Μετράω πάνω από είκοσι χρόνια που σερφάρω στο διαδίκτυο. Έχω μπει και συμμετάσχει σε τσατ γενικού ενδιαφέροντος, σάιτ σχετικά με το επάγγελμα μου, τουίτερ, ομάδες και τοίχους στο φέισμπουκ. Μπορεί να μην με ξέρετε αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάπου, σε κάποια σελίδα, ομάδα, τοίχο, έχουμε συναντηθεί. Δεν με γνωρίζετε όχι γιατί είμαι απλός ματάκιας (από αυτούς που μπαίνουν, διαβάζουν αλλά ουδέποτε μιλούν και σχολιάζουν) αλλά γιατί είμαι αθόρυβη. Διαβάζω. Ενίοτε πατάω καρδούλες, λαικς, άντε και κανένα έλεος στο τσακίρ κέφι, ρίχνω ένα, άντε δυο σχόλια και συνεχίζω τη ζωούλα μου. Δεν προκαλώ, δεν τσακώνομαι, δεν κοντράρομαι.

Σε όλη τη διαδικτυακή μου πορεία, είναι ένα πράγμα που εξακολουθεί όσα χρόνια και να περάσουν, που εξακολουθεί να μου κάνει τρομερή εντύπωση. Αυτό είναι η ευκολία που έχει ο κόσμος – πολύς πολύς κόσμος, ας μην γελιόμαστε – να εκφράζεται με τρόπο που ποτέ μα ποτέ δεν θα έκανε σε μια κατά πρόσωπο συζήτηση. Βλέπεις τον χρήστη potapo skouliki ας πούμε, να απαντάει σε ποστ με λέξεις όπως ελεεινός, άθλιος, εμετικός και άλλα τέτοια όμορφα αναφερόμενος σε κάποιον άλλο χρήστη ή στην γνώμη του, στην δουλειά του, στο χόμπι του. Και αυτά είναι οι καλές περιπτώσεις.

Απαντάνε σε αγνώστους συνανθρώπους τους, λέγοντας τους φράσεις του τύπου «είσαι κουράδας», «μαμιέται το νιμου της μανούλας σου». Μιας μανούλας ενός αγνώστου ανθρώπου. Μιας μανούλας που μπορεί πριν λίγο καιρό να είχε αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Εσύ τη βρίζεις. Την άγνωστη γυναικούλα που συγχωρέθηκε. Εσύ, όχι μόνο δεν την συχωράς αλλά τη στολίζεις κιόλας. Απλά και μόνο γιατί διαφωνείς με την άποψη του σπλάχνου της. Αυτού του σπλάχνου που την κλαίει ακόμα. Ναι οκ. Μπράβο σου μαν! Είσαι μόρτης! Θα μου πείτε ότι το παράδειγμα είναι ακραίο. Και θα συμφωνήσω. Αλλά σκεφτείτε το. Λίγο. Τι ακριβώς κάνουν αυτά τα ατομάκια; Βλέπουν κάτι που δεν τους αρέσει. Στην πραγματική ζωή, σε μια κατά πρόσωπο δηλαδή αντιπαράθεση, πιθανώς θα δείχνανε την δυσαρέσκειά τους με μια ξινή έκφραση προσώπου. Ίσως να φεύγαν. Ίσως ακόμα και να μιλούσαν. Κάτι του τύπου «δεν έχεις δίκιο. Προφανώς κάτι άλλο εννοείς. Κάτι δεν κάνεις σωστά» ευγενικά πάντα, αλλιώς κινδυνεύουν να μπλεχτούν σε καυγά. Ένας καυγάς κατά πρόσωπο μπορεί να σε φέρει σε πολύ δεινή θέση. Να σε βρίζουν. Να γίνεις ρεζίλι στους περιοίκους. Να στεναχωρήσει τα παιδιά ή τους φίλους σου που πιθανώς είναι δίπλα σου. Να σε τρέξει ακόμα και στο τμήμα της περιοχής. Ακόμα, ακόμα να γίνει βίαιος και να σε τραυματίσει (κάποιοί βέβαια αρέσκονται να μπλέκουν και σε πραγματικούς καυγάδες αλλά αυτοί είναι άλλη κατηγορία).

