Γεια σας και πάλι φίλες μου. Μια που εμπεδώσαμε πλέον ποια είναι η Κικίτσα, ας το πάμε ένα βήμα παρακάτω. Τελευταία επικρατεί ένας πανικός στις διάφορες (κυρίως ) μαμαδο-ομάδες με αφορμή μια διαφήμιση γνωστού καταστήματος. Αν κι είπα ότι δεν θα τοποθετηθώ πόσο να αντέξω η γυναίκα. Έχω διαβάσει άπειρα σχόλια βέβαια πριν καταλήξω σε συμπεράσματα. Οπότε αποφάσισα που λέτε καλές μου να σας τα γράψω κι ο Θεός βοηθός.

Η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπω τηλεόραση ιδιαίτερα. Οπότε δεν είχα προσωπική άποψη κι έπρεπε να ψάξω και να δω περί τίνος πρόκειται. Με αυτά που είχα διαβάσει ήμουν προετοιμασμένη να παρακολουθήσω ένα light πορνό στην καλύτερη των περιπτώσεων. Και βλέπω που λέτε. Δυο καθώς πρέπει κυρίους, καλοντυμένους και χαμογελαστούς να κάνουν τα ψώνια τους. Κι εκεί αρχίζω τα μηνύματα με γνωστούς. Ρε μήπως υπάρχει κι άλλη διαφήμιση και την αποσύρανε; Μήπως η αρχική της μορφή ήταν διαφορετική και κατέληξε έτσι κατόπιν διαμαρτυριών; Αφού λοιπόν μου λένε όλοι ότι αυτή είναι και δεν υπήρξε άλλη, άρχισα να προβληματίζομαι.

Έχω δει τόσους χαρακτηρισμούς να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Οι περισσότεροι σε γυναικο-ομάδες, γραμμένοι από τα ίδια αυτά χέρια που γράφουν “αμήν” κάτω από φωτογραφίες αρρώστων παιδιών. Από τα ίδια αυτά χέρια που επικαλούνται τα θεία στα σχόλια τους αλλά δεν διστάζουν να ευχηθούν ψόφο στους ανώμαλους. Αρχίζω και διαβάζω πιο προσεκτικά. Κάποια ονόματα πλέον τα συναντώ συχνά. Έχουν την ίδια ακραία άποψη για πολλά ζητήματα. Κι αρχίζω που λέτε κι απαντώ. Πάντα ευγενικά και με επιχειρήματα. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές είναι τόσο προκλητικά αυτά που διαβάζω, που πραγματικά καταβάλλω προσπάθεια να μην απαντήσω ανάλογα. Μετράω μέσα μου λοιπόν μέχρι το 10 (ή και το εκατό, ανάλογα το σχόλιο) και συνεχίζω. Εμπεριστατωμένα πάντα και με λογική.

Κι εκεί που λέτε πετιέται η Κικίτσα. Δεν θα γλιτώσω ποτέ από δαύτην ρε φίλε. Και παραληρεί. Και δίνει από τις καλύτερες της παραστάσεις. Γιατί έχει βρει κοινό. Τα Κικιτσάκια. Που την αποθεώνουν στο παραλήρημα της με ατάκες του στυλ “πες τα αγάπη μου, μαζεύτηκαν όλες οι προοδευτικές εδώ μέσα” , “Αχ βρε Κικίτσα τι ωραία που τα λες, φωτιά θα πέσει να μας κάψει”. Κι αρχίζω και φορτώνω. Εξακολουθώ όμως να είμαι κιουρία στα σχόλια. Και προσπαθώ να εξηγήσω τα αυτονόητα παραθέτοντας παραδείγματα κι επιχειρήματα. Κι εκεί αρχίζει το καλό.

