλα στο τραπέζι της κουζίνας, την 10η πρωινή της 25ης Απριλίου. Το παιδί ήταν στο σχολείο και ο σύζυγος στην δουλειά. Κανένας δεν άκουσε τίποτα στη γειτονιά, άλλωστε, το Greenwich είναι μια περιοχή με αδιάφορους κατοίκους που με το ζόρι λένε «καλημέρα».

Ο Αστυνόμος Foulton δυσκολεύτηκε πολύ στη γύρα του στην γειτονιά. Οι πόρτες ή δε θα άνοιγαν ή θα είχε να αντιμετωπίσει καχύποπτα βλέμματα, ακόμη και αφού είχε επιδείξει το σήμα του.
«Δεν ξέρω τίποτα!»
«Δεν άκουσα τίποτα!»
«Δεν γνωρίζω την οικογένεια Baile!»
Μονάχα η δασκάλα της μικρής Julie ήταν κάπως πιο βοηθητική στις έρευνες. Στο γραφείο της, ο αστυνόμος Foulton πήρε την πρώτη περίεργη πληροφορία:
«Η Julie έχει ανάρμοστη συμπεριφορά τους τελευταίους 3 μήνες. Είναι βίαιη και κλείνεται πολύ στον εαυτό της. Δεν μιλάει πια και κάλεσα τη μητέρα πριν από 2 μήνες για να την ενημερώσω πως πολλοί γονείς έχουν κάνει παράπονα για βίαιη συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά τους. Της συνέστησα να επισκεφθούν παιδοψυχολόγο. Μου είπε πως θα το έκανε άμεσα, μα κάτι δεν μου άρεσε στο ύφος της. Δεν έδειξε ανησυχία. Έδειξε να ξέρει την αιτία και να μην την νοιάζει κι όλας. Ήμουν σίγουρη πως απλά με ξεφορτώθηκε λέγοντάς μου ότι θα πάει σε παιδοψυχολόγο. Το παιδί δεν έδειξε σημάδια αλλαγής στην συμπεριφορά του αυτούς τους 2 μήνες μέχρι τώρα. Η μοναδική αλλαγή είναι ότι έχει γεμίσει τα τετράδιά της με τυχαίους αριθμούς. Δείχνει πως είναι στο φάσμα του αυτισμού, μα δεν το πιστεύω. Κάτι άλλο συμβαίνει. Το παιδί μοιάζει να είναι σε μόνιμο σοκ. Και είναι λογικό, άλλωστε… Προσφάτως, διαρρήκτες δολοφόνησαν την γιαγιά και τον παππού της και ήταν μέσα στο σπίτι η μικρή! Κοιμόταν στο δωμάτιό της, απ’ όσο ξέρω. Η baby sitter της βιάστηκε και δολοφονήθηκε… Τόσες δυστυχίες απανωτές…»

Ο αστυνόμος Foulton έφυγε απο το γραφείο της δασκάλας με ένα παιδικό τετράδιο που ήταν γεμάτο αριθμούς. Αριθμούς χαραγμένους με μολύβι, που σε μερικά σημεία έχουν σκίσει τις σελίδες του κοριτσίστικου τετραδίου. Αριθμούς, φαινομενικά τυχαίους, που γράφτηκαν με μανία, οργή. Αυτό το τετράδιο έπρεπε να το δει οπωσδήποτε η Amanda, σκέφτηκε ο Foulton και έβαλε προσεκτικά το τετράδιο σε μια αποστειρωμένη διάφανη πλαστική σακουλίτσα.

Στο τμήμα, ακούστηκε μεγάλη φασαρία. Ο αστυνόμος Foulton τσακώνονταν εντόνως με τον Lambert, τον Υποδιοικητή. Το διάφανο σακουλάκι με το στοιχείο, έπρεπε να πάει στο εργαστήριο για ανάλυση.
«Τι δεν καταλαβαίνεις; Είναι γεμάτο αίματα!»
«Νόμισα πως ήταν μπογιά!»
«Είναι ΑΙΜΑ!»
«Ναι, αλλά είναι σημαντικό να το δει η ψυχολόγος. Το παιδί αρνείται να ζωγραφίσει. Θα χρησιμεύσει ως στοιχείο!»
«Το αίμα είναι ΣΤΟΙΧΕΙΟ, βλαμμένε! Τι έχεις πάθει; Θα σε πάω πειθαρχικό!»
Στην τελευταία πρότασή του Υποδιοικητή Lambert, o Foulton έριξε τους ώμους του, δείχνοντας φανερά την ήττα του, μα δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του λέξη.
«Μπορώ να ζητήσω μια χάρη, τουλάχιστον;»
«Με κουράζεις όσο δεν παίρνει, Foulton».
«Να βγάλουμε το τετράδιο φωτοτυπίες, να μπορέσει να βγάλει κάποια συμπεράσματα, βάση γραφολογίας, η Morton; Να μην ταλαιπωρήσουμε άλλο το παιδί…»
«Καλώς, θα το κάνω εγώ. Πήγαινε στη δουλειά σου».
«Μα, όλα αυτά ΕΙΝΑΙ η δουλ…»
«Πήγαινε!» είπε ο Lambert σφίγγοντας τα δόντια του για να μην τον καρυδώσει.

