Συντάκτης: Γιάννης Σιδέρης

Γιάννης Σιδέρης

Γεννήθηκα ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι... (ψέματα, Γενάρη γεννήθηκα αλλά δεν έχει καμία σημασία). Από μικρός ήθελα να γίνω ξυλοκόπος και το διαλαλούσα με τον ευφάνταστο, πλέον, τρόπο λέγοντας “Θέλω να γίνω πριονός!” (ξυλοκόπος με πριόνι). Από τότε κατάλαβα ότι έχω πολύ μούρλα για να την αφήσω να συσσωρεύεται. Ξεκίνησα να γράφω σε τετράδια, θρανία, τοίχους, πίνακες, λαδόκολλα από σουβλάκια. Μέχρι που βρέθηκε το μαγικό πληκτρολόγιο και πλέον ταλαιπωρώ τους πάντες στο διαδίκτυο. Είμαι 23 χρονών ανάποδα, μου αρέσουν οι φράουλες και τα τζετ σκι. Στον ελεύθερο μου χρόνο, το παίζω σοβαρός (πολύ σπάνιο) και διαβάζω (ακόμα πιο σπάνιο).

Θόρυβοι

Θόρυβοι

The BlueBluez
0
81
«Άντε γαμήσου, άχρηστη». Πόρτα κλείνει, τρίζουν οι μεντεσέδες, τρίμματα τσιμέντου πέφτουν στο πρόσωπό του. «Στον αγύριστο, μαλάκα». Ποτήρι σπάει, θρυμματισμένο γυαλί πετάγεται παντού, δύο κομματάκια στα γυμνά της πόδια. «Δύο αστεράκια... τρία αστεράκια...» Φωτάκι τοίχου κλείνε ...
Ο κύκλος μέσα στον κύκλο

Ο κύκλος μέσα στον κύκλο

TheBluez Voices
0
83
Και στην τελική, τι είναι ένας κύκλος; Ένα ηλίθιο, αναποφάσιστο, εγωιστικό σχήμα που δεν ξέρει πότε να τελειώσει και πότε να αρχίσει; Γυρνάει συνέχεια, και συνέχεια, και συνέχεια σπάζοντάς μας τα νεύρα και βάζοντάς μας να αναπτύσσουμε θεωρίες για τετραγωνισμούς και μαλακίες. Γιατί ...
Το αυγό

Το αυγό

The BlueBluez
0
111
Από πού ξεκινάς να σπας ένα αυγό; Να ξεφλουδίζεις τα τσόφλια του, να ανοίγεις περισσότερο τις μικρές ράγες που θα σε οδηγήσουν στο γλυκό ασπράδι και στο κιτρινωπό κρόκο του; Πόσο δυνατά πρέπει να το ραγίσεις, πόσο απαλά να το ξεγυμνώσεις; Και στο τέλος, όταν έρθει η ώρα να φαγωθεί, θα ...
Κλεψύδρα

Κλεψύδρα

TheBluez Voices
0
105
Έρχεσαι στον κόσμο και κλαις. Ξυπνάς, ανοίγεις τα μάτια, άγνωστα πρόσωπα, μία καρδία που χτυπάει κάτι σου θυμίζει, ένα βλέμμα που ανυπομονεί να έρθεις κοντά του, μία αγκαλιά που σε ζεσταίνει. Κι είναι η πρώτη και μοναδική αγκαλιά που θα σε ζεστάνει. Να μπουσουλήσεις, να περπατήσεις, ...
Το κόκκινο ποδήλατο

Το κόκκινο ποδήλατο

The BlueBluez
0
122
Ξέρεις πολύ καλά τι συμβαίνει εκείνη τη συγκεκριμένη, αδιαπραγμάτευτη και, για αρκετούς, πολυαναμενόμενη χρονική στιγμή. Κοιτάς τον κόσμο γύρω σου και σε κοιτάει κι αυτός. Κάποια βλέμματα γυρνoύν απότομα προς την άλλη μεριά, άλλοι χαζεύουν το κινητό τους ενώ κάποιοι τρίτοι χτυπάνε τα δάχ ...
Πόσο ακόμα

Πόσο ακόμα

TheBluez Voices
0
136
Για πόσο ακόμα θα στέκεσαι στο περβάζι του παραθύρου να κοιτάς τα σύννεφα που φεύγουν μακριά; Ναι, το ξέρω, εύχεσαι να μπορούσες κι εσύ να ανέβεις ψηλά μαζί τους, να απλωθείς πάνω από όλο τον κόσμο κι όποτε δεν γουστάρεις κανέναν, να ρίχνεις βροχή και να τους κάνεις μούσκεμα. Σε π ...
Τα δάκρυα όλου του κόσμου

