Σας έχει τύχει ποτέ να νιώθετε ότι μέσα στο κεφάλι σας βρίσκονται τόσες πολλές σκέψεις και πληροφορίες που κινδυνεύει να ανοίξει και να ξεχυθούν όλα κάτω; Γιατί να ξέρετε έχω παρατηρήσει πως μέσα στο μυαλό μόνο σκέψεις κατοικούν. Ούτε προβλήματα, δεν είναι κυτίο προβλημάτων ο εγκέφαλος, ούτε καν λύσεις πολλές φορές. Μόνον σκέψεις. Από την άλλη πάλι σας έχει τύχει να αδειάζει τελείως αυτό το κρανίο; Να μην έχει μέσα ούτε την θύμηση του χτες, ούτε την σκέψη του σήμερα πολλώ δε μάλλον την έννοια του αύριο. Αυτό που παθαίνεις όταν φεύγεις για διακοπές ας πούμε και φτάνεις στον προορισμό σου. Ε αυτό νιώθω σήμερα εγώ.

Και αν και ξέρω πως αύριο μεθαύριο θα είναι πάλι φίσκα, τιγκαρισμένος ως επάνω, έχω την ικανότητα να το κάνω αυτό με απίστευτη ευκολία και ταχύτητα, θέλω να σας εκμυστηρευτώ πόσο ωραίο συναίσθημα είναι αυτό. Πως μάλλον κάπως έτσι λειτουργούν τα υπόλοιπα όντα και καταλήγουν να χαίρονται την κάθε στιγμή που τους αναλογεί και τους ανήκει. Γι’ αυτό φέρονται πάντα το ίδιο χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις. Τα χαϊδεύεις και σου κουνούν την ουρίτσα, τους παίζεις και γουργουρίζουν σαν πεινασμένο στομάχι.

Δεν έχει πέσει στην αντίληψη μου ποτέ καμιά γάτα να κρατάει μολύβι και χαρτί για να υπολογίσει κάτι, δεν θυμάμαι να είδα ποτέ ανήσυχο τον σκύλο μου που δεν πήρε τα κλειδιά του μαζί φεύγοντας για την πρωινή του βόλτα μην και δεν μπορεί να μπει μετά μέσα στο σπίτι γυρνώντας. Θα είναι μάλλον γιατί εκείνη την στιγμή Θα είναι μάλλον γιατί εκείνη την στιγμή αν θα συμβεί θα βρει την λύση και πιθανότατα θα ξαπλώσει έξω από την αυλόπορτα μέχρι να επιστρέψει κάποιο από τα πολιτισμένα μέλη της οικογένειας.

Δεν είναι ότι υποτιμώ τον πολιτισμό, την πρόοδο, την εξέλιξη, την σκέψη και τα σχέδια. Είναι γιατί η υπερβολή τους με ενοχλεί κι ο χρόνος ολοένα και λιγοστεύει. Δεν αρκεί πλέον η ώρα, η καλύτερη της μέρας κατά την γνώμη μου, που αδειάζει εκείνο το μυαλό που λέγαμε που βρίσκουμε την ευκαιρία για ένα χάδι, για να κουνήσουμε την ουρά μας ή να τινάξουμε ανέμελα τα φτερά μας.

Όταν έγινα μητέρα σκέφτηκα πως καμιά άλλη μάνα στην φύση δεν χρειάζεται συμβουλές εξειδικευμένου επαγγελματία για να αναθρέψει το σπλάχνο της. Κι αποφάσισα να κλείσω μάτια και αυτιά, βιβλία και τηλεοράσεις, ειδικούς και ανειδίκευτους. Αποφάσισα ότι θα αφήσω εντονότερα τις αισθήσεις μου να ταξιδέψουν χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως θα αγνοούσα συμβουλές, προτροπές ή προτάσεις που είχαν γνώμονα την αγάπη ή την γνώση. Το συναποφασίσαμε με τον πατέρα της και σήμερα μας έκανε να νιώθουμε πως το καταφέραμε καλά.

Δεν είναι ούτε ότι δεν σεβαστήκαμε τους κανόνες της κοινωνίας μας. Απεναντίας μας βοήθησαν, μας κράτησαν ασφαλείς και ορίσαμε και νέους κι οι τρεις μας μαζί για την νέα συμβίωση. Και ακολουθήσαμε περπατημένες και χαράξαμε δικά μας μονοπάτια κι όπου χρειάστηκε στρίψαμε και κάναμε και όπισθεν. Πάντα με την βοήθεια και την γνώμη κσι των τριών μας σε διαφορετική αναλογία κάθε φορά ανάλογα με το θέμα.

Σήμερα το πλάσμα αυτό, μονάχα δώδεκα ετών και ούτε καν ακόμα, μας ευχαρίστησε. Μας ευχαρίστησε για το 《άδειο》 μας μυαλό. Μας ευχαρίστησε για τις φορές που την στηρίξαμε χωρίς να χρειαστεί να μειώσουμε κάποιον, μας ευχαρίστησε για όσες φορές την ανεβάσαμε δίχως την ανάγκη να ρίξουμε κανέναν, μας ευχαρίστησε ακόμα και για τις φορές που της ασκήσαμε περισσότερη πίεση ίσως από την απαιτούμενη. Το κυριότερο όμως, το πιο δυνατό και το καθόλου αναμενόμενο είναι ότι μας εκμυστηρεύτηκε πόσο άβολα ένιωσε, όταν έτυχε να ακυρώσουν την γνώμη μας ακόμα κι αν αυτό προς στιγμήν λειτουργούσε υπέρ της ή την ικανοποιούσε. Κι αυτήν την κουβέντα εγώ δεν θα είχα το θάρρος να την παραδεχτώ και πολύ περισσότερο να την διακρίνω ακόμα και μέχρι σήμερα. Εκείνη όμως το είχε, το έχει. Αν της το δώσαμε εμείς ή το βρήκε μόνη της καθόλου δεν μας απασχολεί πια. Μας φτάνει που το έκανε δικό της.

Όσες φορές άδειασα το μυαλό μου φέρθηκα πολύ πιο ανθρώπινα, πιο πολιτισμένα και κυρίως πιο δίκαια. Τις φορές που λειτούργησα κατόπιν οδηγιών και ώρες σκέψεων, θετικών ή αρνητικών, σχεδόν τα θαλάσσωσα. Σήμερα το άδειο μου μυαλό που δεν είχε κείμενο να γράψει σκέφτηκε μόνο το φυστίκι στο thebluez.gr που με εμπιστεύθηκε. Και κούνησα την ουρά μου. Αυθόρμητα όχι καταναγκαστικά.