Εμβρόντητη για άλλη μια φορά η κοινωνία. Μα “γίνονται τέτοια πράγματα;” Γίνονται. Δεν είναι μυθοπλασία πως ένας άνδρας και μια γυναίκα κακοποιούσαν βάναυσα τα τέσσερα παιδιά τους. Σεξουαλικά, σωματικά και ψυχολογικά. Παιδιά σε ψυχιατρεία και αιμόφυρτα σε νοσοκομεία. Που βιάζονταν από βρέφη, που τα έδερναν αδιάκοπα, που τα άφηναν εκτεθειμένα στη βροχή και πόσα ακόμα θα μάθουμε τις επόμενες μέρες. Σίγουρα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας τα χειρότερα στοιχεία της υπόθεσης στη Λέρο. Θα μάθουμε κι άλλα, το μόνο σίγουρο.

Η τοπική κοινωνία, μαινόμενος όχλος πλέον. Τώρα. Μα η ιστορία είναι παλιά, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας είναι 27 ετών! Μάρτυρες αναφέρουν πως τα ΕΒΛΕΠΑΝ τα παιδιά χτυπημένα. Τα έβλεπαν σε καρότσα αγροτικού, να πηγαίνουν στα χωράφια μέσα στη βροχή, δεν τα έβαζαν μέσα στην καμπίνα του αμαξιού! Κάτοικοι αναφέρουν πως είχαν γίνει μάρτυρες ξυλοδαρμών. Είχαν ενδείξεις και όταν η γυναίκα πήγε να γεννήσει το μικρότερο παιδί της, αυτό που εξανάγκαζαν πριν τα 7 του χρόνια να ικανοποιεί σεξουαλικά τον πατέρα του. Το κοριτσάκι που νοσηλεύεται τώρα με εσωτερική αιμορραγία λόγω φρικτής σεξουαλικής κακοποίησης, είναι 14 ετών. Επίσης θύμα βιασμών επί σειρά ετών. Οι συγγενείς και οι γείτονες ήξεραν πως ο πατέρας ήταν κακός άνθρωπος. Κακός. Είχαν γνώση. Πάνω από 20 χρόνια. Μα το νησί τώρα απαιτεί την τιμωρία του. Απειλούν να λιντσάρουν το καταραμένο ζευγάρι. Τώρα.

ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΤΩΡΑ, ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! ΜΟΝΟ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ! ΜΗ ΜΙΛΑΣ! Μη βγαίνεις στα κανάλια και στις εφημερίδες γείτονα, να πεις τι έβλεπες τόσα χρόνια, τράβα κρύψου! Θεία, θείε που ΤΩΡΑ βγήκες να πεις πως ο πατέρας ήταν κτήνος, σκύψε το κεφάλι! Τοπική αυτοδιοίκηση, δάσκαλε, γιατρέ. 27 χρόνια που ήσουν; Κοινωνικέ ιστέ, απέτυχες! Για άλλη μια φορά. Αποτύχαμε όλοι μας. Να προστατέψουμε τους αδύνατους μας, τα πιο πολύτιμα μέλη μας. Χειρότεροι από ζώα, που όταν νεογνό της αγέλης κινδυνεύει συσπειρώνονται ενάντια στον εχθρό. Ακόμα κι όταν είναι οικείος. Είναι νόμος της φύσης, της ζούγκλας! Πως είναι δυνατόν να τον παραβιάζουμε στην εποχής της τεχνολογίας;

Τι φοβόμαστε και δεν μιλάμε; Τι μας εμποδίζει από το να καταγγείλουμε το έγκλημα; Ο φόβος; “Μη βρω κάναν μπελά!” Μην τυχόν και κάνουμε λάθος, δεν καταλάβαμε καλά; “Μωρέ μήπως είναι πολύ άτακτα τα παιδιά και τους έριξε καμιά στον πωπώ, γι’ αυτό κλαίνε;” . “Θα με τραβάνε στις αστυνομίες αν πάω να καταγγείλω, δεν είμαστε για τέτοια, έχουμε δουλειές.”
Όταν αναπόφευκτα κάποια στιγμή η υπόθεση ξεσκεπάζεται, όλοι όσοι γνώριζαν ξεσπάνε. Επιτέλους μαθεύτηκε, μπορούν πλέον να μιλήσουν, να φωνάξουν, τραβάνε τα μαλλιά τους, διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, οι τύψεις τους γίνονται οργή, λύσσα. “Κρεμάλα στα κτήνη!”. Σχεδόν 30 χρόνια μετά.

Μη μιλάς όταν βγαίνει μια τέτοια υπόθεση στο φως. Μίλα πριν. Καλύτερα να έχεις κάνει λάθος, να έχεις παρεξηγήσει! Δεν είναι ποινικό αδίκημα να πάρεις τηλέφωνο το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ή το 100 και να πεις τις υποψίες σου, αν έκανες λάθος και ήταν παρεξήγηση δεν τρέχει τίποτα. Καλύτερα μίλα επώνυμα, μα θα σε ακούσουν ακόμα και ανώνυμα. Μην κλείνεις τα αυτιά σου, θα σε φαν οι τύψεις μετά. ΓΙΝΕ ΚΑΡΦΙ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ! ΚΑΡΦΩΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΒΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ. ΓΙΝΕ ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΒΑΡΑΕΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΕΜΑΤΩΣΕΙ ΤΟ ΑΝΗΛΙΚΟ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ! Ας σου θυμώσει, ας σου κάνει μούτρα! Αν σε απειλήσει, κατάγγειλε τον. Μην ανέχεσαι τη σαπίλα!

Αν ήξερες και δε μίλησες τόσα χρόνια, μη μιλάς. Σιωπή μόνο σου πρέπει τώρα. ΣΥΝΕΝΟΧΕ.

 

Niki Konstantinou