Συνέντευξη με την Αγγελίνα Λιβανού

Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το «Τυλιγμένοι στις Φλόγες» ήμουν τόσο αρνητικά προδιατεθειμένη που πραγματικά αναρωτιόμουν γιατί έμπαινα στην διαδικασία αυτή. Θεωρούσα ότι κρατούσα στα χέρια μου ακόμα ένα γλυκανάλατο, αισθηματικό βιβλίο, που τόσο πολύ δεν ταιριάζει με το στυλ γραφής που προτιμώ. Ευτυχώς διαψεύστηκα. Καταρχάς είναι έντονα ερωτικό, γραμμένο όμως έντεχνα ώστε να μην γίνεται πρόστυχο. Και επιπλέον πραγματεύεται ένα είδος σχέσης που στην εποχή μας είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη, την διαδικτυακή σχέση.

Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση του βιβλίου, ήρθα σε επαφή με την συγγραφέα, γιατί ειλικρινά ήθελα να διαβάσω την δική της οπτική και τους λόγους που την οδήγησαν να γράψει ένα τόσο έντονα ερωτικό βιβλίο.

– Μια συγγραφέας, ένας πυροσβέστης. Φαινομενικά τόσο αταίριαστοι. Πώς καταφέρατε να τους κάνετε να ερωτευτούν τόσο δυνατά;
– Μα αυτή ακριβώς δεν είναι η μαγεία του έρωτα; Κάνει τα αταίριαστα ταιριαστά! Ελκύει τα παράταιρα και τα παρασύρει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις πολλές φορές καταστροφικές. Είναι και αυτό κομμάτι της μαγείας του! Έτσι η μοίρα αποφασίζει να φέρει στην αγκαλιά του Γιώργου την Αγγελική στην προσπάθειά του να την σώσει από τις φλόγες που έχουν τυλίξει το σπίτι της. Κανένας από τους δύο δεν μπορεί να φανταστεί το πάθος που θα φουντώσει ανάμεσά τους και θα τους οδηγήσει σε μονοπάτια που δεν είχαν ποτέ διανοηθεί… Δεν χρειάζεται πολύ. Με το πρώτο άγγιγμα γίνονται δέσμιοι ο ένας του άλλου με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

– Πιστεύετε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πολύ τολμηρό για τα ελληνικά δεδομένα;
– Φυσικά και είναι. Ακριβώς έτσι το έχω γράψει. Πέρα από τις δήθεν σεμνοτυφίες που πολύ εύκολα καταρρίπτονται όταν κοιτάξουμε τις πωλήσεις σε αντίστοιχα μεταφρασμένα βιβλία, θεωρώ πως κάποτε πρέπει και στην Ελλάδα τα πράγματα να λέγονται με το όνομά τους, πάντα βέβαια με σεβασμό γιατί άλλο ερωτικό και άλλο πρόστυχο και με πολλή τρυφερότητα γιατί για μένα ο έρωτας πέρα από το πιο δυνατό συναίσθημα είναι ιερός.

– Θεωρείτε ότι το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ο νέος τόπος και τρόπος εύρεση ερωτικού συντρόφου;
– Δυστυχώς σε έναν βαθμό έτσι φαίνεται. Είμαστε στην εποχή του εύκολου, του αναλώσιμου, του φτηνού. Θέμα επιλογών είναι όλα. Το παιχνίδι είναι ωραίο μέχρι ενός σημείου. Ύστερα γίνεται εθισμός, αρρώστια… Ίσως να υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι που αναζητούν σύντροφο μέσω διαδικτύου αλλά πολύ αμφιβάλω…

– Ένα βιβλίο με τόσο έντονες ερωτικές σκηνές μπορεί να χαρακτηριστεί λογοτεχνικό;
– Γιατί όχι; Αν το διαβάσετε θα δείτε πως εμπεριέχει όλα τα στοιχεία ενός λογοτεχνικού βιβλίου. Ίσως όχι με την τόσο κλασική έννοια αλλά είναι ένα βιβλίο που αναμφίβολα σέβεται πρώτα απ’ όλα τον εαυτό του και έπειτα τους αναγνώστες του. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πορνό. Έχει τόσο συναίσθημα που αυτομάτως ανάγεται σε άλλο επίπεδο.

