Περασμένα μεσάνυχτα.

Εξακολουθεί να την κοιτάζει παγωμένος κι αναρωτιέται. Τί είναι αυτό που δεν έχει δει επάνω της ακόμα; Τώρα καταλαβαίνει για ποιό λόγο κοιτάζουν με αποστροφή οι άνδρες, όσα ενδόμυχα ποθούν. Αυτό που στη φαντασία τους μοιάζει θελκτικό, φέρνει αηδία στην κοινή τους αντίληψη. Ό,τι η λογική κρατά αλυσοδεμένο, η φαντασία το απογειώνει. Εκείνος το ζει μαζί της ακόμα ένα βράδυ. Ακόμα μια διαολεμένη φορά…

– Γιατί μου το κάνεις αυτό;

Μα απάντηση δεν παίρνει. Καθισμένος στην παλιά ξεφτισμένη πολυθρόνα του ’50, αναμοχλεύει πόθους του κοινού τους παρελθόντος χωρίς να παίρνει ούτε στιγμή το βλέμμα του από πάνω της. Πώς είναι δυνατόν άλλωστε; Ο έρωτάς του για εκείνη δεν έσβησε ούτε λεπτό. Και να φανταστείς, την ανακάλυψε στα πιο ανδροκρατούμενα μέρη. Εκεί που, θα ‘λεγες, δεν πατούσε γυναίκα. Κι όμως εκείνη εμφανίστηκε μπροστά του, ταράζοντας το είναι του. Από τότε η όψη της ήταν τόσο μα τόσο γουστόζικη, που σε παρέπεμπε στις μπουρλέσκ παρισινές φιγούρες του περασμένου αιώνα. Στητό, αλύγιστο κορμί που συγκρατεί στους ώμους του την πλούσια κοκκινωπή κόμη της, σαν έτοιμο από πάντα να επιδείξει τα νιάτα που όμως θαμπώνουν χρόνο με το χρόνο.

Νιάτα και χρόνος. Το ένα να φθείρει το άλλο, χωρίς ποτέ να ρωτήσει… Κι όταν οι μεγάλες αλλαγές όπως ετούτη ανακατεύουν τον ψυχισμό σου για χρόνια, θέλει το χρόνο του να δεχτείς τον εαυτό σου· έπειτα να σε δεχτούν οι άλλοι. Μα δυστυχώς η ζωή αφήνει να πλανευτείς, να πεις «δεν μπορεί θα ‘χουν δίκιο» για όσους άδικα σε λοιδορούν. Και κάπως έτσι η παθητικότητά σου οδηγεί στην ωμή βία τους, η υποχώρησή σου τους δίνει θάρρος. Βέβαια. Αυτό είναι που τον έκανε να συνεχίσει τη σχέση τους σε κλειδαμπαρωμένα δωμάτια, μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα ξιπασμένων νοικοκυραίων. Πρόσωπο με πρόσωπο, κρατούν ο ένας σαν φυλαχτό την όψη, την αίσθηση, τα λόγια του άλλου ως την επόμενη φορά. Ως την επόμενη μεταμεσονύκτια συνάντηση, που θα φορεθούν ξανά οι ίδιες δερμάτινες μπότες, τα ίδια αστραφτερά σκουλαρίκια, η ίδια περιποιημένη περούκα.

– Μίλα μου! Μίλα μου!

Τί απάντηση να δώσει ο καθρέφτης; Συνήθως οι καθρέφτες επιφυλάσσουν την πιο αστείρευτα απογοητευτική απάντηση για την ψυχή του ειδώλου που καθρεφτίζουν. Υπόσχονται να δείξουν ό,τι βλέπουν. Κρατούν την υπόσχεση μέχρι το τέλος.

Ένα πράγμα που μπορείς να δώσεις και να εξακολουθείς να το τηρείς, είναι ο λόγος σου. Και εγώ το λόγο μου τον κράτησα. Μόνο που αυτή τη φορά, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου και όχι στον καθρέφτη. Θα αλλάξω μια και καλή. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! Το όνειρο δε θα μου το κλέψουν από τις χούφτες, όπως έκαναν τόσα χρόνια. Είμαι η Άννα. Και αυτή θα μείνω ως το τέλος.