Αγαπημένο μου πια διαδίκτυο γνωριζόμαστε κάποια χρόνια τώρα μα τελικά συνεχώς ανακαλύπτω πως δεν σε γνωρίζω αρκετά καλά κι όλο εκπλήξεις μου είσαι. Μπαίνοντας στον κυβερνοχώρο δέχτηκα τους όρους που μου έθεσες προφανώς γιατί δεν είχα άλλη επιλογή. Για να μπω έπρεπε να πω τα 《ναι》 μου και να συμφωνήσω σ’ένα κατεβατό που για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν διάβασα ενδελεχώς και δυστυχώς δεν του έδωσα ούτε την προσοχή ούτε την σημασία που του άρμοζε. Σήμερα είναι η σωστή μέρα, τώρα είναι η σωστή ώρα να θέσω κι εγώ τους όρους μου. Όχι σ’ εσένα, εσύ μου δίνεις την επιλογή να μείνω ή να φύγω όποτε το θελήσω, αλλά στους αξιότιμους 《γείτονες》 μου.

Ίσως δεν εξαπατήθηκα ποτέ ως τώρα γιατί είχα μάθει να είμαι προσεχτική κι εκεί έξω, ίσως κι από τύχη. Στα 30+ που μπήκα εδώ μέσα είχα ήδη αποφασίσει να κρατώ μια στάση σεβασμού εν γένει και προσοχής στον δρόμο, στο πεζοδρόμιο, στο σούπερ μάρκετ, στην λαϊκή, στην γη που με φιλοξενεί προσωρινά. Την ίδια στάση τήρησα κι εδώ σε τούτο το παράλληλο και πολλάκις ανεξήγητο για εμένα σύμπαν χωρίς να απαρνηθώ την ανάγκη της κοινωνικοποίησης και της κοινωνικότητας μου και προσπαθώντας πάντα να κρατώ τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα μου στο ακέραιο.

Αρχικά οι στόχοι μου για να αποχτήσω το δικό μου προσωπικό προφίλ στο fb ήταν δύο. Ο ένας ήταν για να βρω ξανά παλιούς συμμαθητές και παρέες που ο χρόνος κι οι συνθήκες μας έκαναν να χαθούμε. Βέβαια κι αυτό αλλιώς το φανταζόμουν να συμβαίνει κι αλλιώς μου προέκυψε και στην ουσία ο πρώτος μου στόχος δεν επετεύχθη επαρκώς αλλά ΟΚ συνέχισα. Ο δεύτερος, λίγο εκ του πονηρού, σκοπός μου ήταν για να έχω κάποια ιδέα να χειριστώ, ίσα που δηλαδή μην φανταστείτε τίποτα εξεζητημένο, αυτό που το παιδί μου στο άμεσο μέλλον θα το έπαιζε στα δάχτυλα. Αυτό που εμείς οι σοφοί ενήλικες διατυμπανίζουμε την απέραντη ευφυΐα των παιδιών μας αλλά ταυτόχρονα την υποτιμούμε κιόλας λιγουλάκι ποτέ δεν το εξήγησα μέσα μου επαρκώς.

Αποκτώ εγώ λογαριασμό στο fb ανοίγει αυτή στο viber, στο instagram, στο musically και δεν ξέρω κι εγώ και που αλλού. Κάτσε κοπελιά μου… δυο χέρια έχω, δέκα δάχτυλα, ένα μυαλό, κι αυτό απενεργοποιείται κι εύκολα, και έχω και να σε φροντίσω. Να σου πλύνω, να σου μαγειρέψω, να σε βοηθήσω να διαβάσεις, να πάμε και καμιά βόλτα… που να τα προλάβω όλα! Οπότε μάλλον κι ο δεύτερος στόχος έπεσε στο κενό κι έκανε και θόρυβο.

Όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει κάποιος κάπου αλλού προφανώς ξεκαρδίζεται. Γιατί δεν είχα κανέναν σκοπό να κάνω νέες γνωριμίες κι έκανα τις καλύτερες. Ελάχιστες, αλλά πάντως τις καλύτερες. Δεν είχα στόχο να προτάσσω χέρι βοηθείας σε άγνωστους παραλήπτες. Ευτυχώς που δεν το είχα γιατί τελικά νομίζω πως την όποια βοήθεια έδωσα, αφού είχα ήδη πάρει, έπιασε τόπο πολύ περισσότερο απ’ ότι αν θα επέλεγα πως και σε ποιον θα την απευθύνω. Δεν ήταν καθόλου στόχος μου να γίνω μέλος ομάδων, πόσο μάλλον να δημιουργήσω μία τέτοια, ποικίλης ύλης και περιεχομένου. Και τελικά ευτυχώς που ούτε κι αυτός ήταν ο σκοπός μου γιατί συνέβη κι ήταν πολύ καλό το αποτέλεσμα. Κι εγώ θυμήθηκα ξανά μετά από πολλά χρόνια πόσο μεγάλη αξία έχει να ανήκεις εκεί όπου επιλέγεις, δημιουργείς, εξελίσσεσαι.

