Βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον το πόσο πολύ τελευταία ψάχνεται σεναριακά η αμερικάνικη τηλεόραση. Πέρα από τις πραγματικά εμπορικές σειρές που θα κρατήσουν ουκ ολίγους κύκλους και θα τις βαρεθούμε, παράλληλα μελετώνται κατά καιρούς κάποια σενάρια/στοιχήματα, τα οποία είτε θα πάνε πολύ καλά είτε η ιδέα απλά θα καταλήξει σε ένα κύκλο και σύντομα μετά σε ράφι καταστήματος.

Το Billions  είναι λοιπόν μία διαφορετική σειρά, η οποία μας παραπέμπει στο πιο καυτό θέμα της εποχής. Το πώς μία επενδυτική εταιρία γίνεται κερδοφόρα σε μία περίοδο βαθιάς κρίσης. Και είναι ένα καυτό θέμα συζήτησης για την Αμερική αν αναλογιστούμε δέκα χρόνια νωρίτερα πώς Κολοσσοί και οικονομικά μνημεία κατέρρευσαν εν μία νυκτί και κόσμος αλλά και πιστωτικά ιδρύματα παγκοσμίως έχασαν κεφάλαια αλλά και την αξιοπιστία τους.

Όχι. Η σειρά δεν πάει τόσο βαθιά. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Ο Μπόμπι Άξελροντ κατάφερε να επιζήσει από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους και στηριζόμενος στην καταστροφή αλλά και στην απώλεια αγαπημένων του φίλων και συναδέλφων έστησε τη δική του εταιρία. Και όλα αυτά μιας και βρέθηκε στο σωστό μέρος την ώρα που έπρεπε. Κι έτσι λοιπόν μεταφερόμαστε στο τώρα, σε μία υπέρ κερδοφόρα εταιρία, σε αυτήν που το αφεντικό κυκλοφορεί (είτε λόγω άποψης είτε επειδή απλά σνομπάρει) με casual look, σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν τα golden boys και παρατηρούμε ένα ιδανικό εργασιακά περιβάλλον. Ο Μπόμπι έχει το προσωπικό του προστατευμένο, την προσωπική του ζωή ισορροπημένη και το μόνο που του δημιουργεί πρόβλημα είναι… ο Εισαγγελέας!

O Τσακ Ρόουντς από την άλλη είναι το καλό παιδί. Συνεπής στις οικογενειακές υποχρεώσεις του, έχοντας την ιδανική σύζυγο να του ικανοποιεί τα ερωτικά του βίτσια, προερχόμενος από εύπορη οικογένεια με καλό όνομα στην οικονομική αγορά, μορφωμένος, διαβασμένος, σοβαρός, τυπικός (είναι ικανός να βγάλει βόλτα τον σκύλο και να θυμώσει άγρια με το διπλανό του που δε μαζεύει τα κόπρανα του σκύλου) και είναι θυμωμένος. Και αποφασισμένος. Δεν μπορεί μία ολόκληρη πόλη να συμπαθεί να αγαπά και να εκθειάζει τον Μπόμπι Άξελροντ. Να το θεωρεί ευεργέτη και ήρωα. Πρέπει λοιπόν με οποιοδήποτε τίμημα να το φέρει αντιμέτωπο με τη δικαιοσύνη. Άλλωστε ο ρόλος του είναι αυτός.

Η μάχη του καλού και του κακού αποκτά ένα νέο νόημα σε αυτήν τη σειρά. Βρισκόμαστε επάνω σε ένα ρινγκ του μποξ με δύο αντιπάλους που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Έχουν να χάσουν βέβαια πολλά. Ο τρόπος με τον οποίο κινούνται δύο ίσως τελικά όχι και τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μέσα στο ίδιο περιβάλλον ενδιαφερόντων, με κάνει σαν θεατή να σκέφτομαι πως τελικά αυτά τα άτομα που εργάζονται με άλλους στόχους, ίσως τελικά να έχουν πολλά κοινά. Ένα τουλάχιστον παραμένει το μήλο της έριδας. Αρχικά διακριτικά μέχρι που ο ένας εκ των δύο κάνει το τεράστιο λάθος.