Όμως, στο διαδίκτυο είναι αλλιώς. Θες να την πεις σε κάποιον; Πάφ, υψώνεις την ασπίδα του πληκτρολογίου και είσαι τζετ. Ακόμα και αν σου αντιμιλήσουν και αν απαντήσουν με ίδιους ή και χειρότερους χαρακτηρισμούς, κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει. Κανείς δεν μπορεί ουσιαστικά και κυριολεκτικά να βάλλει την οικογένεια σου και τη ζωή σου. Έτσι νιώθεις μάγκας. Και εθίζεσαι να ξεσπάς σε αγνώστους κάτι που ποτέ μα ποτέ δεν θα έπραττες υπό άλλες συνθήκες.
Οκ. Γινόταν και πριν το διαδίκτυο και εξακολουθεί να γίνεται και εκτός αυτού. Μέσα στην ασφάλεια που πρόσφερε η ανωνυμία του πλήθους σε οπάδικες καταστάσεις (γήπεδα, πολιτικές συγκεντρώσεις, πορείες). Επίσης γίνεται και μέσα στην ασφάλεια του αυτοκινήτου σου. Ξέρεις μωρέ! Αυτό που κορνάρεις σαν μανιακός στο μπροστινό αμάξι και του χώνεις καντήλια με τα παράθυρα κλειστά και το πόδι στο γκάζι μη τυχόν και πέσεις σε κανέναν παρανοϊκό και προλάβει να κατέβει κάτω και να σε σαπακιάσει στο ξυλίκι. Αλλά ποσοστιαία στο διαδίκτυο το κακό παραγίνεται.

Δεν λέω. Το διαδίκτυο πραγματικά προσφέρεται για να τα παίρνεις στο κρανίο. Κυκλοφορούν άπειρα φρούτα ανεξέλεγκτα εδώ μέσα. Μανάδες που αντί να τηλεφωνήσουν στον γιατρό γυρεύουν ξεματιάστρες για να καθαρίσει το βρεφάκι τους από τις μύξες. Ρατσιστικά φασιστοειδή που ανεβάζουν αλλοδαπούς και από κάτω γεμίζουν μηνύματα μίσους. Εικόνες με κακοποιημένα ζώα. Ζώα που κακοποιούν παιδιά και αδύναμους. Αλλά αλήθεια τώρα ρε μαγκάκο. Το να τους βρίζεις χυδαία, και μαζί με αυτούς να παίρνει η μπάλα από συνήθεια και άλλους, λιγότερο η περισσότερο αθώους που ίσως απλά είχαν μια κακιά στιγμή και έγραψαν κάτι που δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία σου, σε κάνει πιο έξυπνο από αυτούς; Μήπως σε κάνει πιο σωστό; Αναρωτήθηκες ποτέ πόσο φασιστικό είναι να ζητάς από εκατομμύρια ξένους που μοιράζονται το ίδιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης να έχουν την ίδια γνώμη με σένα; Το ίδιο γούστο; Έχεις καταλάβει πόσο βλακεία είναι να ξεσπάς τα προβλήματα σου, την άδεια σου ζωή, την έλλειψη χρημάτων, στόχων ή ενδιαφερόντων, πίσω από ένα πληκτρολόγιο; Δεν είσαι μαχητής ρε αν κρατάς για ασπίδα ένα πλαστικό κομμάτι με κουμπάκια πάνω. Πώς να το κάνουμε; Δεν αλλάζεις τον κόσμο έτσι! Αν είσαι μάγκας, αληθινός όμως με κάκαλα στην ψυχή και όχι ψυχή κάκαλα, εξήγησε! Μετάπεισε! Δίδαξε! Αν κράζεις, τότε απλά είσαι καρακάξα!