Αίγυπτος. Μία χώρα με τεράστιο παρελθόν, κενό παρόν και αβέβαιο μέλλον.

Από μικρή το όνειρο μου ήταν να ταξιδέψω σε αυτή τη χώρα. Ένιωθα μια έλξη για αυτή χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί. Ότι είχε να κάνει με αυτή, με μαγνήτιζε. Ταινίες, βιβλία, ντοκιμαντέρ… Στα 30κατι μου λοιπόν, έφτασε η ώρα να εκπληρώσω αυτό μου το όνειρο. Έφτασα στο αεροδρόμιο με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία. Η πτήση μας θα έφευγε σε μια ώρα και σε περίπου 3 ώρες θα ήμασταν εκεί. Η αίθουσα αναμονής ήταν στα υπόγεια του αεροδρομίου. Γεμάτη με ντόπιους που περίμεναν υπομονετικά. Τουρίστες μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού. Η πτήση ήταν καλή και επιτέλους τα ποδαράκια μου πάτησαν σε αιγυπτιακό έδαφος. Το αεροδρόμιο τους, ωραίο και καθαρό αν και μου φάνηκε αρκετά σκοτεινό και άδειο. Μας παρέλαβε ο ξεναγός που με ομολογουμένως χάλια αγγλικά, θα μας οδηγούσε στο ξενοδοχείο μας. Μία ώρα απόσταση. Μετά από αρκετή ώρα που ουσιαστικά βλέπαμε έρημη γη, αρχίσαμε να βλέπουμε τα πρώτα ίχνη ζωής. Παλιά κτίσματα, κάποια λίγο γκρεμισμένα, κάποια οικοδομές ακόμα, με σκέτα τούβλα και υφάσματα αντί για πόρτες. Σε όλα έμεναν οικογένειες.

Οι πρώτες εικόνες της πόλης, ήταν αποκαρδιωτικές. Τόνοι σκουπιδιών παντού. Σε ένα κομμάτι που περνούσε το ποτάμι, το νερό, ήταν σχεδόν καλυμμένο από αυτά. Κόσμος πηγαινοέρχονταν με τα πόδια, με ποδήλατα, παλιά αυτοκίνητα, βανάκια αντί για λεωφορεία, ακόμα και κάρα με άλογα. Μάλιστα τρακάραμε με ένα από αυτά. Ευτυχώς όχι σοβαρά. Λωρίδες υπήρχαν στον δρόμο, αλλά κανείς δεν οδηγούσε μέσα σε αυτές. Οι κόρνες χτυπούσαν σαν τρελές. Οι Αιγύπτιοι έχουν ένα θεματάκι με αυτό. Οδηγούν με το χέρι κολλημένο στην κόρνα. Από τα διπλανά βανάκια, που τα περισσότερα ήταν γεμάτα άντρες, ένιωσα πολλά βλέμματα να κολλάνε πάνω μου. Ένιωσα λίγο άβολα. Τους έβλεπα να χαμογελάνε και να σχολιάζουν μεταξύ τους όπως ήμασταν κολλημένοι στην κίνηση. Ήμουν το «κάτι διαφορετικό» για αυτούς μας είπε ο ξεναγός.

Σε κάποια στιγμή στρίψαμε και ήταν σα να βρεθήκαμε σε άλλο κόσμο. Βίλες και πολυτελή ξενοδοχεία ήταν πια μπροστά μας. Σε ένα από αυτά θα μέναμε. Ήταν ένα σχετικά καινούριο ξενοδοχείο κοντά στις πυραμίδες. Ο χώρος υποδοχής, υπέροχος! Μέσα, άνθρωποι από διάφορες χώρες, κυρίως αραβικές, οι περισσότεροι ντυμένοι στα λευκά. Μας οδήγησαν στο δωμάτιο μας. Το πρόγραμμα είχε λίγη ξεκούραση και το βράδυ, κρουαζιέρα στο Νείλο. Η μίνι βραδινή μας κρουαζιέρα ήταν υπέροχη με τοπική μουσική, χορό, διασκέδαση, ωραίο φαγητό και πολύ κρασί. Η θέα της πόλης το βράδυ από το Νείλο, μαγευτική!

Το επόμενο πρωί, θα πήγαινα επιτέλους εκεί που ήθελα πιο πολύ. Στις πυραμίδες. Πήραμε το πρωινό μας στο ξενοδοχείο. Ήταν πλούσιο και πολύ γευστικό, με τοπικές αλλά και διεθνείς επιλογές. Ο ξεναγός μας σήμερα, ήταν Αιγύπτιος μεν, αλλά μίλαγε άψογα ελληνικά αφού είχε ζήσει και είχε σπουδάσει στην Ελλάδα. Πυραμίδες της Γκίζας λοιπόν. Πυραμίδα του Χέοπα με ύψος 138m, του Χεφρίνου με ύψος 136 m και του Μικερίνου με ύψος μόλις 62m. Ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου και φυσικά η Σφίγγα. Στη θέα τους και μόνο ένα δέος το ένιωσα! Μάθαμε όλη την ιστορία τους, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και μετά πήγαμε βόλτα με καμήλες. Η δίκη μου βόλτα ήταν αρκετά σύντομη όμως γιατί το γεγονός ότι η από πίσω καμήλα, δάγκωνε την ουρά της δικιάς μου, της προκάλεσε λίγα νεύρα και σε συνδυασμό με την ακροφοβία μου, έκανε τη συνεργασία μας να λήξει λίγο άδοξα. Το περίεργο εδώ ήταν πως όσο ζητούσα εγώ να κατέβω, ο καμηλιέρης με έγραφε λίγο. Μόλις είπε ο άντρας μου ότι θέλω να κατέβω, ως εκ θαύματος βρήκε την ακοή του και η καμήλα μου ακινητοποιήθηκε.

