Έτος: Ας πούμε… 2018. Μ.Χ. Πόλη: μεγάλη πόλη στην Ελλάδα. Ας πούμε, Θεσσαλονίκη. Τυχαίο το παράδειγμα. Μήνας: ας πούμε, Μάρτιος. Και νερό, ας πούμε ότι έχουμε πέντε μέρες να το δούμε στα σπίτια μας. Μη θορυβείστε, καθαρά θεωρητικό το παράδειγμα. Ας δούμε πώς θα μπορούσε να είναι αυτή η υπόθεση εργασίας.

Ξυπνάμε Τετάρτη πρωί και το νερό τρέχει σε μια λεπτή κλωστούλα απ’ τη βρύση. Ε, λέμε με το πτωχό πλην αισιόδοξο μυαλό μας, κάποιο πρόβλημα θα υπάρχει και θα κοπεί σε λίγο το νερό. Οκέι, μαζεύουμε λίγο σε μια λεκανίτσα, σε κανέναν κουβά, σε κανένα μπουκάλι που ξέμεινε. Εντάξει, συμβαίνει κάπου κάπου- όχι συχνά- να κόβεται για μερικές ώρες το νερό. Ξανάρχεται. Την ίδια μέρα. Το ίδιο εικοσιτετράωρο. Δεν προμηνύεται κάτι διαφορετικό και αυτήν τη φορά.

Εντάξει, δε χάλασε και ο κόσμος. Γυρνάνε τα παιδιά από το σχολείο, πλένουν τα χεράκια με το μπουκάλι, τρώμε, στοιβάζουμε τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, δεν πειράζει μωρέ, μέχρι το βράδυ θα έρθει το νερό, θα τα ξεπλύνουμε. Κάθε τέταρτο ανοιγοκλείνουμε τη βρύση να δούμε μπας και ήρθε και δεν το πήραμε είδηση. Τίποτα ακόμα. Ε, εντάξει, δε θα μας αφήσουν και χωρίς νερό, ΠΡΟΦΑΝΩΣ και θα αποκατασταθεί η βλάβη- όποια και αν είναι.

Η ζωή κυλά κανονικά. Δουλειές δεν μπορείς να κάνεις, αλλά οκέι, μπάνιο κάναμε χθες βράδυ όλοι, τα ρούχα για πλυντήριο δεν είναι και πολλά- οι ντουλάπες είναι γεμάτες καθαρά ρούχα, οι…χμ… φυσικές ανάγκες εξυπηρετούνται με το νερό από τον κουβά που λέγαμε… Ας πάμε και ένα σούπερ να πάρουμε καμιά, δυο, πέντε, δώδεκα εξάδες νερό, έτσι να βρίσκεται, για ώρα ανάγκης βρε αδερφέ.

Ευκαιρία για ξεκούραση. Ελλείψει νερού, όλες οι νοικοκυρές έχουν δεμένα χέρια. Τι να σιδερώσεις όταν δεν έχεις πλυμένα, τι να μαγειρέψεις ώστε να μην χρειαστεί να πλύνεις μετά, τι μπάνια να καθαρίσεις, τι να κάνεις αν δεν μπορείς κι εσύ μετά να κάνεις ντους. Δεν πειράζει, μια μέρα χαλαρή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Τετάρτη απόγευμα αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτες ενημερώσεις. Η βλάβη στον αγωγό που υδροδοτεί το πολεοδομικό συγκρότημα είναι πάρα πολύ σοβαρή. Λυπούνται πολύ όλοι, αλλά το νερό θα επιστρέψει την Πέμπτη στις 7 το πρωί. Ε, οκέι, τι να κάνουμε τώρα, υπομονή, μέχρι αύριο το πρωί.

Πέμπτη πρωί, όλοι είμαστε άναυδοι με το ότι κλείσαμε ολόκληρο εικοσιτετράωρο χωρίς καθόλου νερό. Βέβαια η εβδόμη πρωινή έχει περάσει προ πολλού και σταγόνα δε φαίνεται στον ορίζοντα. Ανοιγοκλείνουμε τη βρύση κάθε μία ώρα να δούμε τι γίνεται. Τίποτα απολύτως.

