Θα σε πάω Παρίσι σήμερα,σου λέω!

Δε μιλάς Γαλλικά; Γκγάν πγομπλέμ ,μον αμί! Όποιον και να ρωτούσα κάτι, μου χαμογελούσαν σαν να ήμουν 5 χρονών και μου απαντούσαν “πα ντε ανγκλέ”.Μέχρι που βρήκα τη γαμωπιάτσα των ταξί και πήρα ένα και ο ταρίφας μιλούσε αγγλικά!!!
Τι καλός!
Με ρώτησε πού πάω και είπα τα μόνα γαλλικά που ήξερα : “Rue de Batignoles a l’hotel Batignoles Villiers” μου είπε “α, τι ωραία γαλλική προφορά που έχεις» ,αλλά αυτός δεν ήταν Γάλλος και δεν είχε και πολύ καλή γαλλική προφορά ο ίδιος! Τον συμπάθησα. Ήταν το πιο κοντινό σε οικογένεια που είχα για 5 μέρες στα ξένα χώματα. Μουσουλμάνος,από το Μαρόκο, σούφι, από αυτούς τους στροβιλίζοντες δερβίσιδες που έρχονται σε έκσταση με το σβουρίζειν.

Στροβιλίστικα στο ρομαντισμό του Παρισιού.
Όταν δεν είχα επαγγελματικά ραντεβού, δειγματισμούς και εκθέσεις Παρίσι-Λυών κλπ, ο Τάριφ ντε Παρί με πήγαινε βόλτες να δω όλο το Παρίσι by night.
No charge.
Free
Τζάμπα ρε ,πώς το λένε!
Και ήταν και όμορφος!
Και του λέω “Θέλω να πάω Disneyland’”
Και μου λέει “Θα σε πάω εγώ!”
Και πήρε άδεια και με πήγε!

Και με περίμενε 5 ώρες απ’ έξω και κάτι κατάλαβα, σκέφτηκα “τόσο τζάμπα ,μωρή, κάτι θα ζητήσει”, είδα και την απόσταση Παρίσι-Ντίσνεϋλαντ χωράφια απέραντα, λέω “θα στρίψει το αμάξι σε μια ερημιά, που ερημιά είναι όλη η απόσταση, γελάδες, λιβάδια, πρόβατα, αν είναι να βιαστείς, πάρε κανένα προφυλακτικό ,μη κολλήσεις κανα hiv.
Και πήρα! (είχε αυτόματους πωλητές προφυλακτικών μέσα στη Ντίσνεϋλαντ, μη γκαστρωθεί η Τίνγκερμπελ από τον Γκούφυ ας πούμε;)

Στην επιστροφή, ήταν ευγενής, μου το έφερε μαλακά “να έρθω να κοιμηθώ λίγο στο δωμάτιό σου;”
“έλα ! Αλλά εγώ θα πάω για καφέ! Σα το σπίτι σου!” του είπα.
Επέμεινε άλλες δυο φορές, επέμεινα κι εγώ στην άρνηση μου είπε ότι είμαι καλό παιδί και μου αποκάλυψε ότι είναι παντρεμένος με 6 παιδιά, το 6ο νεογέννητο φαααααακ.
Του είπα “ντγοπή σου!”
Μου ζήτησε 140 ευρώ την ταρίφα από και προς Ντίσνεϋλαντ, λογικό, μεταξύ μας, περίμενε κρεβάτι ο άνθρωπος και πήρε πόδι καρέκλας Λουί δεκάτου έχτου!

Συγχυσμένη και απογοητευμένη, πήγα περπατητή να βρω κάνα μπεργεράδικο , βρήκα, (τα Quick, να τα εκτιμάτε τα Κουίκ), στα 2 μπέργερ δώρο τα 4, στη μια πατάτα δώρο το γλυκό, στη κοτομπουκιά δώρο ο Φρανσουά Μυτεράν, γυρνάω που λέτε , στο ξενοδοχείο με μια σακούλα ΝΑ.

Πάω να καλέσω το ασανσέγ και με φωνάζει ο διευθυντής/ιδιοκτήτης/ρεσεψιονίστ/μάγειρας/ μπάρμπαν/σεφ/καμαριέρος “του καμ του τζόιν δεμ φορ α ντρινγκ” κοιτάω στο μπαρ ,τα πίνει με ένα Τεξανό, προφανώς από το μέγεθος της cowboy καπελαδούρας του, ο οποίος μου κλείνει το μάτι και μου κάνει νόημα “πόσα λεφτά παίρνεις;”
Γουρλώνω μάτι, λέω “νο θενξ, ΑΪ (γαμηθείτ..) ΑΜ ΧΑΝΓΚΡΥ και πατάω με μανία το κομβίον να έρθει ο ανελκυστήρας.

