Το δεύτερο Μουσικό Αφήγημα, από τη συλλογή «Ψηφιδωτά και Ψίθυροι»

«Ακούω τη Φωνή της»

Λευκό χαρτί η καρδιά του σαν τη γνώρισε. Δεν το ‘κανε με δόλο, σάστισε. Μόν’ άφησε τα μάτια της να γράψουν τα άσβηστα αισθήματα αράδα-αράδα. Κι αφέθηκε -ο τρελός- στο άγαρμπο ταξίδι του χρόνου, που γεμάτο λακούβες και στροφές κληροδότησε τον πιο άχαρο ίλιγγο στο θυμικό του. Ήταν ερωτευμένος με εκείνη. Έπειτα ερωτεύτηκε ό,τι άφησε. Θέλησε να φύγει νωρίτερα. Άδειασε το κουφάρι του από σκέψεις και αγάπη· παίρνοντάς μαζί της ό,τι ζωντανό είχε φωλιάσει μέσα του, οδήγησε το νου του σε δύσβατα μονοπάτια.

Πρώτα είπαν πως ταξίδεψε μακρυά. Μα πώς αφήνεις να πέσουν στο κενό τόσες θύμησες; Πώς αφήνεις να γκρεμιστεί το κονάκι που χτίζεις μέρα τη μέρα; Το ταξίδι δεν ήταν για καλό κι αυτό, άργησε να το μάθει. Το μόνο που του απόμεινε, ήταν τα γράμματά της. Πέρασε καιρός ώσπου να αποδεχτεί πως θα κρατούσε την αγάπη της σε φακέλους εβδομάδα την εβδομάδα, μήνα το μήνα. Να που έγινε πράξη προτού χωνευτεί σαν σκέψη. Ένα χαρτί διπλωμένο στη μέση, μπορεί να χωρέσει του κόσμου όλη την αγάπη. Αν διαβεί ανάμεσα ο αποχωρισμός, δεν έχεις παρά να το παλέψεις…

Οι γραμμές έγιναν λέξεις, οι λέξεις συλλαβές, οι συλλαβές «δεν έχετε κανένα γράμμα, ούτε σήμερα»… Τη θέση της αγάπης πήρε το πιο αναθεματισμένο «ούτε σήμερα» όλης της πλάσης. Όσο περνούσε ο καιρός, όλο και πιο βαρύ το ανάθεμα. Όσο περνούσε ο καιρός, όλο και πιο κενή η ζωή του.

Οι ξεφτισμένες ελπίδες όταν μαζευτούν κάνουν κρότο. Η μια πα’ στην άλλη, στριμώγνονται να χωρέσουν ό,τι δε χώρεσε απ’ τον ανθό που κόπηκε. Να ουρλιάξουν ό,τι δεν τραγουδήθηκε. Η πίκρα κουτσαίνει, τραυματίας υποσχέσεων που δεν ευόδωσαν. Και τα πουλιά ταξιδεύουν παραπέρα τον ψίθυρο των δέντρων που πρωτόκρυψαν την αγκαλιά τους.

Σαν ν’ ακούει ο ένας τη φωνή του άλλου. Σαν ν’ ακούει η γη τις φωνές τους…

* Ακούστηκε το τραγούδι «Ακούω τη Φωνή της».

Μουσική & Στίχοι: Πάνος Σείκιλος.

Ακούστε το πρώτο Μουσικό Αφήγημα της συλλογής, με τίτλο «Σε Φίλησα κι Αρρώστησα»:

http://thebluez.gr/se-filisa-ki-arrostisa/