Δεν ένιωσα ποτέ ισχυρό φόβο για τον άγνωστο κόσμο του διαδικτύου, όχι μεγαλύτερο τουλάχιστον ή δυνατότερο από αυτόν που διαθέτω στην καθημερινότητα μου. Εκεί έξω 《φοβάμαι》 τον αγενή περαστικό, τον ασυνείδητο οδηγό, τον ίδιο μου τον εαυτό κάποιες φορές που χάνεται στις σκέψεις του, τον παιδεραστή που ίσως έχει νοικιάσει το διαμέρισμα του ακριβώς έξω από την πόρτα του σχολείου που φοιτά το παιδί μου και τόσα άλλα ακόμα. Εκεί έξω τρέμω την απερισκεψία, την αφιλοτιμία, την αχαριστία και τα νεύρα και περισσότερο με φοβίζει το να τα διαθέτω εγώ όλα αυτά.

Εδώ στον ασφαλή τόπο του διαδικτύου δεν έχω να σκιάζομαι τα μικρόβια, τα έντομα, τις αρρώστιες, την γύρη της Άνοιξης που μου γαργαλάει το λαιμό μα έχω στον νου μου αυτούς που δεν έχουν 《πρόσωπο》. Που ίσως πέρασαν μια άσχημη μέρα, ένα απαίσιο βράδυ, μια στερημένη από τις ομορφιές ζωή και μη μπορώντας να σταθούν στα πόδια τους ή στο ύψος των δικών τους περιστάσεων ανοίγοντας την οθόνη ενός υπολογιστή και πληκτρολογώντας τον κωδικό τους τα βάζουν με Θεούς και Δαίμονες. Με όλους τους υπόλοιπους Δαίμονες εκτός των δικών τους που τους προκαλεί όλη αυτή την επιθετικότητα. Αγαπητό μου διαδίκτυο δεν απαιτώ από εσένα να τους συνετίσεις ή να τους αποκλείσεις όμως είναι δικαίωμα και υποχρέωση μου ταυτόχρονα να το κάνω εγώ για μένα. Όχι να τους συνετίσω φυσικά αλλά τουλάχιστον να τους αφαιρέσω από το δικό μου οπτικό πεδίο. Αποφάσισα να επιλέγω τι θα βλέπουν τα μάτια μου, τι θα ακούν τα αυτιά μου και τι θα πληκτρολογούν τα δάχτυλα μου. Όλα όσα είναι υπό τον έλεγχο του δικού μου εγκεφάλου.

Δεν θα κοινοποιήσω καμιά εικόνα νεκρού ανθρώπου και πόσο μάλλον παιδικού κορμιού για να ευαισθητοποιήσω κάποιον. Δεν θα φιλοσοφήσω ή θα γράψω επικήδειο για έναν άγνωστο πίνοντας τον καφέ μου και καπνίζοντας το τσιγαράκι μου όσο κι αν αυτό το γεγονός με έχει επηρεάσει ακόμα κι αν μ’ έκανε να κλάψω με λυγμούς. Δεν θα δεις στον τοίχο μου εικόνες από ζώα που άμυαλοι είχαν ίσως ακριβώς κατά νου αυτό όταν τα βασάνιζαν. Δεν θα τους ταξιδέψω εγώ σε αυτόν τον άρρωστο κόσμο. Δεν θα βάλω καμιά σημαία στο προφίλ μου γιατι αγαπώ και θέλω να τιμώ την δική μου και θέλω να το κάνω όπως εγώ ξέρω. Δεν θα υπερασπιστώ την θρησκεία ή την πίστη μου γιατί δεν το έχω καμία ανάγκη όσο εσύ θες να διατυμπανίζεις σε τι ΔΕΝ πιστεύεις. Δεν έχω κανένα θέμα και προσπαθώ να μην επεμβαίνω όταν το κάνεις ΕΣΥ αλλά άφησε μου το δικαίωμα να μην το κάνω εγώ. Βασικά το διεκδικώ μονάχη μου δεν θέλω να κάνεις τίποτα εσύ.

Αγαπητέ διαδικτυακέ μου φίλε και φίλη εγώ που υπάρχω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορώ κι εκεί έξω. Έχω πρόσωπο, διεύθυνση, νούμερο τηλεφώνου κι ανθρώπινη υπόσταση. Ζω, κινούμαι κι αναπνέω εκεί έξω μαζί σου κι αν δεν έχεις τα κότσια να με τραβήξεις από το μπράτσο την ώρα που περπατάω στο δρόμο τότε μην το κάνεις και στον διαδικτυακό μου τοίχο, μην απαντάς σε σχόλιο μου που δεν προορίζεται σ’ εσένα. Γράψε την δική σου άποψη, γνώμη, βλακεία, εξυπνάδα ή γνώση κάπου αλλού. Αν σκεπτόμενος τον νόμο ίσως ή κατέχεις την έννοια του σεβασμού δεν μπορείς να με αρχίσεις στις προσβολές και στις βρισιές εκεί που κάθομαι και πίνω τον καφέ μου τότε μην το κάνεις και στο προφίλ μου. Και μην ακούσω την περιβόητη ατάκα περί Δημοκρατίας κι ελευθερίας λόγου ή την άλλη την όμορφη πως αφού γράφω δημόσια θα δέχομαι κι ανέχομαι και προσβλητικά σχόλια. ΟΧΙ. Δεν θα σε ανεχτώ γιατί μετά από εσένα θα έχει σειρά ο βιαστής, ο κλέφτης, ο καταπατητής κάθε έκφρασης μου σωματικής ή λεκτικής. Όχι! Δεν θα σε ανεχτώ επειδή κυκλοφορώ δημόσια ή γράφω έτσι. Όχι Ποτέ πια. Ποτέ ξανά.