Μόλις είχα ξεκινήσει τη σχολή μου, όταν γνώρισα τον Στράτο. Εγώ γραφιστική, εκείνος σε διπλανό τμήμα στο ΙΕΚ, μηχανικός. Δεν ήταν κεραυνοβόλος έρωτας, ήταν δυνατή φιλία. Βγαίναμε μαζί, βλέπαμε ταινίες, γελούσαμε, περνούσαμε τόσο καλά, με πρόσεχε πολύ, τον πρόσεχα και γω. Τον ένιωσα από την πρώτη στιγμή δικό μου άνθρωπο, ήθελα να είναι καλά, νοιαζόμουν πολύ! Τον συμπαθούσαν οι γονείς μου και εκείνος τους σεβόταν. Ένιωθα τυχερή που ήμουν μαζί του. Κάποια στιγμή, μια φίλη μου μου είπε πως της άρεσε και θα ήθελε να τα φτιάξει μαζί του. Τότε συνειδητοποίησα πως ήμουν ερωτευμένη μαζί του, επειδή ένιωσα αγκαθάκι στην καρδιά μου, όμως φέρθηκα τίμια και του μετέφερα το ενδιαφέρον της φίλης μου και μάλιστα τον ενθάρρυνα να κάνει σχέση μαζί της, επειδή πραγματικά ήθελα να είναι ευτυχισμένος. Εκείνος όταν του το είπα, γέλασε. Και μου είπε πως δεν ενδιαφέρεται για καμία άλλη εκτός από εμένα. Και με φίλησε για πρώτη φορά. Και έτσι γίναμε ζευγάρι.

Ερωτικά ήμουν άπειρη. Το ίδιο και εκείνος. Η επιθυμία μας να ολοκληρώσουμε τη σχέση μας ήταν έντονη, από την άλλη σκεφτόμασταν πως για κάποιο λόγο και χωρίς καμία πίεση από τους δικούς μας, θέλαμε αυτό να γίνει όταν θα ήμασταν και επίσημα ζευγάρι. Αυτό έγινε ενάμιση χρόνο μετά. Και ναι, γελάστε μαζί μου, παντρεύτηκα παρθένα! Το συζητάω με τις φίλες μου και γελάμε μαζί, είναι λίγο αστείο, το καταλαβαίνω και εγώ όμως ήταν επιλογή μας και πραγματικά το θέλαμε να γίνει ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι και η πρώτη μας νύχτα ήταν απλά ονειρεμένη. Και όλες οι νύχτες από κει και πέρα. Με λίγη ντροπή στην αρχή, αλλά με μεγάλη εμπιστοσύνη και αγάπη στην συνέχεια. Και πάθος, ναι! Άπειροι ήμασταν, όχι ανοργασμικοί! Ίσα ίσα χα χα χα!

4 μήνες μετά το γάμο, ήμουν έγκυος. Τρελαθήκαμε από τη χαρά μας. Ήμασταν νέοι, ερωτευμένοι, νιόπαντροι και θα καλωσορίζαμε το πρώτο μας παιδάκι! Την Ελπίδα μας! Οι μανάδες μας προσφέρθηκαν να βοηθήσουν, αλλά δηλώσαμε πως θα σηκώσουμε μανίκια και θα τα κάνουμε όλα μόνοι μας. 2 παιδιά με παιδί ήμασταν! Δεν ήταν όλα εύκολα. Και λάθη κάναμε και ξενύχτια είχαμε και κούραση και καυγαδάκια. Πριν περπατήσει η Ελπίδα, ήμουν πάλι έγκυος. Από επιλογή μας, ασφαλώς. Ήρθε στον κόσμο η Χαρούλα!

