Χτυπάει το ξυπνητήρι, ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάω την ώρα, είναι ήδη οχτώ και νιώθω πως πρέπει να το πετάξω απέναντι για να μην ξαναχτυπήσει.
Γυρνάω πλευρό και σκεπάζομαι λίγο καλύτερα, έτσι κάνω κάθε πρωί, για λίγο, για την αλητεία, έστω και αν κρατάει για λίγο …..παραπάνω.
Η συνήθεια, μου σηκώνει το χέρι και πατάει το “on” στο τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης.
Ο τόνος της φωνής της παρουσιάστριας είναι έντονος και αναγκάζομαι να εστιάσω λίγο καλύτερα στα λόγια της, την στιγμή που ανοίγω τα μάτια μου για να δω εικόνα.
ΠΑΝΙΚΟΣ!
Παντού λάσπες, αυτοκίνητα, άνθρωποι βρεγμένοι, φασαρία και από κάτω σε κόκκινη γραμμή το κείμενο «ένας νεκρός από την θεομηνία στην Νέα Πέραμο».
Η σκέψη μου «κοντοστέκεται» και συνειδητοποιεί πως δεν είναι μακρυά, είναι δίπλα, ΕΔΩ, σαν στο δίπλα στενό.
Δεν μπορεί, θα υπάρχει και αλλού «Νέα Πέραμος» και μέχρι να τελειώσουν αυτές οι σκέψεις, αλλάζει η εικόνα, τα πρόσωπα, η περιοχή, αλλά η κατάσταση η ίδια, πάλι λάσπες, πάλι βρεγμένοι, αλαφιασμένοι άνθρωποι, καταστροφές, γκρεμισμένες μάντρες, κατεστραμένα αυτοκίνητα, γκρεμισμένα σπίτια, έπιπλα παντού. «Και στην Μάνδρα η ίδια κατάσταση» ακούγεται η ίδια φωνή.
Μα, δεν γίνεται, κάτι δεν πάει καλά. Είναι εδώ, δίπλα, Αθήνα, Αττική, ακούς;! Δεν γίνεται!
Έχω πια ξυπνήσει και το «ενδιαφέρον» μου προσανατολίζεται στο Facebook.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά το Facebook το θεωρώ το πιο έγκυρο μέσω για την ενημέρωση σχετικά με μεγάλα συμβάντα. Όχι τόσο για την αλήθεια του συμβάντος, όσο το ότι μαθαίνεις άμεσα ότι κάτι έγινε και με κυριότερο, το ότι μαθαίνεις ΠΑΝΤΑ νέους ανθρώπους.
Για αυτούς του ίδιους που έβλεπες και εχθές μιλάω, που αστειευόσουν, που σχολίαζες, που ανταλλάσατε μηνύματα, αυτούς που όμως ξέρουν πολύ καλά τον τρόπο να παρουσιάζουν το άλλο προσωπείο τους μόλις δουν τον πόνο και την δυστυχία.
Μερικοί άνθρωποι γαμώτο, είναι σαν να χαίρονται. Για κάποιους ο πόνος των άλλων είναι σαν το joker σε ανθρώπινη μορφή. Βρίσκουν πάντα την ευκαιρία μέσα στην απελπισία να κερδίσουν μια εικονική εύνοια, λίγη αναγνώριση, εκμεταλλευόμενοι τον θυμό του πονεμένου λέγοντας την «παραπάνω» κακή κουβέντα. Τον λόγο που δεν θα ήθελες να ακούσεις, ίσως οχι γιατί δεν ισχύει αλλά γιατί δεν θες. Δεν χρειάζεται. Αυτός που υποφέρει ξέρει πολύ καλά και τον λόγο και τον υπαίτιο.
Εκείνοι όμως είναι εκεί, σαν δήμιοι, να τραβήξουν τον μοχλό και να ρίξουν την γκιλοτίνα την κατάλληλη στιγμή.
Κριτές των πάντων και γνώστες ακόμα περισσότερων.
Εκεί που διαλύονται τα πάντα, εκείνοι είναι εκεί για να βρίσκουν πάντα τον κακό (που συνήθως είναι το εκάστοτε κόμμα στην εξουσία), τον ηλίθιο που δεν ήξερε πως να αντιδράσει όταν ο χείμαρρος τον παρέσυρε, τον άσχετο που έπραξε χωρίς να ξέρει και τον παρτάκια που δεν βοηθάει και κάθεται απλά στην πολυθρόνα του και σχολιάζει!
Τι δυστυχία ρε φίλε μου. Αυτός ο ίδιος ηλίθιος, δεν κάνει τον κόπο να κοιτάξει στην διπλανή θέση του καναπέ, γιατί αν μπορούσε να το κάνει θα έβλεπε την φάτσα του.
Να πίνει μπυρόνια, να κατεβάζει σουβλάκια και να βρίζει, την τύχη του που τον έφερε σε αυτή την χώρα, με αυτούς του πολιτικούς, αυτές τις συνθήκες, αυτό το σύστημα, που ΠΑΝΤΑ οι ΑΛΛΟΙ δεν έκαναν αυτά που έπρεπε.
Και όλα αυτά με βάση το παρόν. Πάντα με πυλώνα τον χρονικό περιορισμό που μας βολεύει ώστε να «πουλήσουμε» την εξυπνάδα μας καλύτερα και αποδοτικότερα.
Το παρόν, που ξέροντας ότι έχουμε διαπράξει την δική μας μαλακία στο παρελθόν, τώρα πια ξέρουμε να του κρυφτούμε.
Την ίδια στιγμή που κάποιοι πνίγονται (στην κυριολεξία ή μεταφορικά) στην πραγματική δυστυχία, την ίδια στιγμή που κάποιοι αψηφούν την βιοποριστική καθημερινότητά τους και δίνουν ότι έχουν μόνο και μόνο για να βοηθήσουν όπως μπορούν, ο μαλάκας βρίσκεται εκεί για να τους σταυρώσει.
Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι γεμίσαμε «Πιλάτους» και «ληστές εξ’ αριστερών».
Το πρόβλημά μας είναι πως γεμίσαμε Καιάφες, που «ξέρουν» να δικάζουν απολαμβάνοντας την σιγουριά του καναπέ.
Κάποτε συνήθιζα να λέω πως το λάθος μας ως λαός είναι ότι δεν βλέπουμε στο μέλλον, δεν πράττουμε με διορατικότητα.
ΟΧΙ, τελικά δεν είναι μόνο αυτό το λάθος μας.
Είναι και ότι ξεχνάμε εύκολα, όχι γιατί έχουμε «κοντή» μνήμη, αλλά γιατί είμαστε έξω από τον χορό, γιατί έτσι νιώθουμε πως αποποιούμαστε τις ευθύνες μας, γιατί ρίχνοντας τα λάθη στο τώρα, πιστεύουμε πως σβήνουμε το χθές στο οποίο είμασταν βασικοί πρωταγωνιστές και όχι σκόπιμοι κομπάρσοι όπως σήμερα.
Γιατί μάθαμε να ρίχνουμε τις ευθύνες σε οποιονδήποτε άλλο, αρκεί να μην είναι σε εμάς.
Και εμείς τελικά είναι που φταίμε πιο πολύ από όλους. Εγώ και εσύ, το παρελθόν και το παρόν.
Ας φροντίσουμε τουλάχιστον, ας κάνουμε κάτι ΕΜΕΙΣ, να μην φταίει και το μέλλον!!