Το γενικό καστ της σειράς είναι εξαιρετικό. Κατά την άποψή μου οι κεντρικοί ρόλοι ταιριάζουν γάντι στους δύο βασικούς πρωταγωνιστές. Δε σας κρύβω πως δεν είμαι λάτρης του Damian Lewis γιατί με ενοχλεί για κάποιο λόγο η φυσιογνωμία του. Ενίοτε αισθάνομαι ότι είναι πιο έντονο το βλέμμα του από ό,τι μία ερμηνεία του. Εδώ όμως αυτή η φυσιογνωμία παίζει ιδιαίτερο ρόλο επειδή κατά τη διάρκεια του πρώτου κύκλου, το έντονο βλέμμα του Lewis είναι που σου δημιουργεί ερωτηματικά. Δεν μπορείς να ψυχολογήσεις τον ήρωα και το βασικότερο; Δεν ξέρεις πραγματικά αν πρέπει να το συμπαθήσεις ή να τον αντιπαθήσεις. Από το άλλο μέτωπο και πλέον πολύ μακριά από την περίοδο του Sideways, ο Paul Giamatti βρίσκεται μέσα σε ένα ρόλο τόσο καλά φτιαγμένο και ραμμένο στα μέτρα του όσο το κοστούμι του στη σειρά. Αινιγματικός, σκεπτικιστικός σε πολλά διλήμματα μπροστά, ένας άνθρωπος με έντονα πάθη, ίσως και με αδικαιολόγητη ζήλια, επαγγελματίας και με πολλές ηθικούς συλλογισμούς. Είναι αποφασισμένος να φέρει σε πέρας αυτό που έχει στο μυαλό του. Έχει ενδοιασμούς για το ποιο θα είναι το τίμημα αλλά δεν παύει να είναι φιλόδοξος.

Η μαφία στη σύγχρονη Αμερική ξεφεύγει από αυτό που σκεφτόμασταν παρελθοντικά. Δεν πάμε πια στις ιταλικές καταβολές. Πάμε σε μία νέα τάξη πραγμάτων όπου η ευφυΐα αλλά και η προηγμένη πλέον κοινωνία μας παρουσιάζει ένα νέο Ρομπέν των Δασών που ίσως τελικά και αυτός να κρύβει μία κρυμμένη ατζέντα.

Λατρεύω τις αντιθέσεις στις σειρές. Λατρεύω τις σειρές με οικονομικές υποθέσεις αλλά και με μυστηριώδεις συμπεριφορές και δεδομένα. Λατρεύω τις σειρές που αποδίδουν κάποιες αλήθειες (όχι ιδιαίτερα αναλυτικά βέβαια) και μπορούμε πιο εύκολα να αξιολογήσουμε τις πιέσεις άλλα και τα δεδομένα μίας εποχής, η οποία τρέχει σε ξέφρενους ρυθμούς και πολλοί άνθρωποι θυσιάζουν ακόμα και αξιοπρέπειες στο βωμό του χρήματος αλλά και της κορυφής. Παρουσιάζουν επίσης ένα πρότυπο ζωής που δεν μπορούμε να έχουμε εύκολα. Ίσως τελικά να μην υπάρχει και απόλυτα. Ένα είδος ζωής που κινείται μεταξύ πολυτελών αυτοκινήτων, ακινήτων με τη μορφή έπαυλης στα Χαμτονς, μία ιδανική δουλειά, αρκετών ωρών μεν,  με παχυλούς μισθούς σε τριψήφια νούμερα και άνεση κινήσεων δε.  Ένα είδος ζωής όμως που πιθανότατα να έχει μία ημερομηνία λέξης γιατί όλη αυτή η υπερβολική άνεση που προκύπτει από μία τεράστια οικονομική φούσκα πολύ γρήγορα θα σκάσει. Και τίθενται ερωτήματα για τη συνέχεια.

Εξαιρετικό καστ όπως σας ανέφερα, δυνατότατο σενάριο, αν θυμάμαι καλά στον πρώτο κύκλο και σε συγκεκριμένες στιγμές ορόσημο οι δύο κεντρικοί ήρωες συναντιόνται αντιμέτωποι και αξίζει να παρακολουθήσετε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας  και συγχρόνως να δείτε ένα ατελείωτο μπαράζ μεταξύ καλού και κακού.

Ο πρώτος κύκλος στην Αμερική είχε πολύ καλές κριτικές. Ο δεύτερος κύκλος ο οποίος τέλειωσε τώρα το Μάιο είχε ανοδική κριτική, πράγμα που σημαίνει ότι προφανώς η σειρά έχει να πει πολλά. Δεν έχω ξεκινήσει ακόμα το δεύτερο κύκλο. Αναμένεται και τρίτος σύντομα. ΔΕΝ πρέπει να τη χάσετε τη σειρά αυτή.