Ένα χαρτί. Αυτό ρε φίλε είναι ο γάμος. Ένα χαρτί, μια υπογραφή, ένα συμβόλαιο.

Είναι και ένα λαχείο όμως, που αν σου κάτσει θα είσαι μια ζωή όπως το βράδυ που γνωριστήκατε.
Αρκεί να προσπαθούν και οι δύο. Αρκεί να αναγνωρίζουν και οι δύο τα λάθη τους και να τα διορθώνουν και οι δύο.
Αλλιώς μιλάς για ένα συμβόλαιο που ο ένας έχει ζημία πάντα και ο άλλος κέρδος. Όταν γυρνάς από την δουλειά μέσα στην κούραση και αντί να πεις “να βοηθήσω σε κάτι;” σκέφτεσαι “ακόμα δεν είναι έτοιμο το φαγητό» ή «το πουκάμισο το γαλάζιο είναι ασιδέρωτο» ή «κοίτα τα ρούχα, ακόμα στην λεκάνη είναι, δεν τα άπλωσε..” τότε γάμησε το.

Όταν ψυχορραγείς, όταν νιώθεις ηττοπάθεια, θέλεις τον σύντροφό σου να απλώσει το χέρι του και να σε χαϊδέψει, να σου πει «είμαι εδώ», όχι να το κάνει όμως γιατί είναι αυτό το παλιόχαρτο που υπογράψατε εκείνο το πρωί της Τετάρτης στο Δημαρχείο, αλλά γιατί θέλει να το κάνει, γιατί σε αγαπάει ακόμα όπως εκείνο το βράδυ, ναι πάντα θα θυμάσαι εκείνο το βράδυ και πάντα αυτό θα του χτυπάς.

Και αν φτάνεις να βάζεις reminders την γνωριμία σας, τις υποσχέσεις σας και τους όρκους σας, τότε ψόφησε και μύρισε…

Αν φτάνεις να αναζητάς τις καλές στιγμές σε αυτό τον γάμο, είναι σαν να ανοίγεις το συμβόλαιο αγοράς του σπιτιού και να ξανακοιτάς τους όρους, εκείνα τα ψιλά γράμματα κάτω – κάτω, που θέλεις μεγεθυντικό φακό να τα διαβάσεις και όταν τα διαβάσεις μένεις μαλάκας , για το πόσο καλό συμβόλαιο νόμισες ότι υπέγραφες και πόσο αλλού για αλλού είσαι τελικά.

Σαν άρχισες να μετράς και τις ζημιές και τα κέρδη, εκεί να δεις πανηγύρι συναισθημάτων, δε ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις και καταλήγεις να είσαι σε μία διαρκή αμφιβολία για το αν τελικά είσαι ευτυχισμένος και αχάριστος ή δυστυχισμένος και κατατρεγμένος. Γιατί «κατατρεγμένος»; μα γιατί δε τολμάς να μιλήσεις, γιατί στους όρους του συμβολαίου αναφέρεται ρητά ότι οποιαδήποτε στιγμή υπαναχωρήσεις, αφού υπέγραψες θα έχεις ποινική ρήτρα.
Τί εννοείς «για γάμο μιλάμε και όχι για συμβόλαιο»;
Είπαμε ο γάμος είναι συμβόλαιο, παρακαλώ περάστε στο γκισέ, υπογράψατε; τέλος, παντρευτήκατε.

Σίγουρα όμως εκείνη την Τρίτη βράδυ – πριν τον πρωινό γάμο της Τετάρτης καλέ- είχες στο μυαλό σου, ότι «σοου γουατ; δε θα αλλάξει τίποτα επειδή παντρευόμαστε» Που να φανταζόσουν ότι θα άλλαζε ολόκληρη η κοσμοθεωρία σου μικρέ μου επενδυτή.
Επένδυες σε αυτόν τον γάμο, επένδυσες την ζωή σου, τα όνειρά σου, τον εαυτό σου.
Και είχες την απόλυτη σιγουριά ότι αυτό έγινε και από τις δύο πλευρές!
Μάντεψε…

Λαχείο είναι να συμβεί κι από τους δύο, μεγάλο λαχείο, από εκείνα τα λαχεία που κυνηγάς με 5€ να γίνεις ξαδερφάκι του Ωνάση.
Μη μπερδεύεσαι….
Δεν είναι θέμα ρόλων, ούτε θέμα εξουσίας ο γάμος, είναι θέμα επικοινωνίας, είναι θέμα αλληλοστήριξης, είναι αλληλοσυμπλήρωσης.
Όμως υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που ακόμα και τα δύο φύλα ξεχνάμε.
Συνήθως καταλαβαίνεις ότι αυτός που ανέχεται τα νεύρα σου, το ξέσπασμα σου, τη γκρίνια σου, τα σκέρτσα σου, τα νάζια σου και την μαλακία σου, είναι αυτός που κάποτε κουράζεται και έχει φύγει.
Και το να φύγει δεν είναι θέμα διαζυγίου, ούτε θέμα γκομενικού.
Άλλωστε η χειρότερη φυγή δεν είναι η σωματική, είναι η ψυχική.

Η χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που βιώνεις όταν έχεις παρέα.
Και η χειρότερη παρέα είναι αυτή που σε κάνει να νιώθεις μοναξιά.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν ίσως αυτά τα δύο να ήταν παράλληλες έννοιες, σε ετούτο το σύμπαν όμως είναι αλληλένδετες.

Κου-Που