Επόμενη στάση, τα εργαστήρια πάπυρου και αρωμάτων. Ήταν πραγματικά εξαιρετικά ενδιαφέρον να βλέπεις πως γινόταν η κατασκευή ενός πάπυρου στα αρχαία χρόνια και πως σήμερα. Στο εργαστήριο αρωμάτων, έβρισκες ότι ήθελες. Από απομιμήσεις γνωστών αρωμάτων, μέχρι αρώματα που σε βοηθάνε να γίνεις καλά όταν είσαι άρρωστος ή πολύ ξεχωριστά αρώματα για το σπίτι. Όλα σε πολυτελέστατες συσκευασίες και σε φανταστικές τιμές. Γενικά βέβαια οι τιμές σε όλα ήταν χαμηλές.

Σειρά είχε το μουσείο του Καΐρου. Και εκεί απογοητεύτηκα. Χιλιάδες εκθέματα, αγάλματα, χειροποίητα αντικείμενα των Φαραώ, ακόμα και ο θρυλικός θησαυρός του Tutankhamun, ουσιαστικά πεταμένα μέσα. Όλη η ιστορία της χώρας, αραδιασμένη και στοιβαγμένη σα να μπήκα σε σπίτι που γίνεται μετακόμιση. Παρόλα αυτά, καταφέραμε και είδαμε τα πιο σημαντικά κομμάτια. Με κάποια από αυτά, όπως η χρυσή μάσκα του Tut, χαζέψαμε πραγματικά. Με κάποια άλλα, όπως το προφυλακτικό του, κάναμε και λίγη πλάκα με τον ξεναγό μας ο οποίος ήταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος με πολύ χιούμορ. Ίσως το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της ξενάγησης, το δωμάτιο με τις μούμιες. Δυστυχώς εκεί δεν μπορέσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες. Τη λύπη μου για την κατάσταση του μουσείου, απέφυγα να την αναφέρω, όμως όταν βγήκαμε μου την ανέφερε ο ίδιος ο ξεναγός, λέγοντας μου ότι ντρέπεται που η ιστορία της χώρας του έχει «πεταχτεί» έτσι.

Τελευταία στάση, το παζάρι του Χαν Ελ Χαλίλ. Το πιο γνωστό παζάρι του Καΐρου. Αμέτρητα μαγαζιά με είδη λαϊκής τέχνης, πολύ κίνηση και πολύ παζάρι για τις τιμές. Οι Αιγύπτιοι λατρεύουν να παζαρεύουν τιμές. Ειδικά αν τους πεις ότι είσαι από Ελλάδα, γίνεσαι αμέσως ο αγαπημένος τους πελάτης! Καθίσαμε στην πλατεία για καφέ και εκεί έμεινα για λίγο μόνη. Με πλησίασαν πάρα πολλοί πλανόδιοι μικροπωλητές για να αγοράσω κάτι. Ο ξεναγός, μου είχε πει να μην πάρω τίποτα, οπότε το la sukran χαράχτηκε στη μνήμη μου για τα καλά από τις τόσες φορές που το είπα.

Στο δρόμο του γυρισμού, ο ξεναγός μας μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της Αιγύπτου. Υπάρχουν οικογένειες που ζουν σε παλιά νεκροταφεία. Σπίτια τους, οι τάφοι. Σε συνθήκες εξαθλίωσης, χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται. Ξαφνικά τα σπίτια με τα τούβλα και τα υφάσματα αντί για πόρτες, μου φανήκαν πολύ καλά. Η θρησκεία και οι κανόνες, επιβάλλουν στην κόρη του, μόλις της έρθει η πρώτη της περίοδος, να φορέσει μαντήλα. Ο ίδιος δεν το θέλει, αλλά δεν έχει επιλογή. Όταν παντρεύτηκε, έπρεπε με την σύζυγο του να αποκτήσουν άμεσα παιδί. Αν σε 9 μήνες δεν το είχαν καταφέρει, θα άρχιζαν τα σχόλια από τον κόσμο. Ήταν κάτι που τότε τον είχε αγχώσει πολύ. Οι αντιλήψεις του, ήταν σε γενικές γραμμές πιο ευρωπαϊκές αλλά σε πολλά πράγματα έπρεπε να κάνει πίσω για να μην σχολιαστεί αρνητικά από τον περίγυρο του. Θυμάμαι μας είπε ότι αν ήθελε να πιει μια μπύρα, έπρεπε να κάνει 300 χιλιόμετρα για να την αγοράσει.

Το βράδυ είπαμε τα τελευταία μας αστεία για τις κόρνες των αυτοκινήτων και το επόμενο πρωί αποχαιρετίσαμε το ξενοδοχείο και τις πυραμίδες. Περάσαμε και πάλι από το δρόμο με τα σκουπίδια, τα σπίτια με τα τούβλα, το νεκροταφείο που στην αρχή δεν είχα δώσει σημασία, αλλά τώρα μου έφερνε ένα σφίξιμο στο στήθος, τις έρημες εκτάσεις και φτάσαμε στο σκοτεινό αεροδρόμιο. Το αεροπλάνο απογειώθηκε για ένα νέο προορισμό και η Αίγυπτος μας χαιρέτησε με αγάπη αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση και πολλές εικόνες να με συντροφεύουν στην υπόλοιπη ζωή μου.

Ελένη Σαββαϊδου-Εσώρουχα