Είμαι λοιπόν ρατσίστρια κι εχθρός της δημοκρατίας. Σας μπέρδεψα; Αυτή είναι μια από τις πιο συνηθισμένες απαντήσεις στα σχόλια μου περί ισότητας λοιπόν. Είμαι ρατσίστρια επειδή αντικρούω το ρατσιστικό παραλήρημα τους. Είμαι εχθρός της δημοκρατίας επειδή δεν σέβομαι τις απόψεις τους. Αυτές τις απόψεις που βροντοφωνάζουν την αηδία τους για οτιδήποτε διαφορετικό. Αυτές τις απόψεις που ετοιμάζονται να καταστρέψουν άλλη μια γενιά ανθρώπων. Απόψεις που αποκλείουν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες. Που φτύνουν χολή κρυμμένες πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Και την Κυριακή πηγαίνουν στην εκκλησία σίγουρες ότι έκαναν για άλλη μια φορά το καθήκον τους.

Σας έχω λοιπόν μια έκπληξη. Δεν είναι άποψη ο ρατσισμός αγάπες μου. Δεν είναι γνώμη τα εμετικά σχόλια. Άποψη θα είχες αν έλεγες ότι φέτος θα φορεθεί πολύ το καρό. Σιχαίνομαι το καρό αλλά δεν με ενοχλεί η άποψη σου. Επίσης άποψη θα είχες λέγοντας “δεν συμπαθώ πχ. τους Ιταλούς”. Όταν όμως σχολιάζεις με τόσο μένος αποκαλώντας τους ομοφυλόφιλους λάθος της φύσης, αηδιαστικούς κι εμετικούς, guess what, παύει να είναι προσωπική σου άποψη. Όσο κι αν προσπαθείς να με πείσεις ότι είναι δικαίωμα σου να λες ελεύθερα τη γνώμη σου. Σου έχω νέα λοιπόν. Είναι ρατσισμός. Είναι ρητορική μίσους. Και πλέον διώκεται ποινικά. Γιατί δεν μπορείς εσύ καλή μου Κικίτσα να περιθωριοποιείς το 10% του πληθυσμού επειδή απλά δεν συμβαδίζει με τη σκοταδιστική σου άποψη. Δεν μπορείς καλή μου να προσβάλλεις και να μοιράζεις κατάρες επικαλούμενη τη δημοκρατία. Αυτή τη δημοκρατία που η ίδια καταλύεις με τα γραφόμενα σου.

Κι εκεί που λέω ότι τα έχω δει όλα έρχεται το σχόλιο που σκοπό έχει να με ταπώσει.”Σου εύχομαι όταν σου φέρει ο γιος σου το αγόρι του στο σπίτι, να εξακολουθείς να αισθάνεσαι περήφανη”. Κι ενώ νομίζεις ότι μου την έφερες καλή μου επειδή αργώ να σου απαντήσω, έρχομαι να σου διαλύσω την ψευδαίσθηση. Αργώ επειδή γελάω. Γελάω υστερικά και τρέχουν δάκρυα. Και σου απαντώ ότι το μόνο που με απασχολεί είναι να είναι γερά κι ευτυχισμένα τα παιδιά μου. Κι αν καταφέρει ο Κώστας να κάνει ευτυχισμένο το γιο μου και η Σοφία την κόρη μου, δεν είναι λόγος να αισθάνομαι διαφορετικά. Κι εκεί μου λες ρε συ Κικίτσα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτείς κάτι τέτοιο από το παιδί σου. Κι εκεί το γέλιο σταματά. Τα δάκρυα όμως εξακολουθούν να τρέχουν. Για το παιδί σου. Για όλα αυτά τα παιδιά μεγαλωμένα από Κικίτσες κι έγιναν δυστυχισμένα. Που έπρεπε καθημερινά να καταπιέζουν αυτό που ένιωθαν. Που όταν τόλμησαν να το εκφράσουν αντιμετωπίστηκαν με τον χειρότερο τρόπο.

Ξυπνά λοιπόν καλή μου. Μάθε, ρώτα, ενημερώσου. Αν όχι για σένα, για την επόμενη γενιά. Γιατί δεν φτάνει μόνο εγώ να θεωρώ φυσιολογικό το ομοφυλόφιλο παιδί μου. Πρέπει να διδάξεις και στο δικό σου παιδί να το κάνει.
Αυτά λοιπόν ήθελα να σας πω. Θα σας παρακαλούσα για τα μπλοκ να τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.