Ενημερωνόμαστε από τους υπεύθυνους στην τηλεόραση ότι η βλάβη είναι πάρα πολύ σοβαρή. Κάνουν κάθε προσπάθεια για να έρθει το νερό μέχρι την Παρασκευή το βράδυ. Δεν πιστεύουμε στα αυτιά μας. Μιλάνε χαλαρά για άλλα- σχεδόν- δύο εικοσιτετράωρα. Με το ζόρι αντέξαμε το ένα. Τι λένε;; Στο μεταξύ έχουμε μάθει τα πάντα για τον αγωγό που χάλασε, πόσων ετών είναι, από πού έρχεται, πού πάει, από πού γεμίζει, πόση διάμετρο έχει. Λίγο ακόμα και θα πάμε να βοηθήσουμε στο σκάψιμο.

Επίσης στο μεταξύ, τα πιάτα μπαίνουν όπως είναι στο πλυντήριο για να μην τα βλέπουμε τουλάχιστον, τα ρούχα αρχίζουν και μαζεύονται στον κάδο αλλά έχουμε ακόμα πολλά, ε, μια μέρα χωρίς ντους δεν πειράζει, θα κάνουμε αύριο. Χεράκια με μπουκάλι, οι… χμ… ξέρετε, με κάτι μπουκάλια που βρήκαμε στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου από πρόπερσι.

Δε θέλω ούτε καν να σκεφτώ τι κάνουν τα παιδιά στο σχολείο, χωρίς νερό. Πέμπτη απόγευμα κάποιος έχει ακούσει τις σκέψεις μου, μάλλον, και έρχεται ανακοίνωση για κλειστά σχολεία την Παρασκευή. Λογικό, εκεί που είναι να αρρωστήσουν τα παιδιά από έλλειψη υγιεινής στο σχολείο, ας αρρωστήσουν στο σπίτι. Που λέει ο λόγος.

Και ξημερώνει Παρασκευή. Το έχουμε ψιλοπάρει απόφαση ότι το νερό θα έρθει το βράδυ. Ανοίγουμε τη βρύση κάθε τρεις ώρες για να ελέγξουμε. Το ίδιο τίποτα. Η ίδια ρουτίνα, μπουκάλια, κουβάς, εμφιαλωμένο, τα πιάτα λιγοστεύουν, τα ρούχα επίσης, είμαστε άπλυτοι τρεις μέρες, μαγειρεύουμε ελάχιστα έως καθόλου, τριγυρνάμε μέσα στο σπίτι σαν φυλακισμένοι. Τα νεύρα μας έχουν βαρέσει τιλτ, η ενημέρωση είναι το ίδιο άχρηστη όπως και την πρώτη μέρα, και ειλικρινά δεν ξέρω ποιες είναι οι περιοχές που έχουν νερό. Υποτίθεται θα γινόταν ισοκατανομή. Μάλλον εννοούσαν ότι δε θα είχε κανείς νερό. Για να μη μαλώνουμε.

Το Σάββατο, πια, έχουμε παραιτηθεί από κάθε ελπίδα και κάθε προσπάθεια. Ανοίγουμε τη βρύση για έλεγχο δυο φορές τη μέρα μόνο. Πάψαμε να ελπίζουμε ότι το νερό θα έρθει αυτήν την εβδομάδα. Από Δευτέρα και βλέπουμε. Μαλώνουμε όλοι με όλους, έχουν σπάσει τα νεύρα μας τελείως, νιώθουμε άχρηστοι, κουρασμένοι, όχι διψασμένοι- σε καμία περίπτωση, αλλά κάπως σαν να ζούμε σε μια παράλληλη πραγματικότητα, μετέωροι.

Το ξέρω ότι όλοι είμαστε καλομαθημένοι. Η πρόσβασή μας σε καθαρό νερό, κάτι που για κάποιους ανθρώπους στον πλανήτη δεν είναι αυτονόητη, είναι για μας σαν τον αέρα που αναπνέουμε. Αρκούν λίγες μέρες χωρίς αυτό για να αποδιοργανωθεί πλήρως η καθημερινότητά μας. Όμως τα πράγματα δεν είναι συγκριτικά. Σίγουρα δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να ζήσουμε, το να μην έχουμε νερό για κάποιες μέρες και όχι εβδομάδες, ελπίζω. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι σε μια πόλη ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, σε αυτήν την εποχή, είναι δυνατόν να μείνουμε χωρίς νερό για πέντε μέρες. And counting…

Υ.Γ. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ως άλλη Πολυάννα, είναι ότι χαίρομαι που τουλάχιστον είναι Μάρτιος και όχι κανένας Αύγουστος, ας πούμε.