Έχεις δει ποτέ ασβό; Μικρός και χνουδωτός με εντυπωσιακή ουρά. Σε φωνάζει να τον πλησιάσεις. Να τον χαϊδέψεις. Μα μόλις το τολμήσεις αμολάει το βρωμερό αέριο του και σε σημαδεύει για πάντα. Μυρίζεις τόσο πολύ μετά, που όλα τα αφρόλουτρα του κόσμου δεν μπορούν να αφαιρέσουν τη δυσωδία από τα ρουθούνια σου.

Εκτός από τους ασβούς του ζωικού βασιλείου, το είδος αυτό απαντάται και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Από τα πρώτα χρόνια του ανθρωπίνου είδους, εμφανίστηκε μια φυλή δίποδων που έμοιαζε πολύ στο μικροκαμωμένο, και συχνά χαριτωμένο σαρκοφάγο. Καμία εξωτερική ένδειξη δεν υπήρχε στο είδος ώστε να ξεχωρίζει από το σύνολο. Δεν ήταν μελαχρινοί ή ξανθοί, κοντοί ή ψηλοί. Οι ανθωποασβοί έβγαιναν ανέκαθεν σε ποικιλία χρωμάτων και σωματότυπων. Πήγαιναν ας πούμε, όλοι οι άντρες να πιάσουν το τεράστιο μαμούθ να φάει η φαμελιά, και ο ασβός κρατώντας το δόρυ του έτρεχε μαζί τους. Όμως δεν πλησίαζε κοντά στο κυνήγι. Κρατούσε απόσταση ασφαλείας. Μόλις λοιπόν σκοτωνόταν το Μαμούθ και το γυρνούσαν πίσω στη σπηλιά, ο ασβός ξεκινούσε τις ιστορίες για το πως πιάσαΜΕ το θηρίο, πόσο γρήγοροι ΗΤΑΝ κλπ. Επίσης με κάποιο τέχνασμα φρόντιζε μόνιμα να καπηλεύεται την μεγαλύτερη μερίδα για πάρτη του.

Στην αρχαιότητα ο ασβός συναντάται ως ένα αξιόλογο μέλος της Αθηναϊκής πολιτείας. Σεβάσμιος, με τους σκλάβους και τις εταίρες του, υπήρξε ο κλασσικός τύπος που όλοι καλούσαν στα συμπόσια τους και μάλιστα με το χιούμορ και την ευφράδεια του κέρδιζε πάντα την παράσταση. Αλλά ποτέ δεν διοργάνωνε ο ίδιος ούτε καν ένα μικρούλι οργιάκι. Έτσι, να βγάλει την υποχρέωση. Έξτρα μπόνους ότι στις συναθροίσεις μάθαινε διάφορα μυστικά που μετά εξαργύρωνε στους ενδιαφερομένους για προσωπική ευμάρεια και ανέλιξη.

Όπως πιθανώς κατάλαβες ως τώρα, ο άνθρωπος-ασβός είναι αυτός που έχει την ικανότητα να απομυζεί πάντα το καλύτερο και πιο ωφέλιμο για τον ίδιο από τις καταστάσεις χωρίς να δίνει όμως με την σειρά του, ούτε καν το ελάχιστο ως αντάλλαγμα. Είναι συνήθως αγαπητός κ εμφανίσιμος και ενσωματώνεται πανεύκολα στα σύνολα όπου έχουν να του προσφέρουν ότι τον ενδιαφέρει κάθε φορά. Στα παρελθόντα χρόνια βεβαία, ο ασβός αργά ή γρήγορα γινόταν αντιληπτός και σχεδόν πάντα απομακρυνόταν από τα κοινωνικά σύνολα με διαπόμπευση και γιούχα. Μόλις δηλαδή κάποιος έπαιρνε χαμπάρι το βρωμερό άρωμα που πετούσε, τσουυυυπ… όξω πούστη από την παράγκα! Παρόλα αυτά, το είδος αν και μικρό σε πληθυσμό, κατάφερε να επιβιώσει ως τις μέρες μας. Και εδώ αρχίζει το τραγικό του θέματος.

