Κείμενο με όριο λέξεων λέει. Με τόνους λέει. Λες και δεν έχουμε αρκετά προβλήματα. Μόνο με το ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ γεμίζω για πλάκα και ίσα με δέκα κόλλες αναφοράς.

Μόνο με το ΦΤΑΝΕΙ άλλες τόσες.

Χώρια πόσες γεμίζω με εκείνες τις λέξεις τις κρυφές, με εκείνα τα ανείπωτα, που λέει κ ο φίλος Ζερβουδάκης. Και κάπου εκεί μπλέκονται όλα. Όλα όσα χρόνια σε πονάνε και τα έχεις καταπιεί. Όλα εκείνα που δεν συζητάς ούτε με τον εαυτό σου και νομίζεις ότι είσαι καλά.

Καλά….Καλάμια καλά και μαύρη καλοσύνη.

Και έρχεται και εκείνη η στιγμή που απλά το σύστημα παθαίνει overload. Κατεβαίνουν οι διακόπτες και απλά σταματάει να σε νοιάζει το οτιδήποτε. Κενό… Μπαίνεις σε λειτουργία αυτόματου πιλότου. Και τώρα τι γίνεται; Πώς πάμε παρακάτω; Απλό, ΔΕΝ πάμε! Μένουμε εκεί. Ριζωμένο το κορμί πατριώτη. Γιατί το γαμημένο αυτό το βήμα παρακάτω θέλει πολλά κιλά δύναμη. Δύναμη που δεν την έχεις. Μάλλον δεν την είχες ποτέ. Κι αν κάποια στιγμή κάτι νόμιζες ότι υπάρχει, φρόντισαν να σε πείσουν ότι κάνεις λάθος.

Ναι, ναι αυτό που κάνεις συνέχεια. Που όσο και να προσπαθείς ΠΑΝΤΑ λάθος κάνεις. Κάθε φορά που άνοιγες φτερά κάποιος τα ψαλίδιζε. Έσπασαν τα φτερά, πάνε. Κόψε κόψε άχρηστα μείνανε.

Είμαστε και εμείς λοιπόν που φτάσαμε στο όριο. Βρεθήκαμε στο χείλος του γκρεμού αλλά δεν είμαστε άξιοι ούτε μπρος να πάμε αλλά ούτε και πίσω. Όχι γιατί δεν θέλουμε απλά δεν μπορούμε. Υπάρχει τελικά δεν μπορώ. Και είναι πολύ δύσκολο το ρημάδι. Πιο δύσκολο από οτιδήποτε άλλο.

Είσαι κλεισμένος ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους και απλά πέφτεις επάνω τους γιατί ΔΕΝ μπορείς να τους ρίξεις και δεν έχεις φτερά για να πετάξεις. Όλα τα έμπλεξα και τίποτα δεν είπα. Συγχωρέστε με. Δεν ξέρω πόσες είναι οι λέξεις μου, ούτε καν αν αυτό που έγραψα έχει συνοχή και νόημα… Αλλά μήπως κάποιος από εσάς ξέρει να μου πει πώς να κολλήσω τα φτερά μου; Έχω τόση ανάγκη να πετάξω…

 

 

Κ.Ν.Λ