Με προλαβαίνει ο Διευθυντής,με πιάνει σφιχτά από το μπράτσο ,πέφτει ένα μπέργκερ πωωω τώρα τα πήρα άσχημα λέμε! Κοιτάω τα μάτια του κόκκινα από τη σούρα μου λέει “πλιζ κάμ φορ ε ντρινγκ” ξεγλιστράω , μπαίνω ασανσέρ, 300 σφιγμοί,μπαίνω δωμάτιο, κλειδώνω πόρτα ,αλλά αφού αυτός ο παπάρας είναι ιδιοκτήτης!! έχει κλειδιά!! Βάζω ΟΛΑ τα έπιπλα του δωματίου μποροστά στην πόρτα.

Παίρνω το κινητό, ποιόν να πάρω;
Το 100 στη Γαλλία είναι 200; 300;;; fuckfuckfuck
Α! Ο ταρίφας!
Ωραία, θα πάρω αυτόν που ήθελε να με πηδήξει για να με προστατέψει από κάτι άλλους που θέλουν να με πηδήξουν, τελοσπάντων, το πήδημα δε το γλιτώνω. Βρήκα πλαστικό μαχαιράκι, το έδεσα στη ζώνη μου και έφαγα σαν να ήταν η τελευταία μέρα στη ζωή μου, χαϊδεύοντας την πιάστρα φούρνου με το Μίκυ και τη Μίννυ.

Το επόμενο πρωί ξυπνώντας με σαλάκι να τρέχει στο μαξιλάρι μου διαπιστώνοντας ότι δεν είχα πεθάνει, ούτε βιαστεί, βγήκα βόλτα στη γειτονιά.
Ήταν στη γωνία η πιάτσα των τραβεστί.
Προφανώς με πέρασαν για τέτοια.
Τιμή μου!

Πήρα το χάρτη ,τον άνοιξα διάπλατα, κουτούλησα σε δέντρο διαβάζοντάς τον, χάθηκα, έφαγα για πρωινό κρεμμυδόσουπα με ψωμιά παπάρες και πλήρωσα τον καφέ Αμερικάνο 3 ευρώ και το μπουκαλάκι νερό 5 ευρώ wtf?
Ζήτησα evian μου έφεραν Vittel, με χρέωσαν Perrier.
Χόρεψα ταγκό με θέα τον Πύργο του Άϊφελ, σε ένα πεζόδρομο, περιμένοντας στην ουρά να μπούμε να φάμε “εντρεκόγτ” υπό τις μελωδίες πλανόδιας ορχήστρας με βιολά, κοντραμπάσο, φλάουτο και ακορντεόν.
Βρήκα και χαζή πωλήτρια στο Λα Φαγιέτ, μελαμψή όπου της ζήτησα καλσόν στο χρώμα του δέρματος και μου έδωσε καφέ! ΚΑΦΕ! Ρε κοπελιά…το ίδιο δέρμα έχουμε ;
Για να μη λέτε για τις πωλήτριες στην Ελλάδα ,δηλαδή.

Δε λέω, έχει και τα καλά του το Παρίσι.
Αλλά δε διαφέρει και πολύ από την Αθήνα .
Αν καταλάβουν ότι είσαι τουρίστας σε κατακλέβουν, οι άντρες οι παντρεμένοι σκάνε ένα κάρο λεφτά για να πηδήξουν , οι πωλήτριες μπερδεύονται και χαζεύουν, οι δρόμοι είναι βρώμικοι, οι γαμιστρώνες πλασάρονται σαν 4άστερα ξενοδοχεία και τα αγγλικά τους είναι χάλια.
Πλανόδιοι μουσικοί και πολύ καλοί υπάρχουν παντού, διάθεση να έχεις και λίγο τρέλα, χορεύεις βαλσάκια και ταγκό και στους δρόμους της Αθήνας <3
Με κάποιον άγνωστο.
Κρεμμυδόσουπα για πρωινό…just do it !
Αλλά κάτσε εδώ…μη πας Παρίσι !

 

Ελένη Σαββαϊδου-Εσώρουχα