Με την εξέλιξη των ανθρωπίνων κοινωνιών και της τεχνολογίας, δημιουργήθηκαν διάφορα πατσουλιά που κατόρθωσαν να καλύψουν τη βρώμα του ασβού. Έτσι Το είδος ευδοκίμησε, αναπαράχθηκε και πλέον αποτελεί σημαντικό μερίδιο, για να μην πω πλειοψηφία του πληθυσμού. Και ενώ τα πατσουλιά είναι αρεστά όταν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις λεωφορείο που μέσα είναι ομάδα εφήβων μετά από ποδοσφαιρικό αγώνα, εργάτες ερχόμενοι από μπυροκατάνυξη και ιδρώτα στην οικοδομή και γέροι που φορούν ρούχα από ναφθαλίνη και έχουν χωμένη κάμφορα στις τσέπες, στην προκειμένη περίπτωση (του ασβού ντε) έχουν αποβεί καταστροφικά για την κοινωνία. Όμως τα επικίνδυνα πατσουλιά που καλύπτουν την ασβοσύνη δεν είναι αυτά. Είναι άλλα. Το στάτους, η κοινωνική θέση, το καλό επάγγελμα, τα πτυχία και η οικονομική ευρωστία είναι τα κύρια από αυτά. Μέσα στο προπέτασμα τους, οι ασβοί χώνονται σε ομάδες και παρέες και δρουν τόσο ανενόχλητοι που ακόμη και όταν αποκαλυφθούν, τα θύματα της βρώμας τους συνήθως δεν μιλούν γιατί ποιοι είναι αυτοί να εκθέσουν τον κύριο ή την κυρία ασβοπούλου, να πούμε;

Είμαι σίγουρη πως ξέρεις και εσύ τουλάχιστον έναν ασβό. Είναι το παιδί από την παρέα που σε παρακαλούσε να του δανείσεις χρήματα γιατί τράκαρε το αμάξι του μπαμπά και δεν ήθελε να το μάθει, και το ίδιο βράδυ κερνούσε μπουκάλια στο κλαμπ όλη την ομήγυρη και άνοιγε σαμπάνιες για να ρίξει το γκομενάκι του μπαρ. Είναι η κολλητή που σου ζάλιζε τον έρωτα για μήνες επειδή είχε δυσκολίες να μείνει έγκυος πχ,( ή να βρει δουλειά ή γκόμενο ή να παντρευτεί) έκλαιγε στον ώμο σου και πίνατε άπειρους καφέδες (φτιαγμένους από σένα να τα λέμε και αυτά) και έμαθες ότι βρίσκεται στο μαιευτήριο και γεννά από τη φίλη μιας θειας της που συνάντησες τυχαία, ή το ίνσταγραμ (γιατί ξέχασα να πω ότι ο ασβός είναι και τσιφούτης. Ακόμα και στα συναισθήματα. Ειδικά μάλλον εκεί. Μην ξοδέψει τη χαρά σε άλλον ρε παιδί μου). Είναι ο εργένης φίλος που για να σταματήσει την μίρλα τον έχεις όλη μέρα σπίτι σου και κάποτε που έλειπες χούφτωσε την γυναίκα σου και καλά κατά λάθος καθώς άνοιγε την πόρτα. Είναι ο λογιστής που τον έχεις σαν δεύτερη οικογένεια μετά από χρόνια, ας τον πούμε Νίκο, ωραίο όνομα για ασβό, και ανακαλύπτεις από κλητήρα της τράπεζας ότι σου έχει σηκώσει όλους τους λογαριασμούς. Είναι ο υπάλληλος που έχεις στηρίξει πάνω του όλη τη δουλειά, με τις αντίστοιχες απολαβές, και βαράει αναρρωτική και δεν ξαναγυρίζει (πήγε στον ανταγωνιστή σου). Η φίλη που σου ζητάει να φτιάξεις το υπέροχο κέικ σου για τα γενέθλια της κόρης της αλλά δεν σε καλεί. Ο τύπος που κλείνετε να του μαντάρεις τις κάλτσες ξερωγω αλλά ξεχνά να καταθέσει στην τράπεζα το αντίτιμο. Είναι ακόμη και ο συγγενής που έρχεται στον γάμο και σηκώνει από τα τραπέζια τις ανθοσυνθέσεις. Είναι χιλιάδες. Και είναι παντού.

Γι αυτό φίλε σε εκλιπαρώ. Άνοιξε τα μάτια αλλά κυρίως άνοιξε το στόμα. Όταν δεις έναν ασβό μην κωλώσεις. Πάρε ανάσα, άναψε και ένα τσιγάρο να ηρεμίσεις και με καθαρό μυαλό, ξεμπρόστιασε τον. Να εκλείψει πια αυτή η φάρα από το σύμπαν. Σε προσκαλώ σε κίνημα εξάρθρωσης όσων ασβών λερώνουν τον κόσμο μας. Ενάντια σε όσους μας κάνουν να αμφιβάλλουμε και να μισούμε το ανθρώπινο είδος. Όσους σκοτώνουν την αισιοδοξία μας. ΕΛΑ ΛΕΜΕ!