Η πρώτη της έννοια μόλις ξύπνησε ήταν να συνδεθεί στο φέισμπουκ. Είχε ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ προετοιμάζοντας με κάθε λεπτομέρεια τη φωτογραφία που θα αναρτούσε, και τώρα ανυπομονούσε να δει την ανταπόκριση που θα είχε από τους φίλους της. Ήταν σίγουρη ότι θα μάζευε πολλά λάικς, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει αλλιώς.

Με τα χίλια ζόρια μπήκε στο μπάνιο, πλύθηκε, χτενίστηκε, έπιασε να βουρτσίζει δόντια, όλα σε χρονικό διάστημα δύο λεπτών- ίσα να φορτώσει το ρούτερ και να συνδεθεί στο ίντερνετ. Με την οδοντόβουρτσα στο δεξί χέρι και το κινητό στο αριστερό, έριχνε συνεχώς κλεφτές ματιές ανυπομονώντας να μπει στο προφίλ της. Κι αυτό το αναθεματισμένο αργούσε να φορτώσει.

Καθώς άπλωνε την ενυδατική κρέμα στο πρόσωπό της κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ολόσωμο δεν τον έλεγες, αλλά με την κατάλληλη στάση μπορούσε να καθρεφτιστεί άνετα μέχρι λίγο κάτω από τη μέση. Έκανε δυο μικρές στροφές, μια προς τα δεξιά, μια προς τα αριστερά. Χαμογέλασε ευχαριστημένη. Είχε χάσει αρκετά κιλά, τουλάχιστον δέκα. Τόσα έλεγε η ζυγαριά, τόσα έλεγε κι αυτή. Εντάξει τώρα, μπορεί να ήταν εννιά, ή οκτώ, τελοσπάντων πάνω από πέντε ήταν σίγουρα. Άντε, αν όχι πάνω από πέντε, τότε πέντε. Λιγότερα αποκλείεται.

Γύρισε προς τα δεξιά, ακούμπησε το χέρι στη μέση, στο απαλό δέρμα, λευκό, αψεγάδιαστο, με λίγα μικρά πιασιματάκια που άρεσαν στο φίλο της. Ωραίο προφίλ το αριστερό, σκέφτηκε. Γύρισε από την άλλη, να καμαρώσει τη δεξιά πλευρά της. Καλό και το δεξιό προφίλ. Άγγιξε με τα δάχτυλά της το γνωστό της πλέον τατουάζ που είχε τολμήσει να κάνει πριν από ένα εξάμηνο. Ένα μεγάλο τριαντάφυλλο με ανοιγμένα πέταλα, να ελίσσεται γύρω από τον εαυτό του και δυο σταγόνες να κυλάνε στο πλάι. Το τριαντάφυλλο μπλε, οι σταγόνες κόκκινες. Της άρεσε η αντίθεση, έκανε μια δήλωση αν και δεν ήξερε αυτήν τη στιγμή να πει ποια ακριβώς.

Η αλήθεια είναι ότι εκεί που είχε πάει για να το κάνει, ο υπεύθυνος είχε διστάσει όταν του είπε σε μια εξομολόγηση ψυχής ότι ήταν σε πρόγραμμα διατροφής και σκόπευε να χάσει αρκετό βάρος. “Αν γίνει αυτό, το τατουάζ θα χάσει τη μορφή που έχει τώρα, δεν ξέρω πώς θα φαίνεται αργότερα. Μπορεί και να μη μοιάζει καθόλου με τριαντάφυλλο.” Καθόλου δεν την είχε απασχολήσει όμως το γεγονός, ήταν αποφασισμένη να το κάνει. Και ένα εξάμηνο μετά, παρόλη την απώλεια, καθόλου δεν είχε αλλάξει η μορφή του.

Ξαναπάτησε το κουμπί για να φορτώσει το προφίλ του φέισμπουκ και χαμογέλασε πονηρά. Ήταν σίγουρη ότι η ανάρτηση θα είχε μεγάλη επιτυχία. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί λεπτομερώς μαζί με την κολλητή της φιλενάδα, αν και στην αρχή εκφράστηκαν μερικές αντιρρήσεις από την πλευρά της φίλης της. “Μα όχι, δεν είναι σωστό, γιατί να τους κοροϊδέψουμε” και τέτοια. “Μα όχι, δεν τους κοροϊδεύουμε, σε λίγους μήνες θα είναι αλήθεια”. Και ο κύβος ερρίφθη. Τελικά το έκαναν.

Η ιδέα ήταν εξαιρετικά απλή στη σύλληψή της. Μια φωτογραφία δική της, ολόσωμη, από το λαιμό και κάτω, δεξί προφίλ. Να μη φαίνεται το πρόσωπο. Το πριν. Με τα κιλάκια της, με τα όλα της. Παντελόνα χαλαρή, μαύρη, κομπλέ. Και ακριβώς από δίπλα, μια φωτογραφία της κολλητής, πάλι χωρίς κεφάλι, δεξί προφίλ. Το μετά. Λεπτούλα, χωρίς κοιλίτσα, χωρίς τίποτα έξτρα. Παντελόνα ίδια, μαύρη, χαλαρή, που τώρα όμως περισσεύει, λόγω του ότι ΧΑΘΗΚΑΝ όλα τα παραπανίσια κιλάκια. Η απόλυτη μεταμόρφωση, κοίτα τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος αρκεί να το θελήσει, δεν υπάρχει δεν μπορώ αλλά δε θέλω, η δύναμη της θέλησης και όλα τα συναφή. Ήταν σίγουρη ότι θα εισέπραττε αμέτρητα μπράβο και σχόλια θαυμαστικά και τα σχετικά.

Επιτέλους το προφίλ της φόρτωσε. Έκανε βιαστικά σκρολ, έφτασε στην ανάρτηση και έμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν είδε μόνο ένα σχόλιο και όλες τις αντιδράσεις-φατσούλες θυμωμένες. Μα τι στην ευχή έγινε; Τσέκαρε πάλι τη διπλή φωτογραφία, ήταν όπως ακριβώς την είχαν ανεβάσει.

Με ένα τολμηρό κλικ άνοιξε το σχόλιο, ήταν από έναν από τους πολλούς γνωστούς- άγνωστους φίλους της. Και μια μόνο σειρά.
“ Έχασες και το τατουάζ μαζί με τα κιλά;!!!”
Τότε μόνο κατάλαβε. Δεξί προφίλ, ρε φίλε. Μυαλό κουκούτσι.