Τα δάκρυα όλου του κόσμου

The BlueBluez
0
113
Η γυναίκα είχε στηρίξει το κεφάλι στον αγκώνα της και χάζευε, χαμογελώντας, τα παιδιά στο πάρκο. Πάντα ήθελε να κάνει παιδιά. Παλιότερα ήθελε πολλά παιδιά, ζευγάρια με ποδαράκια και χεράκια να κατακλύζουν το σπίτι της. Δύο, τρία, τέσσερα, πέντε. Πλέον, ακόμα και με το ένα που μεγάλω ...
Η κατάθλιψη δε μετράει γαλόνια, μετράει μήνες και χρόνια

Η κατάθλιψη δε μετράει γαλόνια, μετράει μήνες και χρόνια

TheBluez Voices
1
268
«Άσε, φιλαράκι, είχα κατάθλιψη χρόνια, ξέρω τι φάση είναι. Γάμησέ τα». «Κι εγώ φιλαράκι, πολλά χρόνια, έχω περάσει εγώ σκηνικά. Χαμός». «Εγώ να δείτε παιδιά, τρελή καταθλιψάρα, λούκι μεγάλο, είμαι παλιός». Οι παραπάνω φράσεις είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του τί πιστεύουν ...
Και ξαφνικά… Φως!

Και ξαφνικά… Φως!

TheBluez Voices
0
86
Είναι κάτι στιγμές που το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα, ακόμα και τις πιο φωτεινές μέρες του χρόνου. Εισβάλλει ύπουλα, σταδιακά, σαν τις μικρές μαύρες κουκκίδες που πετάνε μπροστά από τα μάτια σου, όταν κοιτάς για πολύ ώρα τον ήλιο. Σκέφτεσαι «Εντάξει, ρε πούστη μου, φάση είναι θα περάσ ...
Ασυγχώρητος

Ασυγχώρητος

TheBluez Voices
0
84
Ένας τοίχος, φτιαγμένος από σταφιδιασμένο δέρμα. Αυτό βλέπω πλέον στα όνειρά μου, κάθε βράδυ, προτού ξυπνήσω λουσμένος στον ιδρώτα. Ένας τοίχος θεόρατος, χωρίς τέλος, ακλόνητος, που εκτείνεται μέχρι εκεί που βλέπουν τα θολά μάτια μου. Χτυπάω τον τοίχο με γροθιές και νιώθω την αδιόρατ ...
Ο παρατηρητής

Ο παρατηρητής

The BlueBluez
0
246
Μου αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Τις κινήσεις που όλοι κάνουν με τόση ευλάβεια, σχεδόν μηχανικά, λες κι είναι προέκταση του μυαλού τους. Κάθε μέρα ξυπνάω, ανοίγω τα μάτια μου και παρατηρώ. Τα παιχνίδια του ήλιου που κάνει στον τοίχο απέναντί μου, τρυπώντας από τις γρίλ ...
Ξύδι κι αλάτι

Ξύδι κι αλάτι

The BlueBluez
0
122
Δύο συστατικά. Ένα μπολ από πορσελάνη, δύο χέρια από διάφανο δέρμα. Δάχτυλα γεμάτα αμυχές όπου το αλάτι τρυπώνει μεταδίδοντας ένα οξύ πόνο. Τα δάχτυλα κλείνουν, γροθιά, το μπολ σπάει, κομμάτια πάνω στα χέρια. «Θυμάσαι που κάποτε μου έλεγες ότι δε θα ξεκολλάς από πάνω μου;» «Θυμάμαι. ...
Τοκ Τοκ

Τοκ Τοκ

The BlueBluez, The TerrorBluez!
0
199
«Μη γελάτε, ρε μαλάκες. Αλήθεια λέω!» Ο Σπύρος κι ο Κώστας είχαν σκύψει μπροστά, κρατώντας την κοιλιά τους και χαχανίζοντας δυνατά. Ο Αχιλλέας, είχε σταυρώσει τα χέρια θυμωμένος και κοιτούσε προς τον ουρανό. Πάντα η ίδια αντίδραση, πάντα! Σκέφθηκε και ξεφύσηξε δυνατά. «Και για πες ρ ...
Φαύλος Κύκλος

Φαύλος Κύκλος

TheBluez Voices
0
216
Να προσπαθείς να ισιώσεις τα ατίθασα μαλλιά σου, μπροστά από έναν θολό – από τους υδρατμούς – καθρέφτη. Να μου κλείνεις το μάτι την ώρα που κάθεσαι στην πολυθρόνα απέναντί μου, ανάβοντας τσιγάρο. Να αγωνιάς ότι σε χόρτασα, να σου λέω ότι δεν χορταίνεσαι, να γελάς και να φωτίζεται ...
Ενδελέχεια

Ενδελέχεια

The BlueBluez
0
117
Η Ναταλία δεν μπορούσε να σταματήσει να βήχει. Λες κι ολόκληρη η σκόνη του κόσμου είχε βρει καταφύγιο στον ουρανίσκο της. Έβηχε, ανάσαινε βαθιά, έβηχε ξανά. Τα μάτια της θόλωναν και τα σήκωνε προς το ταβάνι. Μέρες και μέρες παρακαλούσε να μπορέσει να το σπάσει, να το τρυπήσει και να δ ...
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.