Άκου να δεις τι έχεις πάθει τώρα. Μπαίνεις, λέει, για τελευταία φορά στο προαύλιο του δημοτικού. Τι λένε ρε αυτοί; Ρε πάτε καθόλου καλά;

Εσύ θυμάσαι σαν χθες την πρώτη μέρα που πήγες σχολείο. Όχι όταν πήγες εσύ. Σιγά μην θυμάσαι αυτό. Όταν συνόδεψες εκείνο. Στον αγιασμό. Που είχες λίγο συγκινηθεί, αλλά ευτυχώς που αυτά τα πράγματα γίνονται πρωί και φοράς γυαλιά ηλίου. Που αναρωτιόσουν πόσο έχει μεγαλώσει, αν θα θυμάται να φάει στα διαλείμματα, αν θα φοράει το μπουφάν του. Καθόσουν εκεί και έκανες πως βγάζεις φωτογραφίες, ενώ στην πραγματικότητα κρυβόσουν να μη δει τον τρόμο σου. Θα χτυπήσει; Θα αρρωστήσει; Μήπως και πληγωθεί συναισθηματικά από τους συμμαθητές του; Και αν πέσει θύμα bullying; Μήπως είναι πολύ μικρό για το δημοτικό; Να το καθυστερούσαμε λίγο ακόμα; Σκέφτηκες μέχρι να πας στους δασκάλους να τους πεις να στο προσέχουν, αλλά ευτυχώς ντράπηκες να το κάνεις.

Και μετά το συνόδευες σ’ αυτό το ίδιο προαύλιο μέρες πολλές για έξι ολόκληρα χρόνια. Το έβλεπες να πηγαίνει με χαρά, να γυρνάει πότε ενθουσιασμένο, άλλοτε στεναχωρημένο. Πολλές φορές να σου δείχνει μέσα από τα κάγκελα τα ματωμένα του γόνατα και να περιμένει την ψύχραιμη -ναι καλά λέμε τώρα- αντίδρασή σου. Ακόμα θυμάσαι τις φορές που έβλεπες στην οθόνη το τηλέφωνου σου κλήση από το σχολείο, πόσα κακά περνούσαν από το μυαλό σου. Που χτύπησε; Μήπως αρρώστησε; Λες να έπαθε αλλεργία, πανούκλα, χολέρα, τύφο; Παναγία μου!

Και σήμερα έχεις έρθει, λέει, σε μια γιορτή για τους απόφοιτους δημοτικού. Χα, χα, χα. Ωραίο ακούγεται. Σύλλογος, δάσκαλοι και γονείς κάνουν αποχαιρετιστήριο πάρτι για τα μικρά τους. Και εκεί σου έρχεται η κεραμίδα. Τώρα σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο συνειδητοποιείς πως είναι το τέλος μιας εποχής. Το μικρό αυτό πρωτάκι έχει μεγαλώσει πολύ. Και δεν κρέμεται και τόσο από τα χείλη σου. Του χρόνου θα πάει γυμνάσιο και δεν θα θέλει να το συνοδέψεις καν στον αγιασμό. Σιγά να μην ρωτήσεις. Εσύ θα πας ούτως ή άλλως, δεν σε φοβάμαι. Ακούς εκεί να θέλει να πηγαίνει μόνο του!

Είσαι απορροφημένη στη σκέψη σου. Θέλεις και εσύ να κάνεις με ησυχία τον απολογισμό σου, ώσπου βλέπεις στη μεγάλη οθόνη του σχολείου το πρωτάκι σου. Φωτογραφίες από όλα τα παιδιά, η μία μετά την άλλη τα δείχνουν να παίζουν, να κάνουν παρέλαση, να λένε ποιήματα. Πας να συγκινηθείς και είναι βράδυ και δεν φοράς γυαλιά ηλίου. Έλα μωρέ ποιος θα με δει; Και εκεί λίγο πριν τελειώσει το βίντεο… γυρνάς και βλέπεις live το παιδί σου να σε κοιτάει άγρια που σε πήραν τα ζουμιά. «Αχ ρε μαμά! Πάλι ρεζίλι με έκανες!»

 

Ράινα Μελισσηνού.