Ο πατέρας της μικρής Julie βγήκε καταπονημένος από το δωμάτιο ανάκρισης, συνοδευόμενος από δύο εξίσου καταπονημένους ανακριτές. Ζήτησε να δει την μικρή προτού τον προφυλακίσουν. Η απελπισία είχε χαράξει το αγγελικό του πρόσωπο και τα γένια δύο εικοσιτετραώρων τον φαγούριζαν τόσο πολύ. Καμία επαφή. Δεν μπορούσε να την δει. Δεν επιτρεπόταν. Η μικρή άκουσε τη φωνή του και πήδηξε από τον καναπέ πριν να την προλάβει η ψυχολόγος. Άνοιξε απαλά την πόρτα και έβγαλε λίγο το προσωπάκι της να τον δει. Ο Ronald Baile, η τραγική σκιά που είχε απομείνει από τον πατέρα της, ένιωσε την παρουσία της. Γύρισε το κεφάλι και μόλις το βλέμμα του έπεσε στις ξανθιές της μπούκλες και τα ελαφίσια της ματάκια, τα ρουθούνια του άνοιξαν, οι κόρες του διεστάλησαν και δάκρυα πλημμύρισαν τα μάγουλά του.
«Παιδί μου!» ψιθύρισε.
Η μικρή τον κοιτούσε χωρίς να βλεφαριάσει.
Ένας αστυνομικός συνοδείας, τον έσπρωξε να επιταχύνει το βήμα του.
Η μικρή Julie, τότε… χαμογέλασε με ικανοποίηση.

Η Amanda είχε στα χέρια της τις φωτοτυπίες από το τετράδιο της μικρής. Τις κοιτούσε ώρες ατέλειωτες στο σπίτι και παρά το γεγονός ότι ήταν αριστούχος στη σχολή και είχε στο ενεργητικό της μονάχα επιτυχίες, από αυτόν τον «λαβύρινθο» δεν μπορούσε να βγει. Έφτιαξε τον πέμπτο καφέ, ήταν τέσσερις το πρωί, όταν έφτασε στην τελευταία σελίδα. Εκεί, δεν υπήρχαν κολλημένοι αριθμοί. Εκεί υπήρχε ένας αριθμός κινητού! Ελληνικός! Μπορεί να γεννήθηκε και να μεγάλωσε στο Λονδίνο, αλλά είχε πολλούς φίλους στην Ελλάδα. Ένας επαναλαμβανόμενος αριθμός κινητού! Γύρισε τις σελίδες του τετραδίου. Ο αριθμός ήταν σε κάθε σελίδα, σφηνωμένος ανάμεσα σε άλλα νούμερα, αλλά ήταν εκεί! Πώς δεν τον είχε δει τόσες ώρες, γαμώτο;
693 2335 4557
Τον έβαλε στην μηχανή αναζήτησης. White and yellow pages.
Ο αριθμός ανήκε σε έναν Μάριο Ιωάννου, Αθήνα. Η ώρα ήταν πέντε το πρωί, άρα στην Ελλάδα θα ήταν επτά
«Μπορώ να τηλεφωνήσω, δεν θα είναι ακατάλληλη η ώρα», σκέφτηκε.

Έβαλε μπροστά το +30 και κάλεσε τον αριθμό με τρεμάμενα χέρια. Απάντησε μια βαριά φωνή. Η συνεννόηση ήταν εύκολη. Ο Ιωάννου μιλούσε άπταιστα αγγλικά. Όμως, υπήρχε ένα πρόβλημα: Ο Ιωάννου ήταν στην Ελλάδα, για τις διακοπές του Πάσχα. Και πριν από αυτό, ήταν Λονδίνο, Παρίσι, Άμστερνταμ και Βρυξέλλες για δουλειές. Ένας καθηγητής πανεπιστημίου. Εγκληματολόγος. (Πόσες πιθανότητες υπάρχουν για τέτοια σύμπτωση;) Πολύ συνεργάσιμος, ευγενικός. Δέχτηκε να ταξιδέψει με την πρώτη πτήση για Λονδίνο και να παρουσιαστεί στο τμήμα του Greenwich για ανάκριση.

Ζήτησε να δει το τετράδιο. Χαμογέλασε κάτω από το μαύρο του μουστάκι.
«Μπορείτε να μου φέρετε ένα τηλέφωνο, παρακαλώ πολύ;» ρώτησε την Amanda Morton.
Έβγαλε το μικρό του σημειωματάριο από την τσέπη του παλτού και άρχισε να γράφει κοιτάζοντας το καντράν του τηλεφώνου. Σήκωσε τα μικρά γυαλάκια του που είχαν γλιστρήσει στην άκρη της μύτης του και είπε με απαλή φωνή χαμογελώντας:
«Μπορείτε να ανοίξετε πάλι τους φακέλους των προηγούμενων φόνων που συνδέονται με την οικογένεια Baile. Η επόμενη δίκη θα αφορά εκείνες τις υποθέσεις και αυτή εδώ. Το παιδί το λέει ολοκάθαρα».
Έτεινε το χέρι του και η Morton, πήρε το χαρτί με τις σημειώσεις στα χέρια της.
“MY DAD KILLS”
69 323 54557
6-M
9-Y
3-D
2-A
3-D
5-K
4-I
5-L
5-L
7-S

Δωροθέτης Διαγωνισμού: ΔΙΟΠΤΡΑ