Ο Στράτος δουλεύει υπάλληλος σε ένα μηχανουργείο το πρωί αλλά αναλαμβάνει και μόνος του δουλειές και πάει όταν σχολάει. Μένουμε σε δικό μας σπίτι, δόξα τω Θεώ. Παλιό είναι, δεν είναι κανένα μέγαρο, της γιαγιάς μου της συγχωρεμένης – αλλά το επισκευάζουμε σιγά σιγά. Εγώ φτιάχνω μπομπονιέρες με την αδερφή μου, δουλειά από το σπίτι. Θέλω να σας δώσω να καταλάβετε πως τα λεφτά δεν τρέχουν από τα πατζάκια μας. Αλλά μετά τα 2 κορίτσια, επιδιώξαμε και ένα αγοράκι. Ήρθε. Ο Εφραίμ, το αντράκι μας! Ο Εφραιμάκος ήρθε νωρίς στον κόσμο, παραλίγο να τον χάσουμε. Είναι ο ξεχωριστός μας, με καθημερινό αγώνα μας αποδεικνύει συνέχεια τη δύναμη του. Πάει σε κανονικό σχολείο και οι δάσκαλοι μας δίνουν συνέχεια συγχαρητήρια για την πρόοδο του. Του χρόνου γυμνάσιο, χωρίς παράλληλη στήριξη για πρώτη φορά. Θα τα πάει περίφημα. Είμαι σίγουρη για αυτό.

Μετά το 3 παιδί και αφού είχαμε μπει πλέον σε ρουτίνα με τις θεραπείες του Εφραίμ (είχαν περάσει και 4 χρόνια) αποφασίσαμε πως θέλουμε και άλλα παιδιά. Ναι, επιλέξαμε να γίνουμε πολύτεκνοι και να αφοσιωθούμε με όλη μας την ψυχή στην οικογένεια μας. Δεν το αποφασίσαμε επιπόλαια. Κάτσαμε και το υπολογίσαμε, τα βάλαμε κάτω. Ναι, μπορούμε να τα συντηρήσουμε. Όχι, δεν θα βασιστούμε στο κράτος, ούτε σε συγγενείς. Τα χέρια μας να είναι καλά. Δεν θα πω ψέματα, ζητήσαμε την συμπαράσταση των γονιών μας, αν πάει κάτι στραβά. Μας την έδωσαν και με το παραπάνω. Ο Στράτος χτύπησε και έμεινε χωρίς μεροκάματο 2μιση μήνες. Δεν πεινάσαμε, είχαμε κάνει τα κουμάντα μας και οι γονείς μας δεν μας άφησαν έτσι, βοήθησαν και εκείνοι. Συμβαίνουν αυτά. Όμως θέλω να καταλάβετε πως δεν κάναμε παιδιά και αφεθήκαμε στο έλεος του Θεού. Πρώτα μετρήσαμε τις δυνατότητες μας και μετά τα φέραμε στον κόσμο. Πλούσιοι δεν είμαστε, δεν θα γίνουμε ποτέ. Ούτε τάμπλετ έχουν όλα τα παιδιά, ούτε επώνυμα ρούχα. Ούτε σε όλες τις εκδρομές του σχολείου πάνε. Όμως, ζουν σε ασφαλές περιβάλλον, δεν τους λείπει τίποτα και ο δεσμός που έχουν μεταξύ τους, νομίζω αναπληρώνει όλα τα υλικά αγαθά που ίσως να είχαν αν ήταν λιγότερα παιδιά.

Μετά τον Εφραίμ ακολούθησαν άλλα 3 παιδιά και είμαι έγκυος στο 7ο. Επειδή αυτή θα είναι η 4η καισαρική μου, θα σταματήσω. Επειδή τα παιδιά μου έχουν δικαίωμα σε μία υγιή μαμά. Δεν μπαίνω σε διαδικασία να σκεφτώ αν θα έκανα άλλα παιδιά, εφόσον δεν θα μου το επιτρέψω πλέον. Ευελπιστώ να πάνε όλα καλά και αυτό το τελευταίο μου παιδάκι να έρθει στον κόσμο γερό, τα αδέρφια του ανυπομονούν να αγκαλιάσουν το νέο μέλος της “συμμορίας”.

Καμιά φορά, για να μας πειράξουν μας λένε “καλά, τηλεόραση δεν έχετε σπίτι σας; Δείτε και λίγη τηλεόραση!” Γελάμε και απαντάμε “εμείς θα δούμε λίγη τηλεόραση, εσείς κοιτάξτε να την κλείσετε λίγο!!”

 

Μαμά Rabbit