– Θεωρείτε ότι υπάρχει ένα κομμάτι του κοινού που σας αγάπησε μέσα από τις Γυάλινες Αγάπες που θα μπορούσε να ενοχληθεί από αυτό;
– Ίσως. Ένας συγγραφέας όμως οφείλει να υπακούει και στην εποχή του. Να έχει τη δυνατότητα να μεταδίδει τον παλμό της καθημερινότητας γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να αγγίξει περισσότερους αναγνώστες και να τους κάνει να ταυτιστούν με το βιβλίο του.

– Στις κινηματογραφικές αίθουσες βλέπουμε αυτή την εποχή τις 50 αποχρώσεις του γκρι. Ενδείκνυται θεωρείτε η ιστορία του Τυλιγμένοι στις Φλόγες για προβολή στη μεγάλη οθόνη;
– Θεωρώ πως το Τυλιγμένοι στις Φλόγες δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σεναριακά από τις 50 αποχρώσεις του γκρι. Τουναντίον πιστεύω πως θα είναι πιο ωραία ταινία, πιο τρυφερή, πιο αισθησιακή…

– Μέσα στη γραφή σας φαίνεται ότι νοιάζεστε για τους ήρωες του βιβλίου σας. Πόσο διαφορετικοί και πόσο ίδιοι είναι τελικά;
– Πάντα αγαπώ τους ήρωές μου και συμπάσχω μαζί τους. Είναι πολύ διαφορετικοί γιατί προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους. Η Αγγελική είναι συγγραφέας και ζει ανάμεσα στα βιβλία και την πραγματικότητα αρκετά χρόνια μεγαλύτερη από τον Γιώργο. Εκείνος πάλι πρέπει να ζει μόνο στο τώρα. Αυτό του επιβάλει η δουλειά του. Δεν μπορεί ένας πυροσβέστης να ζει σε κόσμους ονειρικούς, ούτε ανάμεσα από σελίδες. Πρέπει να είναι εκατό τις εκατό στο παρόν και έτοιμος να αντεπεξέλθει στο πολύ δύσκολο επάγγελμά του που πολλές φορές είναι να σώζει ανθρώπινες ζωές. Το κοινό τους σημείο είναι η δίψα τους για έρωτα. Για εκείνον τον έρωτα που σε μεθάει, σε γεμίζει, σε τρελαίνει σε φτάνει στα όριά σου και πέρα από αυτά. Και αυτόν ακριβώς θα βιώσουν σε όλες του τις διαστάσεις.

– Στο βιβλίο σας εξυμνείτε τον έρωτα. Πιστεύετε ότι μετά έρχεται η αγάπη;
– Όπως είπα και πιο πάνω για εμένα ο έρωτας είναι ιερός. Δύο σώματα που ενώνονται και γίνονται ένα. Μια αρχέγονη κραυγή επιβίωσης που ενώνεται στο πάντα. Που παρασύρει, πονάει, ματώνει, εγκληματεί μα παραμένει σαγηνευτικός, δελεαστικός, συναρπαστικός και ακαταμάχητος. Η μάχη μαζί του είναι πάντα χαμένη μα παρόλα αυτά αφηνόμαστε να μας σκοτώσει… Αν έρχεται μετά η αγάπη; Όχι απαραίτητα. Για να είμαι ειλικρινής πιστεύω πως οι πολύ δυνατοί έρωτες επειδή εμπεριέχουν τον πόλεμο δεν μπορούν ποτέ να γίνουν αγάπες. Τουλάχιστον όχι από τις δύο πλευρές και αυτό είναι σκληρό και επίπονο.