Σικελία αρχές 20ού αιώνα. Ο Σικελός Φίλιππο Τζενουάρντι ή Πίππο αιτείται προσωπικής τηλεφωνικής γραμμής, για να συνομιλεί με τον πεθερό του Εμμανουέλε Σιλιρό ή Δον Νενέ, που μένει στην άλλη άκρη της πόλης.
Η παραχώρηση τηλεφωνικής γραμμής όμως, την περίοδο εκείνη, γινόταν μέσα από μια δαιδαλώδη και αργή διαδικασία τοποθέτησης στύλων και γραμμών, που έφτανε πια να φαντάζει απαγορευτική με την ακόμα πιο αργή γραφειοκρατία και τα παράπλευρα συμφέροντα.

Αυτή η πορεία εγκατάστασης της γραμμής , ακολουθείται από ένα πλήθος ιστορίες σε σφιχτή πλοκή μεταξύ τους. Προσωπικές ιστορίες του κεντρικού ήρωα αλλά και ιστορίες που αφορούν την κοινωνία της πόλης δίνοντας την εικόνα του Ιταλικού Νότου, της Σικελίας και των κατοίκων της, στις αρχές του αιώνα. Η Βιγκάτα, η φανταστική πόλη του βιβλίου, είναι η κάθε σικελική πόλη και η επαρχία της Μοντελούζα, η κάθε επαρχία του Νότου.
Με πολύ εύθυμο τρόπο, γρήγορη ροή, καθένας από την αρχή καταλαβαίνει το ρυθμό στον οποίο κινείται η πόλη και τους χαρακτήρες που συναντάει κανείς. Όπως αυτός του πονηρού Ιταλού που έχει μάθει να επιβιώνει, αλλά και του «τελευταίου λόγου» που έχει η Μαφία σε κάθε απόφαση που έπρεπε να παρθεί. Ο Καμιλλέρι κεντάει τις προσωπικές αντιπαραθέσεις που αφορούν αποκλειστικά στον Τζενουάρντι, με τα μέτρα και τα όρια που βάζει η παραδοσιακή κουλτούρα της Σικελίας στις επιδιώξεις του καθένα.

Το μισό περίπου βιβλίο είναι γραμμένο με μορφή διαλόγων που δίνουν μια άμεση επαφή με την πλοκή, μια αίσθηση ότι περισσότερο ακούς παρά διαβάζεις την ιστορία! Το άλλο μισό βιβλίο είναι παραθέσεις επιστολών που αντάλλασσε ο ήρωας με τις αρχές, οι αιτήσεις και οι απαντήσεις που γραπτώς έπαιρνε. Πολύ ωραίο χιούμορ, χωρίς να είναι αυτοσκοπός του συγγραφέα, δράση και ανατροπές μέχρι το τέλος.
Όμως το κείμενο τοποθετημένο στο 1891-92, δεν αφορά σε μια ιστορία των τελών του 19ου αιώνα μόνο. Μπορεί κανείς μέσα από τις ιστορίες και τα εμπόδια του Πίππο να βρει μια δική του εμπειρία επαφής με την γραφειοκρατία σήμερα και ίσως ένα μέρος του εαυτού του να ταυτιστεί με τον ήρωα που προσπαθεί να ξεπεράσει όλα αυτά που του τυχαίνουν κάθε φορά, με τον δικό του τρόπο. Τόσο τους Ιταλούς όσο και τους Έλληνες αναγνώστες, τίποτα δεν τους ξενίζει στο βιβλίο και η αντιπαραβολή με τη σύγχρονη πραγματικότητα γίνεται αυτόματα.
Το βιβλίο «Αίτηση Για Τηλέφωνο» γράφτηκε από τον Αντρέα Καμιλλέρι το 1995 στο ίδιο στυλ γραφής που αγαπήθηκε τόσο από τους Σικελούς συμπατριώτες του, όσο και διεθνώς από τους αναγνώστες των βιβλίων του Κομισάριο Μονταλμπάνο. Ο αστυνομικός διευθυντής της Βιγκάτα ( Ο συγγραφέας συνεχίζει να τοποθετεί τους ήρωές του στην ίδια φανταστική πόλη της Βιγκάτα), κουβαλάει τον κάθε Σικελό ξεχωριστά και όλους μαζί. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Φίλιπο Τζενουάρντι, έναν χαρακτήρα πολύ οικείο στους αναγνώστες του Αντρέα Καμιλλέρι.

“- Αααα, συγγνώμη, μια στιγμή, κάτι μου ήρθε στο μυαλό. Ξέρετε πως ο Φιλίππο Τζενουάρντι έκανε αίτηση για μια προσωπική τηλεφωνική γραμμή ανάμεσα στον ίδιο και τον πεθερό του;;
– Όχι, δεν το ξέρω.
– Φαίνεται πως ένα μέρος των στύλων που θα στηρίξουν το σύρμα πρέπει να τοποθετηθεί στα κτήματά σας.
– Μα δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα! Είμαι φίλος του πεθερού του, του Σιλιρό, και τον Φίλιππο Τζενουάρντι τον είδα να γεννιέται και να μεγαλώνει! Το ξαναλέω : Κανένα πρόβλημα. Ας φυτέψουν όσους στύλους χρειάζονται.
– Και όμως υπάρχει πρόβλημα.
– Αλήθεια;
– Ναι.
– Και ποιό είναι;
– Ότι αυτοί οι στύλοι δεν πρέπει να τοποθετηθούν στα κτήματά σας.
– Δεν πρέπει;
– Ναι.
– Κανένα πρόβλημα, κομμεντατόρε! Ακόμα και να με πυροβολήσουν, δεν θα επιτρέψω να φυτευθεί ούτε ένας στύλος! Ο Φίλιππο Τζενουάρντι ας πάει να ξύσει αλλού τα κέρατά του….”

 

Κ.Λ